Αποκαλύπτωντας Tον Μύθο Tης «Θεωρίας Των Μικροβίων-ΤΟ ΜΠΟΛΙ ΤΗΣ Pfiser ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΗΠΑ ΣΕ ΕΝΕΣΗΜΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ…ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΩΝ!!! (Βίντεο)

5/5 (2)

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΧΟΥΝ “ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ” ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

Το μπόλι (εμβόλιο) της Φάιζερ (Pfizer) περιέχει την ίδια ουσία που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ σε ενέσημες εκτελέσεις θανατοποινιτών.

Joanna PetsaΗ χλωριούχος ποτάσσα είναι φάρμακο που σταματά την καρδιά.Καίει τα νεύρα και κυριολεκτικά ξεραίνει τις φλέβες εως ότου φθάσει στην καρδιά. Είναι εξαιρετικά οδυνηρό χωρίς δυνατό αναισθητικό…

ΠΗΓΗ

Πηγή

ΜΑΣ ΣΤΕΙΡΩΝΟΥΝ!!!!!!!!!! ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ***ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΟΥ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ*****Η ΚΟΠΕΛΑ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΕΙ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ!

video

https://www.facebook.com/593383962/videos/pcb.10158003663403963/10158003686128963

Αποκαλύπτωντας Tον Μύθο Tης «Θεωρίας Των Μικροβίων» (Germ Theory) Και Τον Μύθο της Μεταδοτικότητας των Ασθενειών.

18 Απριλίου 2021 Δείτε το άρθρο του Arthur M. Baker © College of Practical Homoeopathy 2005  εδώ: https://tinyl.io/3vHc  [1]  

Η μικροβιακή θεωρία του Pasteur για την πρόκληση ασθενειών

Το 1864, ο Γάλλος χημικός Louis Pasteur «γέννησε» την «Επιστήμη της Βακτηριολογίας» και την «Μικροβιακή Θεωρία ως Αιτία της Ασθένειας» επιδεικνύοντας την ύπαρξη διαφόρων μικροοργανισμών και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτά τα μικρόβια προκαλούν παθογόνες αλλαγές σε ζωντανές καλλιέργειες εντός του εργαστηριακού περιβάλλοντος.

Η Θεωρία των Μικροβίων δηλώνει ότι οι ασθένειες οφείλονται αποκλειστικά στην εισβολή συγκεκριμένων επιθετικών μικροοργανισμών. Ένα συγκεκριμένο μικρόβιο είναι υπεύθυνο για κάθε ασθένεια και οι μικροοργανισμοί είναι ικανοί να αναπαραχθούν και να μεταφερθούν εκτός του σώματος.

Με τη Θεωρία των Μικροβίων για τις ασθένειες, δεν χρειαζόταν πλέον να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την ασθένεια που προκαλείται από τις δικές μας παραβάσεις των νόμων της υγείας. Αντ’ αυτού, κατηγορούμε τα μικρόβια που εισέβαλαν στο σώμα.

Η Θεωρία των Μικροβίων μετατόπισε ουσιαστικά την προσωπική μας ευθύνη για την υγεία και την ευημερία στους ώμους του ιατρικού επαγγέλματος που υποτίθεται ότι ήξερε πώς να εξοντώσει τα ενοχλητικά μικρόβια. Η προσωπική μας υγεία ξέφυγε από τον έλεγχό μας.

Σχεδόν όλοι στον δυτικό κόσμο έχουν γαλουχηθεί με τη θεωρία των μικροβίων της ασθένειας:

  • ότι η ασθένεια είναι η άμεση συνέπεια της δράσης κάποιου εξωτερικού παράγοντα, είτε πρόκειται για μικρόβιο είτε για ιό.

Οι άνθρωποι έχουν εκπαιδευτεί να φοβούνται τα βακτήρια και να πιστεύουν σιωπηρά στην ιδέα της μετάδοσης: 

  • ότι συγκεκριμένα, κακόβουλα επιθετικά μικρόβια ασθενειών μεταδίδονται από τον ένα ξενιστή στον άλλο.

Έχουν επίσης προγραμματιστεί να πιστεύουν ότι η θεραπεία απαιτεί κάποια ισχυρή δύναμη για να απομακρύνει ό,τι φταίει. Κατά την άποψή τους, η αρρώστια δύσκολα είναι δική τους ευθύνη.

Η «εποχή των μικροβίων» συνέβαλε στην παρακμή της μεταρρύθμισης της υγείας βάσει των κανόνων υγιεινής τον 19ο αιώνα και, κατά ειρωνικό τρόπο, οι άνθρωποι βρήκαν επίσης έναν καταπραϋντικό εφησυχασμό στο να ρίχνουν την ευθύνη για την κακή τους υγεία στους κακόβουλους, μικροσκοπικούς «εισβολείς», αντί να αντιμετωπίσουν την ευθύνη για τις δικές τους ανθυγιεινές συνήθειες του τρόπου ζωής και τα δικά τους βάσανα.

Ο Pasteur ήταν χημικός και φυσικός και γνώριζε ελάχιστα για τις βιολογικές διεργασίες. Ωστόσο, ήταν ένας σεβαστός, επιδραστικός και χαρισματικός άνθρωπος, του οποίου ο φοβικός φόβος για τη μόλυνση και η πίστη του στην «κακοήθεια και τη εχθρικότητα» των μικροβίων είχε δημοφιλείς συνέπειες μεγάλης εμβέλειας στην επιστημονική κοινότητα, η οποία ήταν πεπεισμένη για την απειλή του μικροβίου για τον άνθρωπο. Έτσι γεννήθηκε ο φόβος των μικροβίων (βακτηριοφοβία), ο οποίος εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα. Πριν από τις ανακαλύψεις του Pasteur , η ιατρική επιστήμη ήταν ένα ανοργάνωτο συνονθύλευμα ποικίλων ασθενειών με φανταστικές αιτίες, που η καθεμία αντιμετωπιζόταν συμπωματικά και όχι στη βασική της αιτία. Μέχρι τότε, η εξέλιξη της ιατρικής σκέψης είχε τις ρίζες της στον αρχαίο σαμανισμό, τις δεισιδαιμονίες και τη θρησκεία, εισβάλλουσες οντότητες και πνεύματα. Το επάγγελμα αναζητούσε μάταια μια απτή βάση πάνω στην οποία θα μπορούσε να στηρίξει τις θεωρίες και τις πρακτικές του. Ο Pasteur έδωσε τότε στο επάγγελμα το «μικρόβιο».

Μέχρι τη δεκαετία του 1870, το ιατρικό επάγγελμα υιοθέτησε πλήρως τη θεωρία των μικροβίων για τα καλά, κατάσταση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η έλευση του μικροσκοπίου κατέστησε δυνατή τη θέαση, τη διαφοροποίηση και την κατηγοριοποίηση των οργανισμών. Τα εισβάλλοντα μικρόβια θεωρούνταν πλέον η αιτία της ασθένειας.

Η ιατρικό-φαρμακευτική βιομηχανία άρχισε την αδιάκοπη αναζήτησή της για το τέλειο φάρμακο που θα καταπολεμούσε κάθε μικρόβιο που προκαλούσε ασθένεια -από τα οποία, μικρόβια, σήμερα υπάρχουν πάνω από 10.000 διαφορετικές ασθένειες που αναγνωρίζονται από την Αμερικανική Ιατρική Ένωση (ΑΜΑ).

Η καθολική αποδοχή της θεωρίας των μικροβίων και η ευρέως διαδεδομένη βακτηριοφοβία είχαν ως αποτέλεσμα φρενήρεις προσπάθειες αποφυγής της απειλής των μικροβίων. Τότε εγκαινιάστηκε μια ολόκληρη νέα εποχή της μοντέρνας ιατρικής, όπως η αποστείρωση, η παστερίωση, ο εμβολιασμός και ο φόβος για την κατανάλωση ωμών τροφίμων.

Οι ιατρικές αρχές συμβούλευαν το κοινό «να μαγειρεύει όλα τα τρόφιμα καλά και να βράζει το νερό».

Με τη στέρηση των ωμών τροφών, μια αναπόφευκτη επιδείνωση της υγείας επακολούθησε.

Ξεκίνησε επίσης η πρακτική της εξόντωσης των μικροβίων με φάρμακα, με αποτέλεσμα ιατρογενείς (ιατρικώς προκαλούμενες) ασθένειες και περαιτέρω εκφυλισμό της υγείας. Διάφορα προγράμματα θεσπίστηκαν ώστε να προσδώσουν «ανοσία» κατά συγκεκριμένων μικροβίων μέσω εμβολίων και εμβολιασμών, με φρικτά αποτελέσματα.

Ευτυχώς, ο τρόμος της κατανάλωσης ωμών τροφών ως επικίνδυνης και γεμάτη βακτήρια έχει ξεπεραστεί σε μεγάλο βαθμό, αν και η απαγόρευση των μη παστεριωμένα γαλακτοκομικά τρόφιμα εξακολουθεί να υφίσταται στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της χώρας [ΗΠΑ].

Και η αποδοχή των δηλητηριωδών φαρμάκων και των εμβολιασμών δεν έχει μειωθεί σε αξιοσημείωτο βαθμό.

Παρουσίαση του πειράματος επίδειξης του εμβολιασμού κατά του άνθρακα που πραγματοποίησε ο Παστέρ στο Pouilly-le-Fort

Ο Pasteur  δεν είναι ο εμπνευστής της “θεωρίας των μικροβίων” 

Στην πραγματικότητα, η πρώτη “θεωρία των μικροβίων για τις μολυσματικές ασθένειες” δημοσιεύτηκε το 1762 (σχεδόν 100 χρόνια πριν από τη θεωρία του Pasteur ) από έναν Βιεννέζος ιατρός, ο Dr. Μ. Α. Plenciz. Το 1860, ο Λουί Pasteur  πήρε το τα εύσημα για τα πειράματα και τη θεωρία και αναγνωρίστηκε ως εμπνευστής της. Διαβάστε τα βιβλία, Pasteur: Pasteur, Plagiarist, Impostor, του R. B. Pearson, και Bechamp or Pasteur? Ένα χαμένο κεφάλαιο της ιστορίας of Biology του Douglas E. Hume, για όλες τις λεπτομέρειες.

Ο Claude Bernard (1813-1878) αμφισβήτησε την εγκυρότητα της θεωρίας των μικροβίων και υποστήριξε ότι η γενική κατάσταση του σώματος είναι ο κύριος παράγοντας της ασθένειας, αλλά η ιδέα αυτή αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το ιατρικό επάγγελμα και το ευρύ κοινό. Ο Bernard και ο Pasteur  είχαν πολλές συζητήσεις αναφορικά με τη σχετική σημασία του μικροβίου και του εσωτερικού περιβάλλοντος στο οποίο ευδοκιμούν.

Ο Pasteur  συνειδητοποιεί το λάθος

Γύρω στο 1880, ο ίδιος ο Pasteur  παραδέχτηκε το λάθος του. Σύμφωνα με τον Dr.Duclaux (έναν από τους συνεργάτες του Pasteur ), ο Pasteur  ανακάλυψε ότι τα μικροβιακά είδη μπορούν να υφίστανται πολλούς μετασχηματισμούς. Αυτά τα γεγονότα δεν συμφωνούσαν με τη μικροβιακή του θεωρία και κατέστρεψαν την ίδια τη βάση της.

Συχνά παραβλέπεται ότι περίπου το 1880, ο Pasteur  άλλαξε τη θεωρία του.

Σύμφωνα με τον  Dr. Duclaux, ο Pasteur  δήλωσε ότι τα μικρόβια «συνήθως διατηρούνται εντός των ορίων των φυσικών νόμων, αλλά όταν οι συνθήκες αλλάζουν, όταν η μολυσματικότητά τους αυξάνεται, όταν ο ξενιστής τους αποδυναμώνεται, το μικρόβιο είναι σε θέση να εισβάλει στην περιοχή που προηγουμένως του ήταν απαγορευμένη». Αυτή είναι η παραδοχή ότι ένα υγιές σώμα είναι ανθεκτικό και όχι ευάλωτο στις ασθένειες.

Με την έλευση του μυστηριώδους μικροβίου του Pasteur , ωστόσο, η ιατρική μεταμφιέστηκε κάτω από τον μανδύα της “επιστήμης” και έκτοτε κατάφερε να κρατήσει το κοινό σε άγνοια για την πραγματική φύση της ασθένειας.

ΤΑ ΒΑΚΤΉΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΌΣ ΤΟΥΣ ΡΌΛΟΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ

Τα βακτήρια είναι οι συμβιωτικοί μας εταίροι στη ζωή και είναι απολύτως φυσιολογικά για το σώμα. Συνεργάζονται συμβιωτικά με τον οργανισμό-ξενιστή. βοηθώντας στη διάσπαση και απομάκρυνση των τοξικών υλικών και στη δημιουργία θρεπτικών συστατικών που είναι ζωτικής σημασίας για την ευημερία μας.

Τα βακτήρια Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus bifidus και coli είναι φυσιολογικά παρόντα στον ανθρώπινο πεπτικό σωλήνα και μερικές φορές αποκαλούνται «φιλική, ωφέλιμη ή συμβιωτική εντερική χλωρίδα». Είναι απαραίτητα μέσα στον οργανισμό για τη σωστή απορρόφηση και αξιοποίηση των σωματιδίων της τροφής- για την ενίσχυση της κυτταρικής θρέψης- για την τόνωση του περισταλτισμού- για την αποτοξίνωση και τη δημιουργία μαλακών, λείων κόπρανα- και για τη συγκράτηση των παθογόνων μικροβίων. (Τα αντιβιοτικά καταστρέφουν αυτές τις μορφές χρήσιμων βακτηρίων).

Τα βακτήρια και οι μικροοργανισμοί αποτελούν επίσης ζωτικό μέρος στην παγκόσμια τροφική αλυσίδα του κόσμου. Όταν η οργανική ύλη μέσα στα φυτά και τα ζώα αποσυντίθεται σε όλη τη φύση, τα βακτήρια και οι μούχλες των Monera αποδιοργανώνουν τα εξαιρετικά πολύπλοκα οργανικά μόρια σε απλά ανόργανα απόβλητα, τα στοιχεία των οποίων αποβάλλονται πίσω στα στο έδαφος για να προσληφθούν και πάλι ως τροφή από τα φυτά και να αναδιοργανωθούν. μέσω της διαδικασίας της φωτοσύνθεσης σε πολύ διαφορετικές μορφές φυτικής ύλης, συμπεριλαμβανομένης της τροφής για τον άνθρωπο, όπως φρούτα, ξηροί καρποί, και σπόρους.

Τα βακτήρια είναι στην πραγματικότητα πρωτόγονες μορφές ζωής που συντηρούνται σαρώνοντας νεκρό οργανικό υλικό. Διαλύουν και αποσυνθέτουν τα απόβλητα στο σύστημά μας, όπως ακριβώς κάνουν μέσα στο φυτικό και το ζωικό βασίλειο.

Η δράση των βακτηρίων καθιστά ορισμένα απόβλητα χρήσιμα στο σώμα μας. που κανονικά θα αποβάλλονταν και, ως εκ τούτου, τα βακτήρια είναι απαραίτητα για τη ζωή μας – χωρίς αυτά, η ύπαρξή μας δεν θα ήταν δυνατή. Όπως στην εντερική χλωρίδα, για παράδειγμα, τα βακτήρια είναι μια πολύ αναγκαία συμβιωτική συνεργάτης στη ζωή, υπεύθυνος για τη σύνθεση της βιταμίνης Β12 και των βιταμίνης Κ στο σώμα μας.

Το σώμα μας φέρει περίπου μια πενταετή προμήθεια βιταμίνης Β12 και λαμβάνει μια συνεχώς ανανεούμενη προμήθεια από τη βακτηριακή δραστηριότητα στο κατώτερο εντέρο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά και φυσικά φυτοφάγα ζώα, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου. Επίσης, η βιταμίνη Κ δεν χρειάζεται να λαμβάνεται από την τροφή, δεδομένου ότι τα βακτήρια που ζουν συμβιωτικά στο ανθρώπινο έντερο είναι ικανά να παράγουν αυτό το θρεπτικό συστατικό, το οποίο απαιτείται για τη φυσιολογική λειτουργία των παραγόντων πήξης του αίματος του οργανισμού. 

Ο ευεργετικός ρόλος των βακτηρίων στην Ασθένεια

Ως αιτία ασθενειών, τα βακτήρια δεν «εισβάλλουν« στο σώμα -γιατί είναι ήδη παρόντα στον πεπτικό σωλήνα (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, τεχνικά θεωρείται εκτός του ίδιου του σώματος). Ανάλογα με τις ανάγκες, τα βακτήρια εισάγονται στο κυκλοφορικό σύστημα για να βοηθήσουν στη διαδικασία καθαρισμού της φυσιολογίας από τα συσσωρευμένα απόβλητα.

Όταν ο οργανισμός δημιουργεί μια ιδιαίτερα τοπική τοξική κατάσταση στο σύστημα, όπως συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας φλεγμονής, το σώμα απορροφά βακτήρια από το έντερο ή/και άλλες κοιλότητες του σώματος και τα μεταφέρει εκεί όπου έχουν συγκεντρωθεί τα συσσωρευμένα δηλητήρια. Κατά τη διάρκεια της φλεγμονώδους διαδικασίας, σχηματίζεται πύον από το συσσωρευμένο των νεκρών κυττάρων και από την επούλωση, τη δραστηριότητα των λευκών αιμοσφαιρίων και τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται για να τραφούν και να επεξεργαστούν αυτό το υλικό, το οποίο διευκολύνει το σώμα να το αποβάλει.

Με αυτόν τον τρόπο, τα βακτήρια βοηθούν συμβιωτικά στη διάσπαση αυτών των τοξικών υλικών για την εξάλειψη τους. Κατά τη διαδικασία, ωστόσο, τα εκκρίματα των βακτηρίων που δημιουργούνται είναι τοξικά. Η ίδια η απέκκριση των βακτηρίων αντικατοπτρίζει τη νοσηρότητα των τοξινών που καταναλώνουν, δεδομένου ότι αυτά τα απόβλητα είναι επίσης εξαιρετικά μολυσματικά. Εάν δεν αποβληθούν από τον οργανισμό, αυτά συσσωρεύονται σε τέτοιο βαθμό που το σώμα ξεκινά μια κρίση καθαρισμού/θεραπείας (cleansing/healing crisis).

Τα βακτήρια δεν προκαλούν ασθένειες, αλλά είναι χρήσιμοι οργανισμοί που βοηθούν στην αποσύνθεση του νεκρού κυτταρικού υλικού όταν τα κύτταρα του σώματος έχουν ολοκληρώσει τον κανονικό κύκλο ζωής τους.

Αυτή η διαδικασία βοηθά στην αποβολή της νεκρής ύλης από το σώμα και, ομοίως, τα βακτήρια βοηθούν στην απομάκρυνση των τοξικών ουσιών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο παρατηρούνται τακτικά κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ασθένειας/καθαρισμού, καθώς αυτές οι διαδικασίες απαιτούν την αποσύνθεση των συσσωρευμένων δηλητηριωδών απορριμμάτων τα οποία ο οργανισμός προσπαθεί να καθαρίσει.

Τα βακτήρια δεν προκαλούν το θάνατο της οργανικής ύλης σε στην οποία δρουν, ωστόσο, καθώς αποτελούν μέρος του αποτελέσματος της ασθένειας, και όχι η αιτία της.

Τα βακτήρια και τα μικρόβια διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ασθένειας αλλά δεν αποτελούν τις βασικές αιτίες της, όπως πιστεύεται συνήθως.

Τα βακτήρια συνδέονται στενά με τη σοβαρή ασθένεια, αλλά απλώς συμβάλλουν σε δευτερεύοντες ή τριτεύοντες παράγοντες επιπλοκής με την επεξεργασία ορισμένες ισχυρές τοξίνες που υπάρχουν ήδη στο τοξικό σώμα λόγω των δηλητηριωδών υποπροϊόντων των δικών τους ζυμωτικών και αποσυνθετικών ενεργειών.

Το γαλακτικό οξύ, το οξικό οξύ (ξύδι), η αλκοόλη από τη διαδικασία της ζύμωσης- και οι αμμωνίες, οι ινδόλες, οι σκατόλες και οι πουρίνες κ.λπ. από τη διαδικασία της σήψης είναι τοξικά – αν και το σώμα μας, υπό κανονικές συνθήκες υγείας, μπορεί εύκολα να αποβάλει αυτές τις μορφές βακτηριακών εκκρίσεων. Στην πραγματικότητα, τα κόπρανα και τα ούρα μας είναι φορτωμένα με αυτά τα υποπροϊόντα αποσύνθεσης πρωτεϊνών τόσο από τη βακτηριακή δραστηριότητα όσο και από το μεταβολισμό του δικού μας σώματος.

Τα βακτήρια χρειάζονται τροφή για να αναπτυχθούν και να αναπαραχθούν. Όταν υπάρχει μια επικίνδυνη συσσώρευση απορριμμάτων που απειλεί την ακεραιότητα του σώματος, τα συμβιωτικά μας βακτήρια αναλαμβάνουν δράση και εκτελούν την λειτουργία καθαρισμού του σώματος από βρωμιά και σκουπίδια. Στη συνέχεια, επανέρχονται και πάλι στην παθητική τους κατάσταση. 

Τα βακτήρια διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωτική διαδικασία της επούλωσης. Τα μικρόβια λαμβάνουν μέρος σε όλα σχεδόν τα φαινόμενα ασθενειών που απαιτούν τη διάσπαση απορριμμάτων και τοξικών ουσιών μέσα στο σώμα, τις οποίες το σύστημα προσπαθεί να απομακρύνει. Λειτουργούν ως πτωματοφάγοι στην εκκαθάριση της προσβεβλημένης περιοχής από τον τοξικό κορεσμό. Μόλις ολοκληρωθεί ο ρόλος τους, ο αριθμός τους μειώνεται.

Για το λόγο αυτό, για άλλη μια φορά, τα βακτήρια συνδέονται με την ασθένεια, αλλά δεν είναι η αιτία της, διότι τα βακτήρια δεν προκαλούν ασθένειες, όπως οι μύγες δεν προκαλούν τα σκουπίδια. Η υπόθεση ότι, επειδή τα μικρόβια είναι παρόντα και ενεργά στις διαδικασίες αποσύνθεσης που συνδέονται με τη νεκρή οργανική ύλη, προκαλούν το θάνατό της είναι λανθασμένη. 

Όταν υπάρχει τοξίνωση και απειλεί την ευημερία του οργανισμού, ο οργανισμός αντιδρά με την απομάκρυνση των τοξινών και τα συμπτώματα της νόσου

Τα βακτήρια είναι παρόντα για να αποσυνθέτουν τα μεταβολικά απόβλητα, τις τοξίνες, τα νεκρά κύτταρα και τους ιστούς και ως εκ τούτου αποτελούν ένα ζωτικής σημασίας μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας.

Τα βακτήρια είναι ικανά για μία μόνο δράση σε σχέση με την διαδικασία της ασθένειας : την επεξεργασία των νεκρών υλικών ως τροφή τους. Τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται επειδή υπάρχει νεκρή οργανική ύλη για να τραφούν, όχι επειδή ξαφνικά γίνονται κακόβουλα. 

Σε ένα σχετικά αποστειρωμένο περιβάλλον πεθαίνουν λόγω έλλειψης τροφής, όπως ακριβώς πεθαίνουν παρομοίως σε ένα περιβάλλον που τα ίδια δημιούργησαν -δηλαδή, παρουσία των τοξικών εκκρίσεών τους που περιλαμβάνουν γαλακτικό οξύ, οξικό οξύ, αλκοόλη, αμμωνία και πολυάριθμα άλλα υποπροϊόντα αποσύνθεσης πρωτεϊνών.

Είναι αδόκιμο να αποκαλούμε τη βακτηριακή δραστηριότητα «επίθεση» ή «εισβολή» εκ μέρους των μικροβίων, εκτός αν εννοούμε ότι πρόκειται για επίθεση εναντίον των τοξινών. Η μόνη πραγματική επίθεση που λαμβάνει χώρα είναι αυτή που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στο σώμα μας, καθώς επιτιθέμεθα συνεχώς στον εαυτό μας με περίπου 30 δηλητηριώδεις πράξεις κατά μέσο όρο κάθε μέρα -συμπεριλαμβανομένων των αποβιωμένων “τροφών” και “ποτών” που καταναλώνουμε, των φαρμάκων που παίρνουμε, του συνεχούς ξενυχτιού και της άσκοπης υπερκατανάλωσης τροφής- όλα αυτά δημιουργούν αναστάτωση και εξάντληση του σώματος.

Από την άλλη πλευρά, τα βακτήρια δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν σε υγιές αίμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένα καθαρό, καλά θρεμμένο σώμα δεν υπόκειται στην παρουσία τους.

Η διαβίωση σε ένα περιβάλλον χωρίς μικρόβια είναι αδύνατη, ωστόσο, και ούτε όμως απολύτως επιθυμητό. Τρισεκατομμύρια βακτήρια ζουν στο σώμα μας ανά πάσα στιγμή.

Τα βακτήρια μεταλλάσσονται ανάλογα με την αποσύνθεση του εδάφους στο Περιβάλλον

Δεν υπάρχουν βακτήρια, μικρόβια, βακτήρια ή ιοί που παράγουν ασθένειες: είναι το περιβάλλον και ο ξενιστής που καθορίζουν τα συμπτώματα της νόσου και το είδος των βακτηρίων που πολλαπλασιάζονται.

Τα μικρόβια δεν προκαλούν ασθένειες- μάλλον, ο οργανισμός παράγει ασθένειες. αφορμές για τον πολλαπλασιασμό των μικροβίων που λαμβάνει χώρα.

Για να μπορέσει να υπάρξει ένα συγκεκριμένο μικρόβιο, πρέπει να έχει ένα κατάλληλο περιβάλλον που δημιουργείται από την τοξική και παθολογική ρύπανση που διαποτίζει το σώμα. Η συστηματική δηλητηρίαση δημιουργεί στη συνέχεια τη συγκεκριμένη καλλιέργεια μικροβίων, ανάλογα με το πού έχει συσσωρεύσει ο οργανισμός τα απόβλητα και ανάλογα με τις ανθυγιεινές συνήθειες του τρόπου ζωής του πάσχοντος. Το σημείο κλειδί είναι, ωστόσο, ότι είναι η νοσηρή τοξικολογική κατάσταση, όπου το σώμα κατακλύζεται από δηλητηριώδη απόβλητα, η οποία δημιουργεί ένα περιβάλλον ευνοϊκό για τη μετάλλαξη των βακτηρίων σε αυτά που συνήθως συνδέονται με συγκεκριμένες ασθένειες. Η κατάσταση της νόσου ευνοεί τον πολλαπλασιασμό και την αύξηση της μολυσματικότητας, έως ότου ολοκληρωθεί η λειτουργία τους, δηλαδή η καταβρόχθιση των τοξικών αποβλήτων.

Όταν ρωτάτε έναν βακτηριολόγο τι προηγείται, το έδαφος/περιβάλλον ή τα βακτήρια, η απάντηση είναι πάντα το μολυσμένο περιβάλλον, προκειμένου τα βακτήρια να ευδοκιμήσουν. Τα βακτήρια δεν υπάρχουν ποτέ σε κατάσταση πολλαπλασιασμού, όπου δεν υπάρχει τροφή ή έδαφος για τον πολλαπλασιασμό τους – αλλά πολλαπλασιάζονται γρήγορα όταν υπάρχει αποσυντιθέμενο υλικό για να τραφούν, και στη συνέχεια πεθαίνουν όταν υπάρχει πείνα ή αντιξοότητα στο περιβάλλον τους.

Για άλλη μια φορά, τα βακτήρια δεν δημιουργούν την τροφή τους περισσότερο από ό,τι οι μύγες. προκαλούν τα σκουπίδια. Τα σκουπίδια ή η λερωμένη κατάσταση μέσα στο σώμα πρέπει να προϋπάρχει της παρουσίας της βακτηριακής «εισβολής» : τα βακτήρια δεν προκαλούν την ασθένεια- υπάρχουν εξαιτίας της.

Οι ίδιοι οι βακτηριολόγοι διαχωρίζουν λανθασμένα τον πληθυσμό των μικροβίων σε συγκεκριμένα “καλά” και “κακά” μικρόβια και παραβλέπουν το γεγονός ότι τα “καλά” μικρόβια έχουν την ικανότητα να μεταλλάσσονται και να πολλαπλασιάζονται σε “κακά” μολυσματικά μικρόβια όταν το έδαφος τους είναι κατάλληλο για αυτή την αλλαγή.

Με άλλα λόγια, τα μικρόβια μπορούν να τροποποιήσουν τη δομή και τη μεταβολική τους λειτουργία ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.

Υπάρχουν σε πληθώρα στελεχών, σχημάτων και μεταβολικών δυνατοτήτων και μπορεί να εμφανίζονται σε σχήμα ράβδου ή σε κυκλικό σχήμα ανάλογα με τις επιταγές του περιβάλλοντός τους.

Η θεωρία των μικροβίων βασίστηκε στην υπόθεση ότι τα μικρόβια των ασθενειών είναι συγκεκριμένες, αμετάβλητες οντότητες ως προς τη βιολογική τους δομή και τα χημικά τους χαρακτηριστικά. Ο βραβευμένος με Pulitzer το 1968 και διακεκριμένος βακτηριολόγος Dr. Rene J. Dubos διέψευσε την υπόθεση αυτή, δείχνοντας ότι η μολυσματικότητα των μικροβιακών ειδών είναι μεταβλητή.

Ήδη από το 1914 στο περιοδικό Journal of Infectious Diseases, πειράματα του E. C. Risenow, M.D., από τα Βιολογικά Εργαστήρια Mayo στο Rochester της Μινεσότα, ΗΠΑ, απέδειξαν ότι τα μικρόβια του πύου (στρεπτόκοκκοι) μπορούν να μετατραπούν σε μικρόβια πνευμονίας (πνευμονιόκοκκοι) απλώς με μικρές αλλαγές στο περιβάλλον τους και με τη διατροφή τους με ιό πνευμονίας – νεκρή οργανική ύλη που χαρακτηρίζει την εκδήλωση της νόσου.

Όταν η διαδικασία αντιστράφηκε, τα βακτήρια επανήλθαν γρήγορα στα μικρόβια του πύου. Σε κάθε περίπτωση, όταν άλλαζε το περιβάλλον και η πηγή τροφής, τα μικρόβια, ανεξάρτητα από τον τύπο τους, μεταλλάσσονταν γρήγορα σε άλλες μορφές.

Δύο βακτηριολόγοι της Νέας Υόρκης, σε παρόμοια πειράματα, μετέτρεψαν τους κόκκους (στρογγυλά βακτήρια σε σχήμα μούρου) σε βακίλους (μακρόστενα βακτήρια σε σχήμα ράβδου) και πάλι πίσω. Ένας κόκκος (μικρόβιο πνευμονίας) μπορεί να μετατραπεί σε βάκιλο (μικρόβιο τυφοειδούς) απλά κάνοντας μικρές μεταβολές στο περιβάλλον του και με τη διατροφή του με την τροφοδότησή του με νεκρό οργανικό υλικό που σχετίζεται με τον ιό του τυφοειδούς ύλη που είναι ιδιαίτερη για αυτόν τον τύπο πολλαπλασιασμό των βακτηρίων.

Όταν η διαδικασία αντιστρέφεται, το τυφοειδές μικρόβιο μετατρέπεται σε μικρόβιο πνευμονίας. ότι, πράγματι, κάθε βακτήριο μπορεί να τροποποιήσει και να προσαρμόσει τη δομή και τη μεταβολική του λειτουργία σύμφωνα με το μεταβαλλόμενο περιβάλλον του.

Η μολυσματικότητα των μικροβίων μπορεί επίσης να μεταβληθεί στο εργαστήριο, κατά βούληση, από τον τεχνικό.

Το Τοξικό σώμα Παράγει το μολυσματικό μικρόβιο 

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι τα μικρόβια δεν παράγουν άμεσα την ασθένεια: μάλλον, η κρίση επούλωσης που δημιουργεί το σώμα παράγει το μικρόβιο παρέχοντας ένα κατάλληλο περιβάλλον όπου τα μη τοξικά βακτήρια μεταλλάσσονται σε τοξικούς μικροοργανισμούς μέσα σε σηπτικό περιβάλλον. Για να γίνουν επικίνδυνα τα μικρόβια, πρέπει να αναμειχθούν με συμπυκνωμένα απόβλητα πριν ένα μικρόβιο να μεταμορφωθεί σε τοξική οντότητα.

Ενώ είναι αλήθεια ότι τα μικρόβια και τα βακτήρια υπάρχουν παντού, οι μικροοργανισμοί πολλαπλασιάζονται στο σώμα μόνον όταν ένα άτομο αναπτύσσει τοξιναιμία ως αποτέλεσμα ενός ανθυγιεινού τρόπου ζωής.

Όταν μεγάλες ποσότητες οξειδωμένου οργανικού υλικού αποβάλλονται εξαιρετικά από τον οργανισμό μέσω του λαιμού, των πνευμόνων ή αλλού, τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά. Σε λίγες ώρες, μπορεί να αριθμούν τρισεκατομμύρια, αλλά πρέπει να υπάρχει κατάλληλο “έδαφος” για να μπορέσουν να πολλαπλασιαστούν.

Ο στρεπτοκοκκικός λαιμός και ο πονόλαιμος λέγεται ότι προκαλούνται από τα βακτήρια του στρεπτόκοκκου. Πρόκειται για μια κοινή μορφή βακτηρίων της οικογένειας των γαλακτοβακίλλων, έναν οργανισμό στρογγυλού σχήματος που επίσης διασπά ή ξινίζει το γάλα.

Μπορείτε εύκολα να παρασκευάσετε μια καλλιέργεια που περιέχει δισεκατομμύρια στρεπτόκοκκα βακτήρια, όπως στο γιαούρτι, και κάθε υγιές άτομο που τρώει το γιαούρτι δεν θα αναπτύξει στρεπτόκοκκο. Βάλτε τα σε μια καλλιέργεια γάλακτος, και σε ώρες πολλαπλασιάζονται σε τρισεκατομμύρια. Είναι δύσκολο να βρει κανείς κάποιον που δεν έχει αυτή τη μορφή βακτηρίων στο λαιμό του, εκτός από εκείνους που χρησιμοποιούν τεράστιες ποσότητες αντιβιοτικών ή άλλα φάρμακα που καταστρέφουν τη ζωή.

Ωστόσο, οι στρεπτόκοκκοι δεν είναι από μόνοι τους επικίνδυνοι, καθώς εκατομμύρια από αυτούς βρίσκονται στο λαιμό και τις σωματικές κοιλότητες του μέσου ανθρώπου – αλλά τα περιττώματά τους μπορεί να είναι εξαιρετικά τοξικά, καθώς συμβάλλουν στη διάσπαση, αποσύνθεση και σήψη των αποβλήτων, τα οποία ο οργανισμός στη συνέχεια αποβάλλει μέσω των πνευμόνων, του λαιμού, των βλεννογόνων και/ή του δέρματος. 

Ο πονόλαιμος είναι στην πραγματικότητα ένας ερεθισμός των ιστών, που προκαλείται είτε από αυτό που αποβάλλεται εκεί είτε από κάποια βλαβερή ουσία που στέλνεται προς τα κάτω. Τα βακτήρια του στρεπτόκοκκου χρησιμοποιούν τα εκκρίματα ως έδαφος. Όταν υπάρχει συγκέντρωση τοξικού υλικού, η αναπαραγωγή τους είναι τεράστια. Για να επαναλάβουμε, οι στρεπτόκοκκοι δεν είναι επιβλαβή βακτήρια, καθώς αποτελούν πάντα ένα φυσιολογικό τμήμα της χλωρίδας του σώματος. 

Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι τα συγκεκριμένα βακτήρια δεν βρίσκονται πάντα σε κάθε περίπτωση της ασθένειας που υποτίθεται ότι προκαλούν. Η εισαγωγή καλλιεργειών μικροβίων σε ένα υγιές σώμα δεν δημιουργεί σταθερά συμπτώματα ασθένειας. Πολυάριθμα πειράματα με τη σίτιση καθαρών καλλιεργειών μικροβίων τύφου, πνευμονίας, διφθερίτιδας, φυματίωσης και μηνιγγίτιδας δεν παρήγαγαν καμιά αρρώστια.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, στο 28-40% των διφθερίτιδων ο βάκιλος της διφθερίτιδας απουσιάζει.

Ομοίως, στο 20% περίπου των ατόμων που πάσχουν από αφροδίσια νοσήματα (σύφιλη, έρπης, γονόρροια, κ.λπ.) δεν υπάρχουν ούτε γονοκόκκοι ούτε σπειροχαίτες παρόντες. Ισχυριζόμενοι ότι τα βακτήρια προκαλούν έλκος, φλύκταινα ή σπυράκια στα γεννητικά όργανα, δεν λαμβάνουμε υπόψη μας το γεγονός ότι αυτά προκύπτουν από το ίδιο το σώμα, αυτόλυση (αυτοχώνευση) του προβλήματος. Η δημιουργία των σπυριών και των φλεγμονών που χαρακτηρίζουν V.D. είναι ζωτικές ενέργειες του σώματος, όχι βακτηριακές ή ιογενείς εισβολές.

Ομοίως, η πνευμονία θεωρείται ότι προκαλείται από το βακτήριο του πνευμονιόκοκκου, παρόλο που απουσιάζει σε περισσότερο από το 25% των περιπτώσεων. Επιπλέον, η πνευμονική ανεπάρκεια είναι μια από τις βασικές αιτίες που προκαλούν την πνευμονική λοίμωξη, η χορήγηση του βακτηρίου σε υγιείς οργανισμούς δεν προκαλεί την ασθένεια.

Ακόμη και κατά τα αρχικά στάδια του κοινού κρυολογήματος, οι ρινικές εκκρίσεις είναι εντελώς κενές από βακτήρια, καθώς κανένα δεν βρίσκεται στην αραιή υδαρή βλέννα τις πρώτες δύο έως τρεις ημέρες. Όταν αρχίζει η πυκνή πυώδης έκκριση, εμφανίζονται πνευμονιόκοκκοι, σταφυλόκοκκοι και στρεπτόκοκκοι. Εφόσον τα βακτήρια απουσιάζουν τόσο εμφανώς κατά την έναρξη του κρυολογήματος, έπρεπε να βρεθεί μια άλλη αιτία. Τώρα, 150 διαφορετικοί ιοί κατηγορούνται για την ασθένεια.

Το κρυολόγημα δεν «κολλάει»– μάλλον, αναπτύσσεται από τον εξαντλητικό τρόπο ζωής μας. Τα βακτήρια ή οι ιοί δεν έχουν καμία σχέση με την ανάπτυξη του κρυολογήματος. Μπορεί να αποτελούν επιπλοκές, αφού τα βακτήρια λειτουργούν ως σαπρόφυτα (πτωματοφάγα) που τρέφονται με τα υπολείμματα που αποβάλλονται. Όσο οι ιστοί παραμένουν αφύσικοι, τα βακτήρια ευδοκιμούν.

Μόλις ολοκληρωθούν οι ενέργειες αποβολής και κάθαρσης, αυτά υποχωρούν.

Οι γιατροί παραδέχονται εύκολα ότι δεν γνωρίζουν ακριβώς ποιος ιός προκαλεί το κρυολόγημα, γιατί όταν ο ιός του κρυολογήματος ψεκάζεται στο λαιμό προκαλεί φλεγμονή μόνο σε “ευαίσθητους ξενιστές” – σε εκείνους των οποίων οι ιστοί είναι ήδη ερεθισμένοι από ξένους παράγοντες. Επιπλέον, το λεγόμενο αναπνευστικά παθογόνα βακτηρίδια είναι παρόντα σε εκπλύσεις του λαιμού των όσων έχουν κρυολόγημα, αλλά η θανάτωση των μικροοργανισμών δεν συντομεύει την περίοδο της ασθένειας.

Τα κρυολογήματα μπορούν να προληφθούν, αλλά πρώτα πρέπει να μάθουμε τις αιτίες τους. Όσο καιρό θεωρείται ότι τα μικρόβια και οι ιοί προκαλούν τα κρυολογήματα και ότι εμείς “κολλάμε”, και όσο οι προσπάθειές μας στρέφονται εναντίον αυτών των μικροσκοπικών οντοτήτων, το κρυολόγημα θα επικρατεί. Τα κρυολογήματα είναι στην πραγματικότητα διορθωτικές προσπάθειες που καθίστανται αναγκαίες λόγω της συσσώρευσης στο αίμα, της λέμφου και των ιστών των μη απελευθερωμένων μεταβολικών αποβλήτων και από την εντερική απορρόφηση τοξικών υποπροϊόντων της δυσπεψίας.

Οι απώτερες αιτίες του κρυολογήματος είναι οι συνήθειες διαβίωσης που μειώνουν την αποδοτικότητα του πεπτικού συστήματος, ελέγχουν την αποβολή και προκαλούν αναστάτωση, επιτρέποντας στο εσωτερικό περιβάλλον να μολυνθεί – μια κατάσταση φυσιολογικής αιθαλομίχλης, αν θέλετε. 

Εάν ένα μικρόβιο δεν προκαλεί ασθένεια κάθε φορά που “μολύνει” το σώμα, δεν αποτελεί αιτία. Μια αιτία πρέπει να είναι συνεπής και συγκεκριμένη στην επιρροή της. Τα μικρόβια είναι πανταχού παρόντα και αδυνατούν να έχουν συγκεκριμένη επιρροή συνεχώς.

Τόσο τα εργαστηριακά στοιχεία όσο και οι εμπειρικές παρατηρήσεις τεκμηριώνουν ότι η ασθένεια είναι η αντίδραση του σώματος στη δηλητηρίαση και όχι στα μικρόβια – τα βακτήρια δεν εισβάλλουν ούτε ελέγχουν το σώμα, διότι βρίσκονται πάντα εντός του φυσικού πεδίου. 

Το σώμα ελέγχει τον βακτηριακό πληθυσμό του 

Οι φυσιολογικοί υγιείς οργανισμοί είναι στην πραγματικότητα θανατηφόροι για τα μικρόβια και τα παράσιτα και διαθέτουν έμφυτους, ενσωματωμένους πόρους για να τα αντιμετωπίσουν. Τα βακτήρια είναι αβοήθητα απέναντι στα ζωντανά κύτταρα, ιδίως στα λευκά αιμοσφαίρια και σε άλλα που συνθέτουν τις φυσικές γραμμές άμυνάς μας.

Φιλοξενούμε αμέτρητα δισεκατομμύρια μικροοργανισμούς μέσα στον εντερικό μας σωλήνα, στο δέρμα μας, στο στόμα μας, μύτη και σε άλλες κοιλότητες του σώματος. Ο διάσημος Dr. Lewis Thomas, ο οποίος είναι επικεφαλής του Sloan-Kettering Cancer Ινστιτούτου, δήλωσε: «Μην λυπάστε τον άνθρωπο που έχει κολλήσει βακτήρια, μάλλον λυπηθείτε τον βακτήρια που κόλλησε ο άνθρωπος». 

Οι άνθρωποι παρέχουν ένα πολύ σκληρό περιβάλλον για τα βακτήρια, κρατώντας τα αυστηρά περιορισμένα και ελεγχόμενα.

Οι λεμφαδένες -οι μάζες αδενικού ιστού που εμφανίζονται κατά μήκος των λεμφαγγείων σε όλο το σώμα- απομακρύνουν τακτικά τα βακτήρια και τα ξένα σωματίδια από τη γενική λεμφική κυκλοφορία και τροφοδοτούν με λεμφοκύτταρα το κυκλοφορικό σύστημα. Οι λεμφαδένες και η σπλήνα αποτελούν ένα τμήμα του δικτυοενδοθηλιακού συστήματος του σώματος- αναφερόμενοι σε εκείνα τα φαγοκυτταρικά κύτταρα που είναι διάσπαρτα σε όλο το σώμα και τα οποία μπορούν να καταπιούν βακτήρια, στερεά σωματίδια και άλλα παρεκκλίνοντα κύτταρα.  Αυτό βοηθά στη διατήρηση του σώματος σε υγιή, σταθερή κατάσταση.

Για παράδειγμα, δισεκατομμύρια ή και τρισεκατομμύρια βακτήρια και μύκητες απορροφώνται τυχαία από τον εντερικό σωλήνα στο πυλαίο αίμα κάθε μέρα. Αυτά συλλαμβάνονται και καταστρέφονται τόσο αποτελεσματικά από τα λευκά αιμοσφαίρια και τα μακροφάγα μας, ώστε ελάχιστα βακτήρια ή μύκητες εισέρχονται ποτέ στο κυκλοφορούν αίμα.

Τα λευκοκύτταρα (λευκά αιμοσφαίρια) είναι οι αμυντικοί οργανισμοί του αίματος που αποτρέπουν τη δηλητηρίαση από βακτήρια, μαγειρεμένα υπολείμματα τροφής ή άλλα τοξικά υλικά. Η λευκοκυττάρωση (ένας υπερβολικός πολλαπλασιασμός των λευκών αιμοσφαιρίων στην κυκλοφορία) εμφανίζεται ως απάντηση στη φλεγμονή, σε υπερβολικό αριθμό βακτηρίων στο σώμα και στην υπεροχή των μαγειρεμένων τροφών -όλα αυτά αποτελούν παθολογικά φαινόμενα.

Ο οργανισμός πρέπει να βρίσκεται σε τοξική κατάσταση προτού να προκαλέσει τη διαδικασία της νόσου. Ούτε τα βακτήρια ούτε τίποτα άλλο μπορεί να ξεκινήσει και να διατηρήσουν μια θεραπευτική κρίση – οι μικροοργανισμοί είναι ανίκανοι για ενοποιημένη δράση και δεν μπορούν να υπάρξουν όπου δεν υπάρχει τροφή (έδαφος) για να επιβιώσουν. Τα ζωντανά υγιή κύτταρα δεν αποτελούν έδαφος για τα βακτήρια, αλλά οι ουσίες που αποσυντίθενται αποτελουν.

Εάν ένα υγιές σώμα μπορεί να “κολλήσει” ένα κρυολόγημα ή μια γρίπη λόγω των μικροβίων της γρίπης και δεν είναι σε θέση να αντισταθεί σε μια “επίθεση” από αυτούς τους μικροοργανισμούς, τότε πώς μπορεί το εν συνεχεία εξασθενημένο σώμα να ανακάμψει ποτέ…;;; 

Πώς μπορεί ο εξασθενημένος οργανισμός να αποκρούσει την επίθεση τρισεκατομμυρίων πολλαπλασιαζόμενων μικροοργανισμών..;;; 

Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα ήταν ο θάνατος του οργανισμού.

Αν τα βακτήρια εισέβαλαν πράγματι σε οργανισμούς και στη συνέχεια τους εξουδετέρωναν, όπως υποτίθεται από το κατεστημένο ιατρικό αφήγημα, η ώθηση και η δυναμική που ανέπτυξαν κατά τη διαδικασία αυτή θα γινόταν προοδευτικά πιο έντονη και συντριπτική όσο ο οργανισμός υποχωρούσε περισσότερο στην ασθένεια.

Αν τα μικρόβια και οι “επιτιθέμενοι” μικροοργανισμοί κατακλύζουν έναν υγιή οργανισμό, τότε, μόλις έθεταν το θύμα σε χαμηλό επίπεδο, η πολλαπλασιαστική αναπαραγωγή τους θα αύξανε εκθετικά την “καταστροφή”, η οποία θα σταματούσε μόνο όταν θα είχαν εξαντλήσει τα αποθέματα τροφής τους. Δεν θα υπήρχε ανάκαμψη.

Αν τα βακτήρια και οι ιοί προκαλούν ασθένειες και εξουθενώνουν το σώμα, πώς και γιατί το εξασθενημένο άτομο αναρρώνει..;;;

Αν τα μικρόβια ήταν η αιτία της ασθένειας, δεν θα υπήρχε καμία ύφεση και ο πολλαπλασιασμός των μικροβίων θα συνεχιζόταν απρόσκοπτα.

Από τη στιγμή που οι εισβολείς έχουν προβάδισμα, δεν φαίνεται ότι θα σταματούσαν την καταστροφική τους δράση, αντιθέτως, θα μείωναν περαιτέρω την ικανότητα του οργανισμού να αμυνθεί. 

Όταν τα βακτήρια αρχίζουν να αποσυνθέτουν ένα σώμα, μόνον η πλήρης εξάντληση όλων των οργανικών υλικών τερματίζει την πορεία τους. μόνο όταν “τα κόκαλα καθαριστούν από την σάρκα”, για να το πω έτσι.

H λογική μας λέει ότι αν οι μικροβιακοί οργανισμοί αρρωσταίνουν κάποιον και πολλαπλασιάζονται κατά δισεκατομμύρια καθώς γίνονται πιο πολυάριθμοι και ισχυρότεροι, προοδευτικά θα απομυζούν όλο και περισσότερο ενέργεια, ζωτικότητα και πόρους από το θύμα τους. 

Πώς και γιατί μπορεί αυτή η διαδικασία να αντιστραφεί από έναν πολύ αποδυναμωμένο οργανισμό…;;;

Η όλη ιδέα του να εξουδετερώνεται κανείς από τα μικρόβια και στη συνέχεια να αντιστρέφει άρδην την κατάσταση, είναι μια καλή μυθοπλασία, αλλά φυσιολογικά… ψευδής. 

Διότι μόλις εγκαθιδρυθεί η φυσική κυριαρχία επί ενός αποδυναμωμένου οργανισμού, από εκεί και πέρα αρχίζει η κατιούσα. Μόλις οι ζέβρες κατατροπώνονται από τα σαρκοφάγα, σπάνια επιβιώνουν. Μόλις τα βακτήρια αρχίσουν να αποσυνθέτουν την οργανική ύλη, συνεχίζουν μέχρι να εξαντληθεί η πηγή τροφής τους.

Ο οργανισμός δεν καταστέλλει την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των “μικροβίων της νόσου” μέχρις ότου οι νοσηρές τοξίνες με τις οποίες συντηρούνται έχουν καταναλωθεί, και μέχρι η φλεγμονώδης διαδικασία να έχει ολοκληρώσει την πορεία της.

Όταν οι ασθένειες αναφέρονται από το ιατρικό κατεστημένο ότι είναι “υπό αναδρομή”, αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει ότι η ασθένεια είναι μια διαδικασία αποτοξίνωσης του σώματος που τερματίζεται από τον οργανισμό όταν επιτευχθούν οι στόχοι της κάθαρσης. Το σώμα έχει τον έλεγχο και δεν βρίσκεται στο έλεος ορδών μικροβίων ή κάποιας “μυστηριώδους οντότητας της νόσου”.

Η ασθένεια, για άλλη μια φορά, δεν προκαλείται από μικρόβια αλλά από την τοξική κατάσταση του σώματος που επιτρέπει στο μικρόβιο να ακμάσει.

Αυτή η διαταραγμένη κατάσταση του οργανισμού είναι απόρροια της παραβίασης των βιολογικών μας προτύπων και δεν είναι τυχαία ή συγκυριακή κατάσταση.

Αυτή η νοσηρή κατάσταση είναι που δημιουργεί ένα περιβάλλον ευνοϊκό για τη μετάλλαξη των βακτηρίων σε εκείνα που σχετίζονται με συγκεκριμένες ασθένειες, καθώς και για την αύξηση της μολυσματικότητας και του πολλαπλασιασμού τους.

Μια κατάσταση εσωτερικής καθαριότητας, επομένως, είναι απαραίτητη για την υγεία και την ευεξία. Μια καθαρή κυκλοφορία του αίματος, η ελεύθερη ανεμπόδιστη κυκλοφορία όλων των υγρών του σώματος και η ανεμπόδιστη απέκκριση δημιουργούν και διατηρούν υγιείς ιστούς. Τα μολυσματικά βακτήρια πεθαίνουν σύντομα σε αυτό το περιβάλλον ελλείψει κατάλληλης τροφής.

Εάν το μικρόβιο πρόκειται να έχει οποιοδήποτε ρόλο στην πρόκληση ασθένειας, πρέπει να βρει έναν οργανισμό που να παράγει κατάλληλο έδαφος για τις μεταβολικές του δραστηριότητες.

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα μικρόβια γιατί βρίσκονται παντού – πρέπει να είμαστε ανθεκτικοί απέναντί τους. Αποφεύγουμε τις ασθένειες μόνο με το να διατηρούμε τον εαυτό μας σε τέτοια κατάσταση υγείας ώστε τα μικρόβια να είναι ανίσχυρα εναντίον μας.

Η ιατρική λογική της «ευαισθησίας» και της «ανθεκτικότητας»

Ο καθένας από εμάς έχει κυριολεκτικά τρισεκατομμύρια μύκητες, βακτήρια και ιούς στο σώμα του, ακόμη και όταν είναι υγιής. Όταν οι γιατροί έρχονται αντιμέτωποι με αυτό, λένε ότι η ασθένεια δεν προκαλείται από αυτούς τους οργανισμούς επειδή “δεν είστε ευαίσθητοι” ή επειδή “η ανθεκτικότητά σας είναι υψηλή”

Αυτό είναι μια υπεκφυγή, λέγοντας ότι αυτοί οι παράγοντες δεν προκαλούν την ασθένεια, αλλά οι παράγοντες που μας προδιαθέτουν για ευαισθησία – αφού η λέξη “ευαίσθητος” σημαίνει ότι το κριτήριο που καθορίζει την ευαισθησία είναι η πραγματική αιτία της ασθένειας και όχι ο μικροοργανισμός ή ο οργανισμός που κατηγορείται. Αυτή η υπεκφυγή επιβεβαιώνει ότι οι υποτιθέμενοι μεταδοτικοί παράγοντες -βακτήρια, ιοί και μύκητες- δεν προκαλούν ασθένειες.  Η πραγματική αιτία είναι ό,τι προκαλεί ευπάθεια ή χαμηλή αντοχή. 

Αν διατηρούμε το σώμα μας σε καθαρή, υγιή κατάσταση, τότε τα μικρόβια είναι άσχετα, γιατί δεν υφίσταται ευπάθεια/ευαισθησία. 

Η έννοια της ευπάθειας/ευαισθησίας είναι στην πραγματικότητα η ιατρική λογική που παραδέχεται ότι τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται μόνον όταν η εσωτερική φυσιολογική κατάσταση το δικαιολογεί. Για να το επαναλάβουμε, είναι μια παραδοχή ότι ένα ακάθαρτο περιβάλλον είναι στην πραγματικότητα η αιτία της ασθένειας -γιατί αν τα μικρόβια ήταν η αιτία της ασθένειας, όλοι όσοι εκτίθενται στο βλαβερό μικρόβιο θα αρρώσταιναν με την ίδια ασθένεια.

Όταν η κατάσταση της ευαλωτότητας/ευαισθησίας εισάγεται στην ιατρική θεωρία για να περιγράψει την αιτιώδη συνάφεια των ασθενειών, η κατάσταση του ξενιστή είναι τότε πρωταρχικής σημασίας για την παραγωγή της ασθένειας.

Ευάλωτα άτομα είναι εκείνα με υψηλό βαθμό τοξικότητας του σώματος και επαρκή ζωτικότητα για τη διεξαγωγή της διαδικασίας ασθένειας/καθαρισμού. 

Όταν αυτή η επαρκής ζωτικότητα φθίνει, εμφανίζονται οργανικές βλάβες στους ιστούς από την εξαιρετικά μολυσμένη εσωτερική κατάσταση του σώματος, η οποία δημιουργεί τα θεμέλια για τη χρόνια νόσο. Όσο το σώμα μας είναι σχετικά καθαρό, τα άχρηστα υλικά δεν συσσωρεύονται και δεν απαιτείται η απορρυπαντική βοήθεια των βακτηριακών μικροβίων.

Οι γιατροί λένε ότι «η ανθεκτικότητα μας απέναντι στα μικρόβια είναι η μόνη μας προστασία για την αποφυγή των ασθενειών», αλλά αφήνουν τους ασθενείς τους στην άγνοια για το πώς να εγγυηθούν έναν υψηλό βαθμό ανθεκτικότητας  ανά πάσα στιγμή. Μας λένε ότι τα μικρόβια εισβάλλουν μόνον όταν χάνεται η ανθεκτικότητα. Τι προκαλεί όμως την απώλεια της ανθεκτικότητας..;;; Προφανώς, η απώλεια της υγείας σημαίνει μειωμένη ανθεκτικότητα.

Αν λοιπόν η υγεία είναι η καλύτερη προστασία κατά των ασθενειών, γιατί να μην προάγουμε την υγεία εκπαιδεύοντας τον πληθυσμό στις προδιαγραφές της υγείας σύμφωνα με τη βιολογική τους εντολή..;;; 

Γιατί να μη δημιουργηθεί ένα πραγματικό “σύστημα φροντίδας υγείας”, αντί του επικρατούντος συστήματος “φροντίδας ασθένειας” που υπάρχει σήμερα..;;;

Η ιογενής θεωρία της αιτιότητας των ασθενειών 

Αρχικά, η λέξη “ιός” σήμαινε δηλητήριο και η λέξη “ιογενής” σήμαινε δηλητηριώδης. Σήμερα, ιός σημαίνει υπομικροσκοπική οντότητα και ιογενής σημαίνει γενικά μεταδοτικός. Η σύγχρονη ιατρική έχει χρησιμοποιήσει τον όρο ιός για να δηλώσει μια υπερλεπτοσκοπική μορφή ζωής που μολύνει τα κύτταρα και η οποία κατηγορείται ότι προκαλεί όλο και περισσότερες από τις ασθένειές μας.

Σύμφωνα με τη δημοφιλή απεικόνιση του ιού, πρόκειται για μια μορφή ζωής που παρασιτεί σε όλες τις μορφές ζωής, συμπεριλαμβανομένων των ζωικών, των φυτικών και των σαπροφυτικών (μύκητες και βακτήρια). 

Στις περιγραφές των ιογενών ασθενειών, οι ιοί πιστώνονται με ενέργειες όπως “εγχέονται”, “επωάζονται”, “παραμονεύουν”, “εισβάλλουν”, έχουν “ενεργό στάδιο”, “διοικούν”, “επανενεργοποιούνται”, “μεταμφιέζονται”, “μολύνουν”, “διεξάγουν πολιορκίες” και είναι “καταστροφικοί” και “θανατηφόροι”. 

Η συμβατική ιατρική θεωρία εξηγεί ότι οι ιοί προέρχονται από ετοιμοθάνατα κύτταρα τα οποία έχουν μολύνει – ο ιός “εγχέεται” στο κύτταρο και το “διατάζει” να αναπαραχθεί, και αυτό συμβαίνει μέχρις ότου το κύτταρο εκραγεί από το φορτίο. Τότε οι ιοί είναι ελεύθεροι να αναζητήσουν άλλα κύτταρα για να επαναλάβουν τη διαδικασία, μολύνοντας έτσι τον οργανισμό. 

Οι ιολόγοι παραδέχονται, ωστόσο, ότι αν και οι ιοί είναι διακριτοί και σίγουρα οργανικοί στη φύση, δεν έχουν μεταβολισμό, δεν μπορούν να αναπαραχθούν στο εργαστήριο, δεν διαθέτουν κανένα χαρακτηριστικό των ζωντανών οργανισμών και, στην πραγματικότητα, δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ ζωντανοί !!!

Οι “ζωντανοί ιοί” είναι πάντα νεκροί 

Ο όρος “ζωντανός ιός” σημαίνει μόνον εκείνους που δημιουργούνται από ζωντανές καλλιέργειες ιστών in vitro (εντός του εργαστηρίου), δεδομένου ότι τρισεκατομμύρια από αυτούς προκύπτουν από “ζωντανούς” ιστούς. 

Αλλά εδώ έγκειται το θέμα: παρόλο που κάποιες εργαστηριακές καλλιέργειες διατηρούνται ζωντανές, υπάρχει μαζική εναλλαγή κυττάρων κατά τη διαδικασία, και από αυτά τα κύτταρα που πεθαίνουν λαμβάνονται οι “ιοί”. Είναι πάντα νεκροί και ανενεργοί, επειδή δεν έχουν μεταβολισμό ή ζωή, παρά μόνο είναι μόρια DNA και πρωτεΐνης. 

Οι ιοί περιέχουν νουκλεϊκό οξύ και πρωτεΐνες, αλλά στερούνται ενζύμων, και δεν μπορούν να υποστηρίξουν τη ζωή από μόνοι τους, αφού δεν διαθέτουν καν τις πρώτες προϋποθέσεις της ζωής, δηλαδή μηχανισμούς ελέγχου του μεταβολισμού (και ακόμη και τα “ταπεινά” βακτήρια διαθέτουν τέτοιους μηχανισμούς). Το ιατρικό εγχειρίδιο του Guyton αναγνωρίζει ότι οι ιοί δεν έχουν αναπαραγωγικό σύστημα, δεν έχουν κίνηση, δεν έχουν μεταβολισμό και δεν μπορούν να αναπαραχθούν ως ζωντανές οντότητες in vitro.

Η σύνδεση των μιτοχονδρίων 

Εφόσον οι “ιοί” δεν είναι ζωντανοί, δεν μπορούν να δράσουν με κανέναν από τους τρόπους που τους αποδίδουν οι ιατρικές αρχές, παρά μόνον ως λειτουργική μονάδα του κανονικού γενετικού μας υλικού μέσα στον πυρήνα του κυττάρου ή στον πυρήνα των μιτοχονδρίων μέσα στο κύτταρο. 

Τα μιτοχόνδρια είναι ζωντανοί οργανισμοί – απλώς ένα από τα πολλά διαφορετικά οργανίδια (μικρά όργανα) μέσα σε κάθε κύτταρο του σώματός μας. Τα μιτοχόνδρια έχουν περίπου το μέγεθος των βακτηρίων, τα οποία έχουν και τα δύο το δικό τους DNA και το δικό τους μεταβολισμό. 

Τα μιτοχόνδρια μεταβολίζουν τη γλυκόζη σε μόρια ΑΤΡ, η οποία είναι έτοιμη ενέργεια που μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν ζητηθεί από το σώμα. Τι σχέση έχουν αυτά τα γεγονότα με τους “ιούς” καθαυτούς..; Τα πάντα, όπως θα δείτε σε λίγο. 

Για όποιον έχει μελετήσει την κυτταρολογία (δομή των κυττάρων), ο μεγαλύτερος αριθμός μορφών ζωής μέσα σε ένα κύτταρο είναι τα μιτοχόνδρια – οι δημιουργοί της ενέργειάς μας. 

Τα απλά μονοκύτταρα πρωτόζωα έχουν μέσα τους έως και μισό εκατομμύριο μιτοχόνδρια. Τα ανθρώπινα κύτταρα έχουν λιγότερα – από μερικές εκατοντάδες στα κύτταρα του αίματος μέχρι 30.000 ή και περισσότερα στα μεγαλύτερα κύτταρα του μυϊκού μας ιστού. Δεδομένου ότι ολόκληρο το ανθρώπινο σώμα περιέχει περίπου 75 έως 100 τρισεκατομμύρια κύτταρα, καθένα από τα οποία περιέχει, κατά μέσο όρο, χιλιάδες μιτοχόνδρια, πρέπει να υπάρχουν τετράκις ή πεντάκις εκατομμύρια από αυτά στο σύστημά μας. 

Όταν ένα κύτταρο πεθαίνει, αντικαθίσταται από ένα θυγατρικό κύτταρο κατά τη διαδικασία της μίτωσης, και το εξαντλημένο κύτταρο αποσυντίθεται από τα λυσοσώματα -τα ισχυρά αυτοκαταστροφικά, αυτοκαταστροφικά, ενδοκυτταρικά ένζυμα που διασπούν τα κυτταρικά συστατικά σε πολύ μικρά σωματίδια, έτσι ώστε το σώμα να μπορεί εύκολα να τα ανακυκλώσει ή να τα αποβάλει ως απόβλητα.

Κάθε μέρα, περίπου 300 δισεκατομμύρια έως πάνω από μισό τρισεκατομμύριο κύτταρα στο σώμα μας θνήσκουν (ανάλογα με το επίπεδο τοξικότητας), καθένα από τα οποία περιέχει κατά μέσο όρο 5.000-20.000 μιτοχόνδρια. Όταν τα κύτταρα πεθαίνουν αυτοκαταστρέφονται από τα ίδια τους τα λυσοσώματα, αλλά οι πυρήνες και τα γονιδιώματα των μιτοχονδρίων προστατεύονται καλύτερα από άλλα κυτταρικά οργανίδια και το πρωτόπλασμα και συχνά δεν αποσυντίθενται πλήρως. 

Τα γονιδιώματα και οι πυρήνες είναι μικροσκοπικά πρότυπα γενετικών πληροφοριών που αποτελούνται από DNA ή RNA και λειτουργούν ως κέντρο ελέγχου και αποθήκη των ίδιων των “σχεδίων” του κυττάρου. Ως εκ τούτου, είναι για τα μιτοχόνδρια και τα κύτταρα ό,τι ο εγκέφαλος για το σώμα μας. 

Κάθε κύτταρο και κάθε μιτοχόνδριο περιέχει αυτό το γενετικό υλικό, το οποίο είναι στην πραγματικότητα το πιο προστατευμένο μέρος του κυττάρου (λόγω του διπλού λιπιδικού πρωτεϊνικού του περιβλήματος), όπως ακριβώς το νευρικό μας σύστημα είναι το πιο ζωτικό και πιο προστατευμένο μέρος της φυσιολογίας μας (λόγω της σπονδυλικής στήλης και του κρανίου μας). 

Κατά τον κυτταρικό θάνατο, τα μιτοχόνδρια διασπώνται από τα λυσοσώματα, αλλά όχι πάντα πλήρως, λόγω του ιδιαίτερα προστατευτικού διπλού μεμβρανικού τους περιβλήματος. Και εδώ είναι που η εξήγηση γίνεται ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με το Guyton’s Textbook of Medical Physiology, ένας ιός λέγεται ότι είναι ένα μικροσκοπικό κομμάτι γενετικού υλικού (που ονομάζεται γονιδίωμα) το οποίο είναι κυριολεκτικά περίπου το ένα δισεκατομμυριοστό του μεγέθους ενός κυττάρου. 

Το γονιδίωμα περιβάλλεται από ένα καψιδιακό κάλυμμα που είναι συνήθως ένα διπλό περίβλημα λιπιδικής πρωτεΐνης και στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο μοναδιαίες μεμβράνες (σχεδόν πανομοιότυπες με την κυτταρική μεμβράνη), η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι η ίδια η δομή του πυρήνα των μιτοχονδρίων. 

Οι φωτογραφίες των “ιών” που αποκαλύπτονται μέσω ηλεκτρονικών μικροσκοπίων δείχνουν ότι οι μεμβράνες τους είναι τραχιές και οδοντωτές, μερικές φορές μόνον ο φλοιός ενός στρώματος και μερικές φορές από ένα στρώμα και ένα τμήμα του δεύτερου, πράγμα που συνάδει με την αυτοκαταστροφική δράση των λυσοσωμάτων όταν το έργο τους για τη διάσπαση των κυτταρικών αποβλήτων είναι μερικό και ατελές. Ως εκ τούτου, αυτή η περιγραφή ενός “ιού” είναι σχεδόν ταυτόσημη με την περιγραφή και των υπόλοιπων γονιδιωμάτων των μιτοχονδρίων του κυττάρου. 

Κάποια στιγμή, οι ιοί ήταν κάποτε ζωντανή ύλη και ορισμένα κείμενα φυσιολογίας υποθέτουν ότι είναι τα υπολείμματα των εξαντλημένων κυττάρων. Τα λυσοσώματα που αποσυνθέτουν το εξαντλημένο κύτταρο συχνά αποτυγχάνουν να διασπάσουν αυτούς τους “ιούς” που περιβάλλονται από τη διπλή λιπιδική μεμβράνη του περιβλήματος. 

Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ερευνητές δεν αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για αυτό που προφανώς είναι – χρησιμοποιημένο μιτοχονδριακό γενετικό υλικό, ιδίως θραύσματα RNA και DNA.

Οι “ιοί” δεν είναι μικροοργανισμοί 

Παρόλο που οι ιατρικές αρχές αποδίδουν λανθασμένα σε αυτά τα νεκρά κυτταρικά υπολείμματα τις δυνάμεις της ζωής και της κακίας, οι μικροβιολόγοι αναγνωρίζουν ότι οι ιοί είναι νεκρά κομμάτια DNA μέσα σε ένα περίβλημα πρωτεϊνικής λιπιδικής μεμβράνης, αν και αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την πηγή τους. Ως εκ τούτου, τα γονιδιώματα είναι μηχανισμοί ελέγχου, αλλά όχι μικροοργανισμοί, όπως θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε το ιατρικό κατεστημένο, αφού αυτοί οι λεγόμενοι “ιοί” είναι απλώς άψυχα θραύσματα μιτοχονδριακών γεννητικών υπολειμμάτων. Εξαιτίας αυτού, οι ιοί δεν μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια, εκτός αν συσσωρεύονται ως βρωμιά και μολύνουν τα κύτταρα, τους ιστούς και την κυκλοφορία μας μετά τον κυτταρικό θάνατο. 

Οι ιοί, λοιπόν, είναι νεκρά γονιδιώματα από διαλυμένα κύτταρα των οποίων η κυτταρική μεμβράνη δεν έχει διασπαστεί πλήρως από τα κυτταρικά λυσοσώματα. 

Τα γονιδιώματα δεν έχουν κανένα απολύτως χαρακτηριστικό ζωής και είναι απλώς κομμάτια υλικού νουκλεϊκών οξέων που ανακυκλώνονται κανονικά μέσω της φαγοκυττάρωσης ή αποβάλλονται ως απόβλητα. 

Οι φωτογραφίες των υποτιθέμενων ιών που “εγχέονται” σε ένα κύτταρο δείχνουν στην πραγματικότητα το κύτταρο να καταπίνει κυριολεκτικά τον “ιό” ή τα πρωτεϊνικά υπολείμματα. 

Στη συνέχεια σχηματίζεται ένα βαθούλωμα, που ονομάζεται invaginarion, και η οργανική ύλη περιβάλλεται από κυτταρική ουσία η οποία κλείνει, σχηματίζοντας ένα αυτοσχέδιο στομάχι, και ο “ιός” εξαφανίζεται. Το στομάχι γεμίζει στη συνέχεια με ισχυρά λυσοσωμικά ένζυμα τα οποία χωνεύουν το οργανικό υλικό, διασπώντας το σε αμμωνιακά οξέα και λιπαρά οξέα προς ανακύκλωση ή αποβολή. 

Αυτή η διαδικασία είναι ένα φυσιολογικό χαρακτηριστικό της φυσιολογίας των κυττάρων που ονομάζεται φαγοκυττάρωση (κυριολεκτικά, κυτταροφαγία) – η συνήθης διαδικασία κυτταρικής εισρόφησης και ενζυματικής πέψης βακτηρίων, νεκρών υπολειμμάτων ιστού και άλλων παρεκκλίνουσας φύσης κυττάρων. 

Οι ιοί είναι απλώς αδρανές οργανικό υλικό που στερείται παντελώς όλων των ιδιοτήτων ζωής και δεν παρατηρείται ποτέ να δρουν. Οι φωτογραφίες που υποτίθεται ότι δείχνουν ιούς σε δράση είναι καθαρή απάτη: αυτό που στην πραγματικότητα απεικονίζεται είναι μια συνηθισμένη φυσιολογική διαδικασία φαγοκυττάρωσης που συμβαίνει αμέτρητες φορές καθημερινά μέσα στο σώμα. 

Θυμηθείτε, σύμφωνα με τα ιατρικά κείμενα για την ιολογία και τη μικροβιολογία, οι ιοί έχουν τα ακόλουθα μη-ζωικά χαρακτηριστικά: 

  1. Οι ιοί δεν έχουν μεταβολισμό – δεν μπορούν να επεξεργαστούν τροφές ή θρεπτικά συστατικά και δεν έχουν σχηματισμό ενέργειας. Αποτελούν μόνο ένα πρότυπο ή ένα μοτίβο πληροφοριών, όπως όλα τα γονιδιώματα.
  1. Οι ιοί δεν έχουν καμία ικανότητα δράσης οποιουδήποτε είδους – ούτε νευρικό σύστημα, ούτε αισθητήρια συσκευή, ούτε νοημοσύνη που να μπορεί να συντονίζει την κίνηση ή την “σωματική εισβολή” οποιουδήποτε είδους. 
  1. Οι ιοί δεν μπορούν να αναπαραχθούν μόνοι τους – υποτίθεται ότι εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την “υποχρεωτική αναπαραγωγή” – δηλαδή την αναπαραγωγή από έναν οργανισμό ξενιστή, κάτι εντελώς ανήκουστο σε όλη τη βιολογία

Υποχρεωτική αναπαραγωγή 

Στο ιατρικό σκεπτικό για την πρόκληση ιογενών ασθενειών, το ιατρικό κατεστημένο μας λέγει να πιστέψουμε στην υποχρεωτική αναπαραγωγή, όπου ένας οργανισμός (το κύτταρο) είναι υποχρεωμένος να αναπαράγει έναν ξένο οργανισμό (τον “ιό”). Ωστόσο, πουθενά στη φύση κανένα ζωντανό ον δεν αναπαράγει κάτι άλλο εκτός από το είδος του. 

Μην ξεχνάτε ότι η σχέση μεγέθους ενός ιού με ένα κύτταρο είναι κυριολεκτικά περίπου το ένα δισεκατομμυριοστό του μεγέθους. Η ιϊκή λογική της πρόκλησης ασθενειών μας λέγει να πιστέψουμε ότι ο ιός εγχέεται στο κύτταρο και το διατάζει να αναπαράγει τον ιό εκατοντάδες χιλιάδες φορές, οπότε το κύτταρο εκρήγνυται. 

Όταν ο ιός “αναπαράγεται”, η συλλογική του μάζα εξακολουθεί να ισούται με πολύ λιγότερο από το 1/1OO του 1% της μάζας του κυττάρου. 

Αυτό είναι σαν να λέμε ότι αν κάνετε ένεση στον εαυτό σας με μισή ουγγιά μιας ουσίας, θα προκαλέσει τόση εσωτερική πίεση που θα… εκραγείτε !!!

Μόνον οι ζωντανοί μικροοργανισμοί είναι ικανοί να δρουν και να αναπαράγονται, πράγμα που τελεί υπό τον άμεσο έλεγχο του πυρήνα, του γονιδιώματος ή του “εγκεφάλου”. Ένας λεγόμενος “ιός” είναι ένα αποσπασμένο τηγάνι μιας κάποτε οργανικά λειτουργούσας οντότητας, η γενετική δομή της οποίας έχει την ίδια σχέση που έχει ένα κεφάλι με ένα σώμα: το να αποδίδουμε οποιαδήποτε δράση στους ιούς είναι περίπου σαν να αποδίδουμε δράσεις στο αποκεφαλισμένο κεφάλι ενός νεκρού! 

Οι ιοί είναι τοξικοί μόνο ως συσσωρευμένα απόβλητα 

Το αίμα και οι ιστοί μας μπορεί να κορεστούν από αυτά τα εσωτερικά παραγόμενα απόβλητα, καθώς και από ρύπους που προσλαμβάνονται από το εξωτερικό. Η δηλητηρίαση συμβαίνει καθώς αυτά υπερφορτώνουν το σώμα πέρα από την ικανότητά του να τα αποβάλλει. 

Οι ιοί προκαλούν ασθένειες στο βαθμό που είναι τοξικά απόβλητα. Υπό αυτή την έννοια, οι “ιοί” προκαλούν πράγματι ασθένειες, αλλά όχι ως μεταδοτικοί παράγοντες. 

Να θυμάστε ότι τα βακτήρια, τα μικρόβια και οι ιοί δεν επικοινωνούν ούτε δρουν συντονισμένα και δεν είναι σε θέση να διεξάγουν κοινές επιχειρήσεις όπως οι στρατοί των επιτιθέμενων – δεν διαθέτουν την ευφυΐα και τους πόρους που απαιτούνται για τη διεξαγωγή της διαδικασίας της νόσου. Μόνο το σώμα μπορεί να ξεκινήσει μια τέτοια θεραπευτική κρίση, αφού το σώμα είναι η μόνη ενοποιημένη ευφυής οντότητα ικανή να διεξάγει φυσιολογικές διεργασίες που ονομάζονται “ασθένεια”. 

Αποφύγετε τις “μολύνσεις” μέσω της υγιεινής διαβίωσης 

Το ιατρικό εγχειρίδιο του Boyd αναφέρει ότι τα περισσότερα φυσιολογικά άτομα φιλοξενούν ιούς χωρίς να αναπτύσσουν τις συγκεκριμένες ασθένειες που υποτίθεται ότι προκαλούν οι ιοί, και ότι οι αποσταθεροποιητικές επιδράσεις υπερνικούν τις προστατευτικές λειτουργίες του οργανισμού, “επιτρέποντας στους ιούς να σφετεριστούν τις βιολογικές δραστηριότητες μέσα στο κύτταρο”. 

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ιατρική θεωρία, για να είναι ένα παράσιτο ή ένας ιός παθογόνος πρέπει να πληροί τρία κριτήρια: 

  1. Πρέπει να είναι βιοχημικά ενεργός – πρέπει να έχει μεταβολική ικανότητα προκειμένου να επιτελέσει δράση.
  1. Θα πρέπει να μολύνει ή να δηλητηριάζει περισσότερα από τα κύτταρα του ξενιστή από όσα ο ζωικός ή ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να διαθέσει ή να αναγεννήσει- για παράδειγμα, θα υποφέρετε από γρίπη μόνο αν ο ιός σκοτώσει ή μολύνει ένα σημαντικό μέρος των κυττάρων του πνεύμονά σας- ο ιός της πολιομυελίτιδας αν προσβάλει αρκετά από τα νευρικά σας κύτταρα- ή ο ιός της ηπατίτιδας αν καταλάβει ένα μεγάλο μέρος των ηπατικών σας κυττάρων. (Οι λανθάνουσες λοιμώξεις είναι εκείνες που αφορούν ένα μικρό ποσοστό των κυττάρων μας, όπως η φυματίωση, την οποία οι περισσότεροι από εμάς έχουμε και δεν την αντιλαμβανόμαστε καν).
  1. Ο ξενιστής πρέπει να είναι γενετικά και ανοσολογικά ανεκτικός. Πρέπει να δεχτεί το παθογόνο και δεν μπορεί να έχει “ανοσία” σε αυτό – πρέπει να το “αφήσει να συμβεί”, ας πούμε. 

Οι άνθρωποι είναι πάντα “μολυσμένοι” με βακτήρια και “ιούς”, καθώς είναι παρόντες στο σώμα ανά πάσα στιγμή – επομένως, δεν μπορεί κανείς να πει ότι “εισβάλλουν” στον ξενιστή. Οι ασθένειες δεν είναι μολύνσεις- μάλλον, είναι διαδικασίες καθαρισμού του σώματος και δεν δημιουργούνται από βακτήρια ή “ιούς”. Ούτε οι “ιοί” ούτε τα βακτήρια μπορούν να προκαλέσουν την ασθένεια/κρίση επούλωσης. Ο πραγματικός ένοχος είναι ο βιολογικά λανθασμένος τρόπος ζωής του πάσχοντος. Όταν διακοπούν οι εξουθενωτικές συνήθειες δεν υπάρχουν περαιτέρω τοξικές συσσωρεύσεις και η ανάγκη του σώματος να δημιουργήσει τη διαδικασία επούλωσης/ασθένειας θα πάψει να υφίσταται. Η υγεία είναι το φυσικό αποτέλεσμα. 

Τα φάρμακα είναι αντιπαραγωγικά 

Για να σκοτώσουν τα βακτήρια και τους ιούς ώστε να δοθεί στο σώμα η ευκαιρία να ανακάμψει, οι γιατροί πιστεύουν ότι πρέπει να χορηγούν φάρμακα. Πιστεύουν επίσης ότι τα φάρμακα βοηθούν στη θεραπεία. Τα φάρμακα πράγματι σκοτώνουν τα βακτήρια, αλλά είναι εξίσου θανατηφόρα για όλες τις μορφές μεταβολικής ζωής, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπινων κυττάρων. 

Η χρήση φαρμάκων και φυτικών φαρμάκων σαμποτάρει τις προσπάθειες αποτοξίνωσης του οργανισμού θέτοντας μια πρόσθετη απειλή για το σύστημα εκτός από τις άθλιες ουσίες που αποβάλλει μέσω της διαδικασίας της ασθένειας. Η εξάλειψη της προσφάτως απορροφηθείσας επιθετικής ύλης έχει τώρα προτεραιότητα έναντι εκείνων που προκάλεσαν την κρίση επούλωσης εξ αρχής. 

Η ιατρική πρακτική της θανάτωσης των μικροβίων με φάρμακα, αντιβιοτικά, αντιφλεγμονώδεις παράγοντες ή ορούς για την καταστολή της δραστηριότητας των μικροβίων είναι η αιτία του αυξανόμενου εκφυλισμού του πληθυσμού και των ιατρογενών ασθενειών. 

Η οξεία νόσος αυτοπεριορίζεται, ανάλογα με το χρόνο και την προσπάθεια που απαιτείται για να απαλλαγεί ο οργανισμός από τις βλαβερές ουσίες. Το έργο που επιτελούν τα καθαριστικά βακτήρια κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της νόσου είναι εξαντλητικό και δυσάρεστο για τον ξενιστή, αλλά είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της ζωής και της υγείας. 

Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία αποτοξίνωσης, τα συμπτώματα της νόσου εξαφανίζονται και ο οργανισμός διαθέτει και πάλι τις ενέργειές του για κανονικές προσπάθειες. Η δύναμη επιστρέφει τότε στα άκρα. Ο οργανισμός, αν και εξασθενημένος από την προσπάθεια που κατέστη αναγκαία λόγω της τοξικής του κατάστασης, ανακτά τις δυνάμεις του και τη λειτουργική του ζωτικότητα και αναρρώνει χωρίς θεραπεία. Όταν ολοκληρωθεί η θεραπευτική κρίση, αρχίζει η ανάρρωση. 

Η Ψευδαίσθηση της Μεταδοτικότητας 

Οι άνθρωποι έχουν εκπαιδευτεί να τρομοκρατούνται από τα βακτήρια και τους ιούς και να πιστεύουν σιωπηρά στην ιδέα της μεταδοτικότηταςότι συγκεκριμένες, κακόβουλες και επιθετικές οντότητες ασθενειών περνούν από τον ένα ξενιστή στον άλλο. 

Η “μετάδοση” ορίζεται ιατρικά ως η μετάδοση της ασθένειας μέσω επαφής – μια μολυσματική ασθένεια μεταδίδεται μέσω της επαφής με κάποιον που πάσχει από αυτήν ή με ένα αντικείμενο που έχει αγγίξει. Το λεξικό αναφέρει τον μηχανισμό ως “ιούς ή άλλους μολυσματικούς παράγοντες” ή “κάτι που χρησιμεύει ως μέσο για τη μετάδοση της νόσου είτε με άμεσο είτε με έμμεσο τρόπο”. 

Ωστόσο, η μετάδοση είναι ένας ιατρικός μύθος, καθώς τα τοξικά απόβλητα δεν μπορούν να μεταδοθούν από το ένα σώμα στο άλλο μέσω της κανονικής επαφής. Οι μεταδοτικές ασθένειες είναι παραπλανητικές, διότι κανείς δεν μπορεί να μεταδώσει την ασθένειά του σε άλλον, όπως δεν μπορεί να μεταδώσει και την υγεία του. Κάτι παρόμοιο με τη μεταδοτικότητα φαίνεται να συμβαίνει όταν ένα εξαιρετικά τοξικαναιμικό (toxaemic) άτομο εκτίθεται σε κάποιον εξίσου άρρωστο – πυροδοτώντας έτσι μια θεραπευτική κρίση. 

Τι πραγματικά συμβαίνει εδώ; 

Τα βακτήρια ή τα μικρόβια τέτοιων ατόμων διεγείρονται σε δράση από εκείνα τα αποβιωμένα στοιχεία πάνω στα οποία ευδοκιμούν τα βακτήρια. Όταν μεταφερθούν στις βλεννογόνες μεμβράνες ή στους ιστούς ενός άλλου ατόμου που είναι εξίσου τοξιναιμικό, τα βακτήρια μπορεί να αρχίσουν να λειτουργούν αμέσως με τον ίδιο τρόπο όπως και στον φορέα-ξενιστή, εάν υπάρχουν επαρκή προϊόντα αποσύνθεσης ως πηγή τροφής για τις βακτηριακές αποικίες που μπορούν να εδραιωθούν και να ευδοκιμήσουν. Όμως, ένα μολυσμένο περιβάλλον αποτελεί προϋπόθεση για την εν λόγω βακτηριακή δράση. 

Το υγιές άτομο με μη μολυσμένη, σχετικά καθαρή κυκλοφορία αίματος δεν χρειάζεται επομένως να ανησυχεί ούτε να ανησυχεί για “μεταδοτική ασθένεια”. 

Συνήθως δεν μπορούμε να μεταφέρουμε το τοξικό φορτίο μας σε κάποιον άλλο, εκτός αν αυτό αφαιρεθεί από εμάς (όπως στην αιμοδοσία) και στη συνέχεια εγχυθεί σε ένα άλλο άτομο (όπως στη μετάγγιση). Αυτό αντιπροσωπεύει την ιατρικώς προκαλούμενη μετάδοση ή ιατρογενή ασθένεια, παρά εκείνες που συμβαίνουν στο πλαίσιο των φυσικών βιολογικών διαδικασιών της ζωής. Αυτή είναι η αληθινή εξήγηση της “μετάδοσης/μόλυνσης”. Το μικρόβιο πυροδοτεί, επισπεύδει ή διεγείρει τη διαδικασία της νόσου σε όσους είναι τοξιναιμικοί (tox-aemic). Αλλά σε εκείνους που δεν είναι, η μετάδοση/μόλυνση δεν ισχύει και δεν υφίσταται όσο το σώμα είναι καθαρό – γιατί είναι το έδαφος στο σύστημα που προετοιμάζει το σώμα για “μολύνσεις” από την αποτυχία μας να διατηρήσουμε τα σωματικά υγρά και τους ιστούς μας καθαρούς και μη μολυσμένους.

Οι πραγματικοί “μεταδοτικοί” παράγοντες και επιρροές 

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η “μεταδοτικότητα”, διότι οι μόνοι παράγοντες που προκαλούν ασθένειες είναι οι βιολογικά ανθυγιεινές συνήθειες, όπως η απόλαυση του αλκοόλ, του καφέ, του τσιγάρου, των ναρκωτικών, των πρόχειρων φαγητών, των ραφιναρισμένων τροφών, η πολύ λίγη ξεκούραση και ο ύπνος, η έλλειψη άσκησης και ηλιοφάνειας κ.λπ. 

Είναι οι βιολογικά λανθασμένες πρακτικές του τρόπου ζωής που προκαλούν τις ασθένειες που οργιάζουν σε όλο τον πληθυσμό. Δεν είναι κάποιο “μικρόβιο που κυκλοφορεί”: είναι αυτό που κάνουμε στο ίδιο μας το σώμα που παραβιάζει τις συστημικές του ανάγκες. 

Η “ευαισθησία” επανεξετάζεται 

Η έννοια της “μετάδοσης” συνδέεται στενά με την εξίσου λανθασμένη έννοια της “ευαισθησίας” -γιατί μια μόλυνση είναι υποτίθεται “μεταδοτική” μόνο αν το άτομο είναι “ευαίσθητο”. Αυτή η ιατρική λογική είναι στην πραγματικότητα μια παραδοχή ότι τα μικρόβια δεν προκαλούν ασθένειες. Αν το έκαναν, όλοι όσοι εκτέθηκαν στο μικρόβιο/ιό θα αρρώσταιναν από την ίδια ασθένεια. 

Στην πραγματικότητα, ένα “ευπαθές” άτομο είναι ένα άτομο με υψηλό βαθμό τοξικότητας του σώματος, μαζί με την επαρκή ζωτικότητα για τη διεξαγωγή της διαδικασίας ασθένειας/καθαρισμού. Το άτομο μπορεί να αρρωστήσει είτε έχει εκτεθεί σε μια “μόλυνση” είτε όχι σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. 

Όταν τα πραγματικά υγιή άτομα διατηρούν την υγεία τους ενώ βρίσκονται εν μέσω “μεταδοτικών ή επιδημικών ασθενειών”, τότε πρέπει να είναι αυταπόδεικτο ότι η θεωρία της μετάδοσης είναι λανθασμένη. 

Το μέρος του σώματος που είναι περισσότερο φορτωμένο με τοξίνες είναι το πρώτο που εμφανίζει συμπτώματα ασθένειας, αλλά η συνολική επίδραση είναι συστηματική, καθώς όλα τα όργανα και οι αδένες του συστήματος υφίστανται βλάβη σε κάποιο βαθμό. 

Και τι γίνεται με τις πραγματικές μας “επιδημίες”; 

Επιπλέον, οι πιο διαδεδομένες ασθένειες δεν είναι καν μεταδοτικές. Πάνω από το 90% όλων των Αμερικανών έχουν αθηρωματική πλάκα στις αρτηρίες τους, αλλά αυτό δεν θεωρείται μεταδοτικό. (Αλλά το AIDS, το οποίο δηλώνεται ως επιδημία, προσβάλλει μόνο το 1/10.000 του αριθμού των ανθρώπων!!!) Η παχυσαρκία θεωρείται μεταδοτική..;;; Επηρεάζει έναν στους τρεις ανθρώπους. Τι γίνεται με τη δυσκοιλιότητα..;;; Επηρεάζει περίπου το 90% του πληθυσμού μας. 

Και η κακή όραση που επηρεάζει δύο στα τρία άτομα είναι μεταδοτική..;;; Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα κακά δόντια, την υψηλή αρτηριακή πίεση, τους πονοκεφάλους, τα προβλήματα στη μέση κ.λπ. καθώς οι ασθένειες αυτές είναι εξαιρετικά διαδεδομένες. Περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς έχουν καρδιαγγειακά προβλήματα, αλλά είναι μεταδοτικά..;;; Η πιο επίφοβη από όλες τις ασθένειες είναι ο καρκίνος. Είναι μεταδοτικός..;;; Η αρθρίτιδα προσβάλλει περισσότερους ανθρώπους από τον έρπητα. Είναι μεταδοτική..;;; Και τι γίνεται με το άσθμα και την ακμή..;;; 

Πάρτε για παράδειγμα τα κρυολογήματα. Πώς γίνεται τα βρέφη να έχουν περίπου οκτώ κρυολογήματα το χρόνο, ενώ οι γονείς μόνο λίγα..;;; 

Πώς γίνεται τα άτομα που απομονώνονται σε παρατηρητήρια στους Βόρειους και Νότιους Πόλους να “αρπάζουν” κρυολογήματα κατά τη διάρκεια της παραμονής τους..;;; 

Πώς γίνεται το γεγονός ότι μεταξύ 1965-67 τα ψυχρά εργαστήρια των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας στην Bethesda του Maryland διεξήγαγαν πειράματα που έδειξαν τα πάντα εκτός από μεταδοτικότητα..;;; 

Οι εθελοντές έπαιρναν καθημερινά στυλεό με υποτιθέμενους “ιούς” του κρυολογήματος που λαμβάνονταν απευθείας από τους πάσχοντες από κρυολόγημα, και κανείς δεν αρρώστησε. Περισσότεροι στην ομάδα ελέγχου εμφάνισαν κρυολόγημα. Εν τω μεταξύ, λίγο μετά τις παραδοσιακές γιορτές της Ημέρας των Ευχαριστιών, ο αριθμός των κρυολογημάτων και στις δύο ομάδες αυξήθηκε δραματικά, όπως θα ήταν αναμενόμενο όταν καταναλώνεται υπερβολικά πλούσιο φαγητό και ποτό κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων. 

Η αφροδίσια νόσος υποτίθεται επίσης ότι είναι μεταδοτική – αλλά οι λεγόμενοι μεταδοτικοί παράγοντες (βακτήρια) υπάρχουν λόγω της νόσου και δεν είναι η αιτία της πάθησης (και το 20% περίπου όσων πάσχουν από αφροδίσια νόσο δεν έχουν ούτε γονόκοκκο ούτε σπειροχαίτες που λέγεται ότι την προκαλούν). 

Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ διεξήγαγε πειράματα που έδειξαν ότι τα λεγόμενα “μολυσμένα άτομα” δεν μπορούσαν να μολύνουν τα λεγόμενα υγιή άτομα. 

Στην Ιαπωνία, “μολυσμένες” ιερόδουλες είχαν πάει με δεκάδες στρατιώτες, καμία από τις οποίες δεν προσβλήθηκε από τη νόσο. Ομοίως, πολλά άτομα έχουν “μολυνθεί” στην περιοχή των γεννητικών οργάνων που δεν έχουν έρθει σε επαφή με κανέναν (όπως παρατηρήθηκε σε περιπτώσεις που αφορούσαν μικρά παιδιά). 

Η έννοια της μεταδοτικότητας/μόλυνσης είναι ιατρικά αναπόδεικτη, παρά τα φαινόμενα περί του αντιθέτου.

Το συμπέρασμα 

Οι λεγόμενες “μεταδοτικές ασθένειες” όπως το AIDS, τα αφροδίσια νοσήματα και το «πόδι του αθλητή» δεν είναι περισσότερο μεταδοτικές από οποιαδήποτε άλλη ασθένειααλλά εξυπηρετεί ορισμένα εμπορικά συμφέροντα να κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι είναι. 

Βασικά, η αποδοχή της θεωρίας της μεταδοτικότητας εξαρτάται από την αποδοχή της μικροβιακής θεωρίας των ασθενειών – ότι συγκεκριμένα βακτήρια ή “ιοί” προκαλούν συγκεκριμένα συμπτώματα ασθενειών. Αυτή η θεωρία έχει επανειλημμένα αποδειχθεί ως λανθασμένη στον επιστημονικό τομέα, και την παραδέχτηκε ακόμη και ο Pasteur ως λανθασμένη

Παρ’ όλα αυτά, η θεωρία των μικροβίων και η θεωρία της μετάδοσης διαιωνίζεται από το σύγχρονο ιατρικό-φαρμακευτικό μας σύστημα, του οποίου το κύρος, τα κέρδη και η εξουσία βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην πίστη σε αυτή την εσφαλμένη θεωρία. 

Η πίστη στη μεταδοτικότητα είναι δύσκολο να ξεπεραστεί, δεδομένου ότι το μυαλό σχεδόν όλων μας έχει “μολυνθεί” με παρόμοιο τρόπο από τις εκμεταλλευτικές βιομηχανίες “υγειονομικής περίθαλψης” που έχουν έννομο συμφέρον στην ασθένεια και τον πόνο και στη διαιώνιση αυτών των εσφαλμένων πεποιθήσεων. 

Βασικά, ο πληθυσμός πιστεύει ό,τι θέλει το ιατρικό-φαρμακευτικό κατεστημένο. Η θεωρία της μόλυνσης διατηρεί τη ζήτηση για τα φάρμακα, τις ιατρικές και νοσοκομειακές πρακτικές τους. 

Αν ζείτε υγιεινά, πιθανότατα δεν θα υποφέρετε ποτέ από ασθένειες. Οι ασθένειες προκαλούνται μόνο από τις ανθυγιεινές πρακτικές του τρόπου ζωής. 

Μην ξεχνάτε, μόνο οι φαρμακευτικές, νοσοκομειακές και ιατρικές βιομηχανίες διδάσκουν ότι η υγεία ανακτάται με τη χορήγηση δηλητηριωδών φαρμάκων. 

Αυτό ίσως είναι ένας από τους πιο εξέχοντες σπόρους της “μεταδοτικής” ασθένειας. Το συμπέρασμα είναι ότι αν τα μικρόβια παίζουν κάποιο ρόλο στην πρόκληση ασθενειών, αυτός δεν είναι ποτέ πρωταρχικός, αλλά είναι πάντα δευτερεύων σε σχέση με τις αιτίες που μειώνουν τις αντοχές μας ή βλάπτουν την υγεία μας. 

Η καλή υγεία είναι η μέγιστη ασφάλιση έναντι όλων των ασθενειών σε όλες τις περιπτώσεις. 

Δικτυογραφία:

1.–Exposing the Myth of the GERM THEORY

http://www.homoeopathytraining.co.uk/docs%20main/downloads/Exposing%20the%20Myth%20of%20the%20GERM%20THEORY.pdf

http://scripta—manent.blogspot.com/2021/04/18-2021-arthur-m.html

www.nikosxeiladakis.gr

Αξιολογήστε Το

Facebooktwitterlinkedinmail
Loading...

Μπορεί να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *