19/5/2019 ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΘΕΡΜΗΣ – ΟΜΙΛΙΑ ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ (βίντεο)

5/5 (5)

«Στις 19 Μαΐου 1919 πριν ακριβώς από 100 χρονιά με εντολή του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, τέθηκε σε εφαρμογή η δεύτερη φάση του άρτια μελετημένου σχεδίου εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού που διέμενε στα βόρεια παράλια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Τελικά 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν με πρωτοφανή βαρβαρότητα. Το έγκλημα της Γενοκτονίας είχε συντελεστεί και έμελλε να ολοκληρωθεί: Όσοι επέζησαν, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, τα ιερά τους και ότι για τρεις χιλιάδες χρόνια οι ίδιοι και οι πρόγονοί τους είχαν δημιουργήσει, να διασκορπιστούν σε όλο τον κόσμο και να προσφυγοποιηθούν στην Ελλάδα και στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.

Το πόσο τραγική είναι αυτή η ιστορική γενοκτονία, φαίνεται από το γεγονός, ότι παρά του ότι το τουρκικό καθεστώς αρνείται πεισματικά να την αναγνωρίσει και αντιθέτως οργανώνει εθνικές φιέστες για τον Κεμάλ Ατατούρκ, τα τελευταία χρόνια πολλοί επώνυμοι Τούρκοι, διακατεχόμενοι προφανώς από τις τύψεις, έχουν προβεί σε εντυπωσιακές δηλώσεις αναγνώρισης.

Στις 16 Νοεμβρίου του 2008 για πρώτη φορά τόσο δημόσια ένας Τούρκος καθηγητής της ιστορίας παραδέχεται ότι στην διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής περίπου 300.000 Ρωμιοί στην βόρεια Ανατολία έχασαν την ζωή τους από τα τουρκικά στρατεύματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής της ιστορίας, Ονούρ Γιλντιρίμ, σε μια σημαντικότατη συνέντευξη που έδωσε στην τουρκική εφημερίδα, Σαμπάχ, για πρώτη φορά παραδέχεται σε επίσημο πλαίσιο ότι έγινε μια μορφή γενοκτονίας σε βάρος των Ρωμιών της Ανατολίας την περίοδο του 1915-22.
Ο Τούρκος καθηγητής, που έχει σπουδάσει και έχει ζήσει επί πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, απαντώντας στις ερωτήσεις που του έκανε ο δημοσιογράφος της Σαμπάχ, ανέφερε πως πράγματι την περίοδο εκείνη οι Ρωμιοί και οι Πόντιοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας έζησαν ένα μεγάλο δράμα καθώς ξεσπιτώθηκαν και πολλοί από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Ήταν μια πρωτοφανής ομολογία Τούρκου επιστήμονα της ιστορίας για πρώτη φορά στα τουρκικά χρονικά και για τον λόγο αυτό αποκτούσε μεγάλη ιστορική αλλά και πολιτική αξία.

Αλλά ο Onur Yıldırım δεν ήταν ο μοναδικός που αναγνώρισε έστω και με αυτόν τον τρόπο την γενοκτονία. Ένας άλλος επώνυμος Τούρκος προχώρησε με μεγαλύτερο θάρρος σε αυτή την αναγνώριση.

Πρόκειται για τον γνωστό αρθρογράφο, συγγραφέας και πολιτικό, τον Cengiz Aktar, ο οποίος με ένα εντυπωσιακό άρθρο στις 11/5/2016 (είναι χαρακτηριστικό πως οι ομολογίες παραδοχής γίνονταν σχεδόν πάντα τον Μάιο όπου και η επέτειος της γενοκτονίας) στην τουρκική εφημερίδα Taraf με τον τίτλο, «1915 Giderken», δηλαδή, «Πηγαίνοντας το 1915», πρόβαλλε ουσιαστικά τις τύψεις της συνείδησης ενός πραγματικά συνειδητοποιημένου Τούρκου για τις γενοκτονίες που έγιναν την εποχή εκείνη σε βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας, τύψεις που μέχρι σήμερα κυνηγούν πολλούς Τούρκους στην σημερινή ισλαμική Τουρκία.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Cengiz Aktar, το χώμα της Ανατολίας και του Πόντου που σήμερα πατούν οι σημερινοί κάτοικοι του είναι ποτισμένο με το αίμα των χριστιανών που εξολοθρεύτηκαν στις αρχές του εικοστού αιώνα και κρύβει το μαρτύριο εκείνης της εποχής που έχει γραφτεί με μελανά χρώματα στην ιστορία αυτού του τόπου. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, σύμφωνα με τον Cengiz Aktar, στην Μικρά Ασία κατοικούσαν εκατομμύρια χριστιανοί σε όλο το μήκος και το πλάτος της και σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένας, ένα γεγονός που δείχνει και το ατόπημα που διαπράχτηκε σε βάρος αυτών των γηγενών εκείνη την εποχή.

Μια άλλη ξεχωριστή προσωπικότητα της Τουρκιάς ο Ali Saıt Çetinoğlu καθηγητής στο Ελεύθερο πανεπιστήμιο της Άγκυρας, στην ερώτηση γιατί η Τουρκία αρνείται την αναγνώριση της γενοκτονίας ανέφερε τα εξής εντυπωσιακά : «η τάξη που εξουσιάζει την Τουρκία, για πολλές δεκαετίες ήταν αυτή που ανήλθε στην εξουσία δια μέσω σφαγών και λαφυραγωγίας των χριστιανών. Η σημερινή εξουσία που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από την Γενοκτονία μέχρι την εποχή του Οζάλ, έκρυβε στο προσκέφαλο της τα προϊόντα αυτής της ματωμένης μεταφοράς πλούτου. Η αλυσίδα συνεχίζει χωρίς να σπάσουν οι κρίκοι της και αυτό καθιστά πολύ δύσκολο την αναγνώριση από αυτούς της γενοκτονίας

Στο εξαίρετο τελευταίο βιβλίο του γνωστού Πόντιου καθηγητή ιστορίας Κωνσταντίνου Φωτιάδη, ΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ Η 19Η ΜΑΙΟΥ ΕΚΕΙΘΕΝ ΚΑΙ ΕΝΤΕΥΘΕΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
αναφέρονται μια σειρά από επωνύμους διανοουμένους της άλλης πλευράς του Αιγαίου οι οποίοι παρά τον πέλεκυ του τουρκικού καθεστώτος να επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια τους, έχουν το θάρρος να αναγνωρίσουν την γενοκτονία, δίνοντας μάθημα συνείδησης σε πολλούς και εδώ στην δική μας πλευρά.

Διακρίνουμε την συγγραφέα, Elif Şafak, τον διανοούμενο, Ali Ertem που έγραψε : «Βασικό καθήκον της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η αναγνώριση και η καταδίκη της γενοκτονίας των χριστιανών από το τουρκικό κράτος και την τουρκική κοινωνία». Τον καθηγητή ιστορίας και κοινωνιολογίας στις ΗΠΑ, Tamer Akçam, την καθηγήτρια κοινωνιολογίας γεωγραφίας και γλωσσολογίας στο πανεπιστημίου της Άγκυρας, Pervin Erbil που δήλωσε : « Το Νοέμβριο του 1916 τέθηκε σε εφαρμογή το Σχέδιο. Σε συνθήκες βαρυχειμωνιάς, με φοβερό κρύο και χιόνι ανάγκασαν όλους τους Έλληνες ορθοδόξους χριστιανούς αδιακρίτως ηλικίας, νέους, γέρους, γυναίκες και παιδιά, να μετακινηθούν στα νότια χωρίς επιπλέον να τους επιτρέψουν να πάρουν μαζί τους τίποτα, πέρα από ελάχιστα χρειώδη που μπορούσαν να μεταφέρουν. Η διαταγή δεν είχε εξαιρέσεις. Δεν έδειξαν την παραμικρή επιείκεια στους αρρώστους ούτε στους υπερήλικες που δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν». Επίσης την γνωστή αρθρογράφο, Ayşe Hür, τον ποιητή Serkan Engin, τον διανοούμενο, Halil Berktay, (ήδη ανεπιθύμητος στην Τουρκία), την καθηγήτρια Κοινωνιολογίας, Fatma Müce Göçek, τον καθηγητή γλωσσολογίας, Ahmet Oral, τον συγγραφέα, Attila Tuygaυ και πολλοί άλλοι που δεν τους γνωρίζουμε.

Στις 11 Μαρτίου 2010 η Τουρκία δέχεται ένα πολύ ηχηρό διεθνές χαστούκι για την αναγνώριση της γενοκτονίας Το κοινοβούλιο της Σουηδίας αναγνωρίζει την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου μαζί με την γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασυρίων που και αυτοί τα τελευταία χρόνια έχουν ξεσηκωθεί να αναγνωριστεί η παράλληλη γενοκτονία τους στις αρχές του εικοστού αιώνα Με μόλις 131 ψήφους υπέρ, έναντι 130 κατά, η Σουηδική Βουλή αναγνώρισε την γενοκτονία. Το εντυπωσιακό ήταν πως τρεις βουλευτές τουρκικής καταγωγής η μια Κούρδισα, ψήφησαν υπέρ της αναγνώρισης, ενώ άλλος ένας απείχε της ψηφοφορίας.

Τον Ιούνιο του 2016 (3/6) η Τουρκία δέχτηκε άλλο ένα πιο ηχηρό χαστούκι για την γενοκτονία από ένα σημαντικό Τούρκο που έχει διακριθεί στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Γερμανία.
Συγκεκριμένα την έντονη οργή των τουρκικών ΜΜΕ είχε προκαλείσαι ο Cem Özdemir, συναρχηγός του κόμματος των Πρασίνων στην Γερμανία, ο οποίος με δική του πρωτοβουλία, κατατέθηκε στην γερμανική βουλή τα νομοσχέδιο της αναγνώρισης της γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Μάλιστα ο Cem Özdemir δεν δίστασε στην ομιλία του στην γερμανική βουλή να κατονομάσει τους Νεότουρκους Ταλαάτ και Εβρέν πασά, σαν στυγνούς εγκληματίες, αποδίδοντας σε αυτούς την μεγαλύτερη ευθύνη για την γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολίας.

Θα κλείσω με μια μαρτυρία ενός επώνυμου αείμνηστου Πόντιου συμπολίτη σας της Θέρμης, που βραβεύτηκε για το έργο του.
Είναι η μαρτυρία του Θεόδωρου Τσανακτσίδη από το βραβευμένο βιβλίο του την « ΠΟΡΕΙΑ προς ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ» Γράφει ο κ Τσανακτσίσης
«Μόλις πλησιάσαμε στο χωρίο κοντά στο Άγιασμα του Αγίου Κωνσταντίνου μερικά άλογα πέρασαν από μπροστά μας. Αμέσως πέσαμε όλοι κάτω. Αγωνία, τρόμος και φόβος μας κυρίευσαν τις ψυχές μας. Πέρασαν από το μυαλό μου σαν κινηματογραφική ταινία όλα τα κακά που ζήσαμε από τους Τούρκους.
Η ψυχική κατάσταση εκείνης της στιγμής δε μου επέτρεπε να υπολογίσω πόση ώρα μείναμε στο έδαφος.
Ακούσαμε κάποια στιγμή την σάλπιγγα και την είδηση ότι τα άλογα ήταν των Κιρκάσιων (εξήγηση)
Φτάσαμε τελικά στο Fındıklı όπου αντικρίσαμε ένα φοβερό και καταθλιπτικό θέαμα. Καμένα τα σπίτια, η εκκλησία, το σχολείο, οι δρόμοι, οι κήποι των σπιτιών όλα. Όμως το φρικτότερο θέαμα ήταν τα κόκαλα και οι καμένες σάρκες των ανθρώπων. Έβλεπες το μέγεθος της θηριωδίας και της σκληρότητας του τουρκικού στρατού Αυτός ο στρατός δεν είχε ποτέ ανθρώπινα αισθήματα ούτε καν ζωώδη»

Εβδομήντα ολόκληρα χρόνια χρειάστηκαν για να αναγνωριστεί η γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού με την ομόφωνη απόφαση της ελληνικής βουλής στις 24 Φεβρουαρίου του 1994. Εβδομήντα χρόνια για να επισημοποιηθεί ένα γεγονός από τα πιο τραγικά της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μια τραγική καθυστέρηση ενός τραγικού γεγονότος.
Ο αγώνας όμως δεν τελείωσε. Ο αγώνας για την διεθνή αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας κάτι που ήδη το έχουν πετύχει οι Αρμένιοι για την δική τους γενοκτονία συνεχίζεται gıa τα χιλιάδες θύματα των Ποντίων και των άλλων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μόνο τότε θα ικανοποιηθούν, όταν η ίδια η Τουρκία ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα της.»

Δυστυχώς λόγω τεχνικών δυσκολιών δεν κατέστη δυνατόν να βιντεοσκοπηθεί όλη η ομιλία

Από την ομιλία για την Ποντιακή Γενοκτονία

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Αξιολογήστε Το

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Loading...

Μπορεί να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *