Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ-Ζεί Κύριος ό Θεός!…

5/5 (2)

=π.Δ…“ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ ΟΥΔΕΙΣ ΚΑΘ’ ΗΜΩΝ”….

Ζει Κύριος ο Θεός!…να το διαβάσουμε όλοι..πολύτιμο μαργαριτάρι… εύχεσθε και υπέρ ημών..
»ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΜΙ»
Σου είχα μιλήσει πρίν από πολύ καιρό, ότι θα σου έγραφα κάποια στιγμή για ένα θαύμα!
Πιστεύεις άραγε στα θαύματα;
Πιστεύεις στο γεγονός πέραν της ανθρώπινης λογικής, του ανθρώπινου ορθολογισμού, ότι τελικά βρέ αδερφέ, ένα σύν ένα, δεν κάνουν απαραίτητα δύο;
Άκου λοιπόν…
Θα σε γυρίσω πίσω στο χρόνο, κάποιο Πάσχα του 2012, οκτώ μόλις χρόνια πρίν δηλαδή, επειδή μου είσαι κάπως αρνητικός, και πάντα μου λές πως…»φρέσκα κουλούρια πουλάει ο κουλουράς…»!
Εντάξει αγαπητέ μου, θα σου μιλήσω τώρα για ένα »φρέσκο κουλούρι» που έλαβε χώρα, κάπου εδώ γύρω στα δικά μου τα μέρη, σε κάποιο χωριουδάκι της Κορινθίας…
Ήταν Μεγάλη Δευτέρα, και τον μοναχογιό της Παναγιώτας, τον ταλαιπωρούσε ένας ξαφνικός πυρετός από την προηγούμενη ημέρα, Κυριακή των Βαγιών δηλαδή.
Η Παναγιώτα, σκούπιζε τον ιδρώτα από το πρόσωπο του παιδιού της, δίνοντάς του ταυτόχρονα, και την συνηθισμένη θεραπευτική αγωγή, μία Depon και μια Postan, ανά τρείς-τέσσερις ώρες, κι έφυγε για την Εκκλησία, να παρακολουθήσει την ακολουθία Του Νυμφίου.
Ξέχασα να σου πώ – γιατί σίγουρα θ ‘ αναρωτιέσαι – πως η Παναγιώτα μας, ήταν εγγονή Μικρασιατών προσφύγων, αν αυτό σου λέει κάτι για την βαθιά της Πίστη στον Κύριο, και επειδή σίγουρα θα σκέφτηκες πως…»μα καλά, άφησε στο σπίτι το παιδί της να ψήνεται στον πυρετό, κι εκείνη πήγε στην Εκκλησία;
Τι μάνα είναι αυτή;»
Kαι δεν πήγε μονάχα την Μεγάλη Δευτέρα στην Εκκλησιά η Παναγιώτα μας, αλλά κάθε απόγευμα την Μεγάλη Εβδομάδα, αφήνοντας τον πατέρα της, τον κύριο Στέλιο δίπλα στο παιδί να το φροντίζει!
»Κοίτα μάνα…θα μου ξαναπείς…»
Όμως ταυτόχρονα η Παναγιώτα, πονούσε για το βλαστάρι της, καθώς το μητρικό της ένστικτο, της μετέδιδε ένα άσχημο προαίσθημα…
Φτάσαμε λοιπόν στην Μεγάλη Παρασκευή, και η κατάσταση του μικρού επιδεινώθηκε.
Τον πήγαν στο νοσοκομείο, τον εξέτασαν οι γιατροί, οι οποίοι ανησυχούσαν γιατί αμετανόητος κι άκαμπτος ο πυρετός δεν έπεφτε με τίποτα!
Το μοιραίο όμως αδελφέ μου κι αδελφή μου, δεν άργησε να έρθει…
Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου, ο μικρός, μή αντέχοντας την δοκιμασία αυτή, »κοιμήθηκε» τον αιώνιο ύπνο.
Οι δύστυχοι γονείς φυσικά συντετριμμένοι, τον μετέφεραν στο σπίτι τους, για να τον κλάψουν και να τον ξενυχτήσουν.
Πλησίαζε όμως το βράδυ η ακολουθία της Αναστάσεως, του μεγάλου Έρωτα της Παναγιώτας μας, που δεν ήταν άλλος, από τον ουράνιο Νυμφίο Χριστό μας!
Και δεν της ήταν ποτέ δυνατό της Παναγιώτας μας, να μην παρευρεθεί στην εκ νεκρών έγερση του μεγάλου της Ηγαπημένου!
Τι κι αν ο πόνος του χαμού του γιού της, της ξέσκιζε τα σωθικά, θυμήθηκε όμως, πως τούτες τις ώρες, μια άλλη Μάνα, πρίν δυό χιλιάδες περίπου χρόνια, θρηνούσε κι εκείνη για τον άδικο χαμό, του δικού της παιδιού, που ήταν κι αυτό μοναχοπαίδι, και μάλιστα με τον πλέον οδυνηρό κι εξευτελιστικό τρόπο εκτέλεσης και θανάτου, όπως ήταν τότε η σταύρωση!
Και η Παναγιώτα, μια σύγχρονη »Παναγιά», θεωρούσε, πως έπρεπε πάση θυσία να είναι ετούτο το βράδυ, παρούσα στο μεγάλο γεγονός της χριστιανοσύνης μας!
Έπρεπε πάση θυσία, να είναι κι εκείνη η δόλια, παραπλεύρως στην Παναγιά και ανάμεσα στις μυροφόρες!
Άφησε λοιπόν το κεκοιμημένο της μοναχοπαίδι στο σπίτι, και κίνησε για την Εκκλησιά..!
Εσύ, θα το έκαμες αυτό;
Προσευχήθηκε με κατάνυξη και δέος, για την ψυχή του παιδιού της, κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, και αφού δέχθηκε τα συλλυπητήρια των συγχωριανών της, έφτασε σε ένα σοκάκι, εκατό περίπου μέτρων από το σπίτι της, χωρίς σε εκείνο το σημείο να υπάρχει αρκετός φωτισμός, ήταν δηλαδή περίπου μισοσκόταδο!
Αίφνης, ο δρόμος φωτίστηκε και έλαμψε από ένα εξώκοσμο και υπερκόσμιο Φώς, και ένας νέος ασύλληπτης ομορφιάς, εμφανίσθηκε μπροστά στην Παναγιώτα μας…
»Ποιός είστε Κύριε…», …ρώτησε σαστισμένη και εμβρόντητη η δόλια μάνα, που βιαζόταν να πάει στο σπίτι του θρήνου και της λύπης…
Για να λάβει την απάντηση, που την έκαμε γονατιστή να πέσει στο έδαφος… »Ιησούς ειμί…»
Το διανοείστε αδέλφια μου…
Αξιώθηκε η χαροκαμένη Μάνα, η πιστή Χριστιανή, η θαρραλέα Μικρασιάτισσα, που με τα σημερινά δεδομένα, όπου η αμφιβολία, ο ορθολογισμός, η απιστία, η αποστασία, το κοσμικό φρόνημα, μας έχουν κυριεύσει κληρικούς και λαϊκούς, εκείνη να αντικρίσει τον ίδιο τον Αναστημένο πλέον Κύριο της δόξης!
Το σκέφτομαι και συγκλονίζομαι…
»Παναγιώτα…» συνέχισε ο Κύριος…
»Μου δείχνεις την αγάπη σου χρόνια τώρα, ακόμη και σήμερα που ο γιός σου βρίσκεται »νεκρός» στο σπίτι σου, εσύ ήρθες στον Ναό μου, προσευχήθηκες, κοινώνησες του Αχράντου μου Σώματος…
Να, τώρα σήκω επάνω, και πήγαινε στο σπίτι σου, γιατί ο γιός σου…ΑΝΈΣΤΗ…»
Το φαντάζεστε;
Η Παναγιώτα, μόλις πέρασε το πρώτο σόκ, σηκώθηκε, και μή γνωρίζοντας τι να πιστέψει από αυτά που έζησε, ξεκίνησε να διανύσει τα τελευταία μέτρα για το σπίτι της!
Άκουσε φωνές, και μπαίνοντας μέσα στην οικεία της, βλέπει αναστημένο το παιδί της!
Και θα μας ρωτήσω αδέλφια μου…
Εσάς, αλλά κι εμένα…
Έχουμε την θαυμαστή και ακλόνητη Πίστη της Παναγιώτας, εμείς οι νέο Έλληνες σήμερα;
Μιας έμπρακτης και ζώσας Πίστης, σε σημείο, του να αφήσουμε το »νεκρό» μοναχοπαίδι μας στο σπίτι, για να τρέξουμε με θείο πόθο και θείο ζήλο στην Εκκλησιά, να αναζητήσουμε τον μοναδικό Έρωτα της ύπαρξής μας;
Και κάτι τελευταίο αδέλφια μου…
Μετά από αυτά που διαβάσατε…
Σας απασχολούν ακόμη οι μάσκες στους Ναούς μας;
Και ο κορωνοιός;
Ζεί, Κύριος Ο Θεός!
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΔΟΣΑΡΑΣ

ΠΗΓΗ>>> Nektaria Klim άπό enromiosini

Προφητείες ως το τέλος του κόσμου

Μόρφου – Που πηγαίνουν οι ψυχές των ανθρώπων όταν πεθαίνουν.Η Ζωή Λάσκαρη είναι στον παράδεισο.

«Τὸ καινούργιο πλήρωμα τοῦ σκάφους τοῦ Χριστοῦ»…

Καὶ ποὺ εἴσαστε ἀκόμα. Αὐτὴ ἡ χρονιὰ ἴσως καὶ ἡ ἄλλη, λὲν αὐτοὶ ποὺ βλέπουν, θὰ εἶναι οἱ χρονιὲς τῶν ἐξετάσεων. Θὰ δώσουμε ἐξετάσεις μὲ ἀφορμὲς πολλές. Ὄχι μόνον ἀρρώστιες. Μὲ διάφορες ἀφορμές. Μιὰ θὰ φεύγει, ἄλλη θὰ ἔρχεται. Μᾶς προετοίμασαν οἱ ἅγιοι ἀλλὰ ποιός τοὺς βάζει αὐτὶ τοὺς ἁγίους; Γιατί θὰ ἔχουμε αὐτὲς τὶς ἐξετάσεις; Γιατὶ χρειάζεται ὁ Χριστός, τοὺς δικούς του ἀνθρώπους τώρα. Γιὰ νὰ φτιάξει «τὸ καινούργιο πλήρωμα τοῦ σκάφους Του». Ποιό εἶναι τὸ σκάφος τοῦ Χριστοῦ; Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτὸ εἶναι τὸ σκάφος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀποφάσισε ὁ Χριστὸς νὰ ἀποκαθαρίσει τὸ πλήρωμα αὐτοῦ τοῦ σκάφους. Καὶ πλήρωμα δὲν εἴσαστε μόνον ἐσεῖς οἱ ἁπλοὶ Χριστιανοί. Εἶναι καὶ οἱ κυβερνήτες, οἱ δεσποτάδες καὶ οἱ πατριαρχάδες, εἶναι καὶ οἱ παπάδες, εἶναι καὶ οἱ μούτσοι καὶ οἱ ναύτες ὅπως εἶναι οἱ διάκοι καὶ οἱ καλόγεροι καὶ οἱ ψαλτάδες. Τώρα θὰ δώσουμε ἐξετάσεις ὅλοι. Κανένας μὴν ἔχει πεποίθηση στὲς παλαιὲς περγαμηνές του. Μὰ ἐγὼ ἔκαμα τόσα προσκυνήματα, μὰ ἐγὼ εἶχα τὸν τάδε Γέροντα, τὸν τάδε ἅγιο. Τώρα, σὰν νὰ ξεκινὰ καινούργια ζωή. Καὶ θέλει ὁ Χριστός, τώρα ποὺ εἶναι τὸ μεταίχμιο, ἀπὸ τὴν παλαιὰ ζωὴ στὴν νέα ἐποχή, ὄχι τοῦ ὑδροχόου ποὺ λὲν αὐτοὶ οἱ δαίμονες τῆς νέας ἐποχῆς. Ὄχι. Ἡ νέα ἐποχὴ ποὺ προετοιμάζει τὸ σχέδιο τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ἔχει μόνον σχέδια ὁ Κίσινγκερ καὶ ὁ Μπὶλ Γκέιτς καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ οἱ Ρώσοι μεγιστάνες καὶ ὀλιγάρχες. Ὄχι. Ἔχει σχέδια καὶ ὁ Χριστός. Καὶ μᾶς ἀγαπᾶ πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλους. Πιὸ πολὺ καὶ ἀπὸ τὴ μάνα μας ὁ Χριστὸς μᾶς ἀγαπᾶ. Τώρα ὅμως, ποιοὶ θὰ μποῦμε μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ σκάφος καὶ ποιοὶ τελικὰ εἴμαστε λαθρεπιβάτες, θὰ φανεῖ ἀπὸ τὴ στάση μας σ᾿ αὐτὴ τὴ χρονιὰ ἴσως καὶ τὴν ἄλλη. Ἂν δὲν τὰ καταφέρουμε, ἐπειδὴ εἶναι σπλαγχνικὸς ὁ Θεός, θὰ μᾶς δώσει ἄλλον ἕνα χρόνο. Γιὰ νὰ μπορέσει ἔτσι νὰ ὁδηγήσει αὐτὸ τὸ νέο πλήρωμα τῆς πανάρχαιας Ἐκκλησίας τῶν πρωτοτόκων καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν ἐποχὴ τῆς ἀναλαμπῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἔρχεται. Μετὰ τὸν παγκόσμιο πόλεμο ποὺ ἤδη ξεκίνησε. Ὄχι νὰ ρωτᾶτε πότε θὰ γίνει ὁ πόλεμος. Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε εἶναι τὰ προοίμια τοῦ παγκοσμίου πολέμου. Εἶναι βιολογικὸς πόλεμος αὐτὸ ποὺ ζοῦμε. Καὶ εἶναι πόλεμος εἰδικὰ ἐκφοβισμοῦ. Ἅμα φοβίσεις τὸν λαουτζίκο, τὸν κάμνεις ὅτι θέλεις. Ὄχι ἐμβόλια νὰ τοῦ βάζεις. Χορεύεις ἀπάνω του καὶ σοῦ λέει καὶ εὐχαριστῶ. Ο ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ

Δεν υπάρχουν Χριστούληδες.Ο Χριστός ,αν τον επιτρέψεις να μπει μέσα σου σε τινάζει σαν δυναμίτης στον αέρα μου έλεγε ένας μοναχός.»Αγαπάτε τους εχθρούς υμών….» δηλαδή:»Θα σου δώσω την δύναμη να προσευχηθείς γι αυτόν που σε κορόιδεψε,σε ατίμασε, σε τραυμάτισε,σε κατηγόρησε. Για τον δολοφόνο του πατέρα σου ,του αδελφού σου του παιδιού σου.»Δηλώνουμε Ορθόδοξοι.Δεν είμαστε, προσπαθούμε να γίνουμε.Ο καθένας κατά την προαίρεση του.Τα υπόλοιπα, κάτι Χριστούληδες με φωτάκια που αναβοσβήνουν, κάτι παπάδες τηλεπερσόνες με συναισθηματικές προσεγγίσεις , κάτι προτεσταντικού τύπου τσιτάτα, είναι ίσα ίσα για να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας.

ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΤΑ ΡΑΣΑ ΚΆΠΟΙΌΙ ΙΕΡΩΜΈΝΟΙ….

Τελικά είμαστε σε πλήρη σύγχυση.

 Δεν έχουν τελειωμό οι εκπλήξεις με τις αντιδράσεις  θαυμαστών και θαυμαστριών στην απόφαση του τραγικού Κονάνου να αποσχηματιστεί ,όταν όμως ένας παπάς  γράφει τα παρακάτω  είναι κάτι που μας ξεπερνά !

www.nikosxeiladakis.gr

Αξιολογήστε Το

Facebooktwitterlinkedinmail
Loading...

Μπορεί να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *