Ἡ πτώση και ἡ προδοσία τῶν ποιμένων συνεχίζεται -Ἡ Σωτηρη-ολογία τῆς Ἐκκλησιολογίας….. Τέτοια «ὑπακοή», τέτοια «ταπείνωση» καὶ τέτοια «ἀγάπη», δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ !

5/5 (7)

Ἡ Σωτηρη-ολογία τῆς Ἐκκλησιολογίας…..

Γράφει ὁ Ἀναστάσιος Ὁμ. Πολυχρονιάδης, δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ 
Εἶδα ἕνα ὄνειρο… Χάθηκαν τά κλειδιά τῆς Ἐκκλησίας… Ψάξαμε παντοῦ.. Ὁ ἐφημέριος ἔτρεξε στό σπίτι του… Ὁ νεωκόρος στό αὐτοκίνητό του… Ὁ ψάλτης στή βιβλιοθήκη του… Κάποιοι ἐνορίτες «χτένισαν» κυριολεκτικά τόν αὐλόγυρο… 
Ἄλλοι ἀνέβηκαν στό καμπαναριό… Κάποιοι εἶδαν στό ἐνοριακό… Ἄλλοι τηλεφώνησαν στή Μητρόπολη… Στά γύρω μαγαζιά… Μά τά κλειδιά ἄφαντα… Τότε, σκέφθηκαν τήν ἀνάρτηση σχετικῆς ἀνακοίνωσης στό διαδίκτυο… Στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης… Μά τά κλειδιά πουθενά…
 Ὅσο καί ἄν ἔψαξαν… Ὅσο καί ἄν ἔτρεξαν… Ὅσες δυνάμεις καί ἄν κατέβαλαν… Κάποια στιγμή χτύπησε ἕνα κινητό… Τό νούμερο ἦταν στρόγγυλο… Συνήθης ἔνδειξη ἐπίσημου φορέα… Μία φωνή ἀκούστηκε ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τοῦ καλωδίου… Ἦταν τό τηλεφωνικό κέντρο Ὑπερ-Ὑπουργείου… 
Καταρχᾶς, μᾶς εἶπαν νά μήν ἀνησυχοῦμε… Γιατί ἐκεῖ παραδόθηκαν τά κλειδιά… 
Κατά δεύτερον, μᾶς ἀνακοίνωσαν ὅτι ἀπό ἐδῶ καί μπρός, ἐκεῖνοι θά ἀνοιγοκλείνουν τήν Ἐκκλησία… 
Ὅποτε, ἐκεῖνοι νομίζουν καί κρίνουν… 
Ρωτήσαμε, ἐάν ἄλλαξε κάτι στό Σύνταγμα καί στόν Καταστατικό Χάρτη καί δέν τό πήραμε εἴδηση… 
Ἐάν ἡ Σύνοδος δέν μᾶς ἐνημέρωσε σχετικά… 
Μήπως ξέχασαν… 
Μᾶς εἶπαν ὅτι δέν ἔχουν νόημα οἱ πολλές ἐρωτήσεις… 
Καί ὅτι στή «δημοκρατία» δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα… 
Κλείνοντας, μᾶς ἔδωσαν μία συμβουλή «ποιμαντικῆς» φύσεως… 
Νά μή γινόμαστε συνωμοσιολόγοι… 
Ἀλλά νά ὑπακοῦμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, στούς Σωτήρη-ους κανόνες μερίδας εἰδικῶν, ὅσον ἀφορᾶ τήν Ἐκκλησία… 
Ξύπνησα, τότε, ταραγμένος… 
Κλείνοντας τό ξυπνητήρι… Κάνοντας c-lockdown…
romfea

Τέτοια «ὑπακοή», τέτοια «ταπείνωση» καὶ τέτοια «ἀγάπη», δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ !

«Φανταστικοὶ διάλογοι» παπα-Παῦλος Καλλίκας
«Ἕνας ἀλλόθρησκος πλησίασε ἕναν παπὰ καὶ τοῦ εἶπε: -Συγγνώμη παπά, ἔχω μία ἀπορία. -Νὰ τὴν ἀκούσω, τοῦ ἁπαντὰ βιαστικὰ ὁ παπάς. Καὶ ἄρχισε ἐκεῖνος… Κάποιοι ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας σας, σᾶς εἶπαν ὅτι εἶναι ὑπακοὴ ὅταν τηρεῖτε τοὺς νόμους τοῦ κράτους καὶ τὶς ὑποδείξεις τῶν εἰδικῶν. Κι ἐσεῖς ὑπακούσατε. Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄρχοντές σας, μὲ ἐγκυκλίους ἐπέβαλαν τὰ μέτρα σὲ σᾶς τοὺς παπάδες. 
Ὄχι προσκύνηση εἰκόνων, ἔξω καὶ σὲ σακουλάκια τὸ ἀντίδωρο, ὄχι χειροφίλημα καὶ ὄχι συνωστισμὸ στὶς…Ἐκκλησίες. 
Διέταξαν περιορισμὸ ἀριθμοῦ ἐκκλησιαζομένων, κλείσανε τὸ ποίμνιο τους ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. 
Καὶ αὐτὸ τὸ τηρήσατε στὸ μεγαλύτερο ποσοστό. Συγχαρητήρια. 
Κάποιοι, ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας σας πάλι, εἶπαν ὅτι εἶναι ταπείνωση ὅταν φορᾶτε μάσκα. 
Κι ἐσεῖς ταπεινωθήκατε. 
Οἱ περισσότεροι ἱερεῖς βάλαν πορτιέρηδες στοὺς ναούς τους νὰ φοροῦν τὴν μάσκα σὲ ὅσους μπαίνουν στὶς Ἐκκλησιές. 
Κράτησαν ἔξω στὸ κρύο καὶ τὴν βροχὴ τοὺς «ἀνυπάκουους», ἐπιστράτευσαν παπαδιὲς καὶ νεωκόρους νὰ «συνετίσουν» τοὺς ἀρνητὲς τῆς μάσκας ἐντός τοῦ Ι. Ναοῦ, κ.α. 
Καὶ αὐτὸ τὸ τηρήσατε στὸ μεγαλύτερο ποσοστό. Συγχαρητήρια. 
Κάποιοι, ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας σας, πίστεψαν ὅτι εἶναι ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο ὅταν μένετε ἐσεῖς ἀσφαλεῖς (ναὶ τὸ ξέρω, ἀκούγεται λίγο ὀξύμωρο) καὶ ὅτι εἶστε ἐπαινετοὶ γιὰ αὐτό. 
Κι ἐσεῖς ἀγαπήσατε. 
Δὲν πήγατε Ἐκκλησία, γιὰ νὰ προστατεύσετε τοὺς γύρω σας, δὲν ἀναπνεύσατε τὸ ὀξυγόνο ποὺ ἀναπνέατε (ἀφοῦ φορᾶτε τὸ φίμωτρο), δὲν κοινωνήσατε, δὲν ἀγκαλιαστήκατε, ἀναβάλατε γάμους καὶ βαπτίσεις, δὲν πλησιάσατε τὸν συνάνθρωπό σας, δὲν πήγατε στὴν κηδεία τοῦ φίλου σας, τοῦ συγγενῆ σας, ἀπομονωθήκατε, διακόψατε τὶς σχέσεις σᾶς ἀκόμη καὶ μὲ τὰ πρόσωπα τῆς οἰκογένειάς σας κ.α. 
Πρώτη φορὰ τόση ἀγάπη καὶ αὐτοθυσία…γιὰ τὸν συνάνθρωπό σας. 
– Σὲ παρακαλῶ, τὸν διέκοψε ἀπότομα ὁ παπάς, πές μου, ποῦ θὲς νὰ καταλήξεις; 
-Νά, ἀπορῶ … μὲ τόση «ὑπακοή», «ταπείνωση» καὶ «ἀγάπη» μέσα στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τί ἄλλο περιμένει ὁ Θεὸς ἀπὸ σᾶς νὰ δεῖ; 
Ὁ παπὰς χαμογέλασε καὶ τοῦ ἀπάντησε: 
-Φίλε μου, τέτοια «ὑπακοή», τέτοια «ταπείνωση» καὶ τέτοια «ἀγάπη», δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ. 
Ὁ ἀλλόθρησκος ἀπόρησε. 
-Δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ; 
-Σκέψου λογικὰ βρὲ ἄνθρωπε. Ἂν ὅλα αὐτὰ ἦταν τοῦ Θεοῦ, θὰ ἤσουν ἀκόμα ἀλλόθρησκος; 
Ὁ ἀλλόθρησκος ἔμεινε γιὰ λίγο σιωπηλός… 
Σήκωσε ἀργὰ τὸ βλέμμα του στὸν παπὰ καὶ μονολόγησε: 
-Ὄντως… ἂν ἦταν τοῦ Θεοῦ κι ἐγὼ θὰ ἤθελα… κρίμα. 
Καὶ ἀπομακρύνθηκε ἀργὰ-ἀργά. 
«Φανταστικοὶ διάλογοι» πάπα-Παῦλος Καλλίκας

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2020/11/blog-post_74.html

Άστραψε & βρόντηξε ο Μητροπολίτης Μόρφου: »Μα, γιατί σιωπούν οι Επίσκοποι μας εδώ στην Ελλάδα και δεν μιλούν;»

Να Αγιάσει το στόμα σας Μητροπολίτα Νεοφυτε Μόρφου.

Βάλσαμο στις καρδιές μας τα λόγια σου δέσποτα.Την ευχή σου να μας δυναμώνει… 

ΠΡΟΣ …ΒΑΡΥΚΟΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ : Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος ἀ π α γ ο ρ ε ύ ε ι (τό ξαναγράφουμε: Α Π Α Γ Ο Ρ Ε Υ Ε Ι ! ) στούς Ἐπισκόπους νά δέχονται τό ΚΛΕΙΣΙΜΟ τῶν Ναῶν ὁ π ο ι α δ ή π ο τ ε αἰτία κι ἄν ὑφίσταται!

Γράφει ὁ Ἰωάννης Χατζηδιγενῆς, θεολόγος
«Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες» ἀπαντοῦν στὰ περὶ κλεισίματος τῶν Ἱερῶν Ναῶν!
Ἅγιοι ἱεράρχες, γνωρίζετε καλῶς πώς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐνεργοῦσα ἐν τῷ αὐτῷ Ἁγίῳ Πνεύματι «ἔκλεισε καλῶς καί ἀπολύτως» ὅλες τίς ὀπές διαρροῆς καί ὑπεκφυγῆς ἀπό τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, στήν ὁποία περιέχεται καί ἡ κοινή Θεία Λατρεία. 
Ἕνα εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού φωτίζει τούς Ἁγίους καί μᾶς ἀποκαλύπτουν ἅπασαν τήν Ἀλήθειαν. 

Συνεπῶς δέν ὑπάρχει περίπτωση ὑπεκφυγῆς ἀπό αὐτήν, διότι εἶναι καί βεβιωμένη καί καταγεγραμμένη. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, μέ τό κλείσιμο τῶν ναῶν, καταφεύγουμε καί σήμερα στήν ἀσφαλή πηγή, γιά νά φανεῖ ἡ παρανομία ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται, καί ἐσεῖς… ὡς σῶμα ἱεραρχικό τήν ἀποδέχεσθε! 
Οἱ «λόγοι προστασίας τῆς ὑγείας» εἶναι ἡ δικαιολογία τῶν πολιτικῶν γιά νά λαμβάνουν ὅλα αὐτά τά μέτρα. Προφανῶς καί οἱ περισσότεροι ἐπίσκοποι υἱοθέτησαν τήν λογική τῆς σωματικῆς ὑγείας ὡς ὑπέρτατο ἀγαθό γι΄ αὐτό καί συμφωνοῦν μέ τούς πολιτικούς σέ ὅλα. 
Εἶναι ὅμως ἡ σωματική ὑγεία ὑπέρτατο ἀγαθό, κρίνοντας τά πράγματα ἁγιοπατερικά; Βέβαια τό σῶμα ὀφείλουμε νά μήν τό καταστρέφουμε ἀλλά ἕως ποιοῦ σημείου; Ὅταν ἡ προστασία του βλάπτει τήν ψυχή; 
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ὡς ἀποκλειστικὸ Πηδάλιο, Πυξίδα καὶ Ὁδηγό, εἶχε καὶ θὰ ἔχει τὴν Ἁγία Γραφή καὶ τὴν Ἱερά Παράδοση. Τὴν Διδασκαλία δηλαδή τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν βιωμένη ἐμπειρία τῆς Διδασκαλίας αὐτῆς ἀπὸ τὸ Κυριακό Σῶμα, τούς Πιστούς. 
Κανείς ἄλλος δὲν κατηύθυνε, οὔτε μπορεῖ νὰ κατευθύνει τὴν Ἐκκλησία. Συνεπῶς δέν γίνεται νὰ τῆς ἐπιβληθοῦν πρακτικὲς ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή καὶ τὴν Πατερικὴ Διδασκαλία, δηλαδή τὴν Ἱερά Παράδοση. 
Στό «Πηδάλιο» πού ἔχει συντάξει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, περιέχεται ὁ τέταρτος Κανόνας τῆς ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁ ὁποῖος εἶναι ξεκάθαρος σχετικά μέ τό κλείσιμο τῶν Ἱερῶν Ναῶν. Ἀπαγορεύει ρητῶς στούς Ἐπισκόπους νά ἐπιτρέπουν τό κλείσιμο τῶν Ναῶν, ὁποιαδήποτε αἰτία κι ἄν ὑφίσταται! 

Διαβάστε προσεκτικά τόν κανόνα, ἀλλά καί τίς ἐπεξηγήσεις τῶν ἑρμηνευτῶν:Ἀπόσπασμα ἀπό τό «Σύνταγμα Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων», τῶν Ράλλη – Ποτλή, τόμος Β΄, ἐκδόσεις «Γρηγόρη».
Κανών Δ΄ τῆς Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Ἑβδόμης (Ζ΄) Συνόδου τῆς ἐν Νικαίᾳ:
«…Εἴ τις οὖν δι΄ ἀπαίτησιν χρυσοῦ, ἤ ἑτέρου τινός εἴδους, εἴτε διά τινα ἰδίαν ἐμπάθειαν, εὐρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, καί ἀφορίζων τινά τῶν ὑπ΄ αὐτόν κληρικῶν, ἤ σεπτόν ναόν κλείων, ὡς μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, καί εἰς ἀναίσθητον τήν ἑαυτοῦ μανίαν ἐπιπέμπων, ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καί τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καί ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ ἐπί τήν κεφαλήν αὐτοῦ, ὡς παραβάτης ἐντολῆς Θεοῦ καί τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων…».
Ἀπόδοση τοῦ κανόνος στήν νεοελληνική:«…Ἐάν λοιπόν θά μποροῦσε νά εἶχε βρεθεῖ κάποιος ἐπίσκοπος, πού νά ἀπαγορεύσει τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀπαιτώντας χρυσό ἤ κάποιο ἄλλο εἶδος ἤ ἀκόμη γιά λόγους κάποιου προσωπικοῦ πάθους καί μάλιστα νά ἀφορίσει κάποιον ἀπό τούς κληρικούς, πού ὑπάγονται στήν δική του ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία ἤ ἄν κλείσει κάποιον ἱερό ναό, ὥστε νά μήν γίνονται σ΄ αὐτόν οἱ Θεῖες Λειτουργίες τοῦ Θεοῦ καί μέ ἀναισθησία ἐπιρρίψει τήν μανία του μέ τιμωρίες, εἶναι ὄντως ἀναίσθητος καί θά ὑποστεῖ καί αὐτός τά ἴδια πού ἔχει κάνει. 
Ὁ πόνος πού ἔδωσε, θά ἐπιστρέψει στό δικό του κεφάλι, διότι ὑπῆρξε παραβάτης τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων…».
Ἑρμηνεία Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἱερόν «Πηδάλιον», σελίδα 266:
«Ὅποιος λοιπόν Ἀρχιερεύς εὑρεθῇ νά ἀργίζῃ ἤ νά ἀφορίζῃ τινά ἱερέα, ἤ Κληρικόν, ἤ νά κλείῃ Ἐκκλησίας διά νά πάρῃ ἄσπρα ἤ διά καμμίαν του ἄλλην ἐμπάθειαν, οὗτος ἄς παθαίνῃ ἐκεῖνο ὁπού κάμνει, ἤτοι ἄς ἀργίζεται, καί ἄς ἀφορίζεται, Ἐπίσκοπος μέν ὤν ἀπό τόν Μητροπολίτην του, Μητροπολίτης δέ ὤν ὧν ἀπό τόν Πατριάρχην του».

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΖΩΝΑΡΑ: «…Εἴ τις ἐπίσκοπος κλείσει ναόν, ὥστε μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς ἱερουργίας, εἰς ἀναίσθητον, τόν ναόν, δηλαδή τήν ὀργήν αὐτοῦ, ἥν μανίαν, διά τό πάνυ σφοδρόν καί παράλογον ὠνόμασεν, ἐπιπέμπων, ἀναίσθητός ἐστί, φησι, καί τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, ἤγουν ἀφορισθήσεται, καί ὃ ἐποίησε πάθη, ὁ μέν ἐπίσκοπος παρά τοῦ μητροπολίτου αὐτοῦ, ὁ δέ μητροπολίτης παρά τοῦ πατριάρχου, οἷς ὑπόκεινται· καί ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλήν αὐτοῦ, ὡς παραβάτου ἐντολῆς Θεοῦ, καί τῶν ἀποστολικῶν διατάξεων…».

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΒΑΛΣΑΜΩΝΟΣ: «…ὁ γάρ κλείων ναούς Ἐπίσκοπος ἐξ οἱουδήποτε εὐλόγου, ἤ παραλόγου τρόπου, ὡς ἐμοί δοκεῖ, κ ο λ α σ θ ή σ ε τ α ι».Ἀπόδοση τοῦ ΒΑΛΣΑΜΩΝΟΣ στήν νεοελληνική:
«…ὁ ἐπίσκοπος πού κλείνει ναούς μέ ὁποιαδήποτε λογική ἤ παράλογη ἀφορμή, ἔχω τήν γνώμη πώς θά κολασθεῖ».

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΡΙΣΤΗΝΟΥ: «…Εἴ τις οὖν Ἐπίσκοπος… διά τινα ἰδιοπάθειαν, εὐρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, ἤ ἀφορίζων τινά τῶν ὑπ΄ αὐτόν κληρικῶν, ἤ σεπτόν ναόν κλείων, μή γίνεσθαι ἐν αὐτῶ τάς ἱεράς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται…».Ἀπόδοση τοῦ ΑΡΙΣΤΗΝΟΥ στήν νεοελληνική:«…Ἐάν θά μποροῦσε νά βρεθεῖ κάποιος ἐπίσκοπος νά ἀπαγορεύσει τήν Λειτουργία… ἐξαιτίας ἰδίου πάθους ἤ ἄν ἀφορίσει κάποιον κληρικό τῆς δικαιοδοσίας του (ἐν. γιά τόν λόγο αὐτό) ἤ κλείσει ἱερό ναό, ὥστε νά μήν γίνονται μέσα οἱ ἱερές Λειτουργίες τοῦ Θεοῦ, θά ὑποστεῖ τίς ἀνάλογες βαριές τιμωρίες».
Ὅσο γιά τήν θεληματική ἤ ὄχι συναίνεση τῶν Ἐπισκόπων, δέν τό λέμε ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι θέλουν τά μέτρα περισσότερο ἀπό τόν Μητσοτάκη γιατί φοβοῦνται μήν κολλήσουν καί, Θεός φυλάξοι, πεθάνουν!
Πῶς λοιπὸν μποροῦμε μὲ διάφορες προφάσεις, νὰ ἀποκόπτουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀκρωτηριάζουμε τὴν ἐκκλησία
Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ κανόνες τῆς ἐκκλησίας εἶναι ἰδιαίτερα αὐστηροί. «Πάντας τοὺς εἰσιόντας πιστοὺς καὶ τῶν γραφῶν ἀκούοντας, μὴ παραμένοντας δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει, ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ ἐκκλησίᾳ, ἀφορίζεσθη χρή». (9ος Ἀποστολικός Κανών).
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2020/11/blog-post_35.html

Ἡ πτώση και ἡ προδοσία τῶν ποιμένων συνεχίζεται

Σχόλιο στὴν πρόσφατη Ἐγκύκλιο τῆς Ἱ. Συνόδου

Του Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πιστεύω, ὅτι πρὶν πολλὰ χρόνια (μᾶς φαίνεται ὡς αἰωνιότητα) ὅλοι μας σὲ διαλόγους μὲ μὴ ὀρθοδόξους παρουσιάζαμε ὡς μία (ἀπὸ τὶς πάμπολλες) ἀπόδειξη τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὸ ἦθος τῶν ποιμένων Της, τὴν ὑπακοή τους στὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων τὸ μαρτυρικὸ καὶ θυσιαστικό τους πνεῦμα.

Δυστυχῶς σήμερα, ἂν κάποιος φέρει αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα, δικαίως θὰ χλευαστεῖ, καθὼς οἱ σημερινοὶ ποιμένες, ὄχι μόνο δὲν μαρτυροῦν, ὄχι μόνο δὲν θυσιάζονται, ὄχι μόνο δὲν ὑπακούουν στὸν Χριστὸ στὴν Ἐκκλησία καὶ στοὺς Ἁγίους Της, ἀλλὰ καὶ διαστρεβλώνουν τὴν διδασκαλία Του γιὰ νὰ καλύψουν τὴν πτώση καὶ τὴν προδοσία τους. Ἀπόδειξη τῶν παραπάνω ἀποτελεῖ ἡ πρόσφατη ἐγκύκλιος τῆς 6ης Νοεμβρίου ποὺ διαβάζεται σήμερα στοὺς ναοὺς σχετικὰ μὲ τὰ νέα μέτρα τῆς Κυβέρνησης κατὰ τοῦ Κορονοϊοῦ (ὁ σχολιασμὸς τοῦ κειμένου μὲ μπλέ):

«Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Οἱ ἄνθρωποι, ὅσο δυνατοί κι ἄν εἶναι, αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη κάπου νά ἀκουμπήσουν ὅταν τούς συνταράσσουν οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς.

Σεβασμιώτατοι συντάκτες τῆς ἐγκυκλίου, δὲν ἀπευθύνεστε σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ στὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Χριστιανοὶ δὲν ψάχνουν νὰ ἀκουμπήσουν κάπου(!), παρὰ μόνο στὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὴν μοναδικὴ ἀλήθεια, πηγὴ ζωῆς καὶ σωτηρία, ὅπως μᾶς δείχνει τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο τῆς θεραπείας τῆς αἱμορροούσας καὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου, τὸ ὁποῖο ἐσεῖς ἀποσιωπᾶτε, διότι ἀλλιῶς ἡ ἐγκύκλιός σας θὰ καταρρίπτονταν. Διότι ἐν ἀντιθέσει μὲ ἐσᾶς ὁ ἅγ. Χρυσόστομος κηρύττει ἑρμηνεύοντας τὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή:

«Διότι τότε δεν ήταν ακόμη φανερόν ότι ο θάνατος έγινεν ύπνος. Τώρα όμως αυτό είναι και από τον ήλιον φανερώτερον. Αλλά δεν σου ανέστησε τώρα την μικρή σου θυγατέρα; Θα σου την αναστήσει όμως οπωσδήποτε, και με πιο μεγάλην δόξα. Επειδή εκείνη μετά την ανάστασή της απέθανε πάλι. Ενώ η δική σου όταν αναστηθεί, θα μείνει στο εξής αθάνατος. Κανείς λοιπόν να μη χτυπιέται πλέον από την θλίψιν, ούτε να θρηνεί, ούτε να διαβάλλει το κατόρθωμα του Χριστού. Επειδή όντως ενίκησε τον θάνατο» («Πατερικόν Κυριακοδρόμιον», σελὶς 353 καὶ ἑξῆς). Ὁ Θεὸς ἡ Ἐκκλησία νικάει τὸν θάνατο. Τὸν θεωρεῖ ὕπνο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο μόλις ξυπνήσουμε, θὰ βρεθοῦμε μὲ τὸν Θεό. Ἐσεῖς ὅμως μὲ τὸ διάγγελμά σας δίνετε τροφὴ στὸν φόβο τοῦ θανάτου ποὺ ἔχει ὑποτάξει τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο. ἀντὶ γιὰ Ἀνάσταση, τὴν ὁποία ἑορτάσατε κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, ἐσεῖς μιλᾶτε γιὰ φόβο καὶ ὑποταγή.

Ἡ ἀνάγκη αὐτή γίνεται ἐντονότερη τώρα πού βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ τήν σοβαρή ἔξαρση τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Τοῦ ἰοῦ, πού ἐδῶ καί ἀρκετούς μῆνες ἀπειλεῖ ἐπικίνδυνα τήν ἀνθρωπότητα χωρίς νά κάνει διακρίσεις. Τοῦ ἰοῦ, πού ἦρθε καί ἄλλαξε ριζικά τήν καθημερινότητα τῶν ἀνθρώπων, μέ περιορισμούς, ἐμπόδια, ἀπαιτήσεις, στερήσεις, οἱ ὁποῖες ὅλο καί ἐντείνονται.

Τὴν καθημερινότητά μας δὲν τὴν ἄλλαξε ὁ ἰός, ἀλλὰ τὰ ἀπάνθρωπα μέτρα μίας κυβέρνησης ποὺ ἀγνοεῖ (ὅπως κι ἐσεῖς) ἀρχὲς τῆς ἰατρικῆς, μελέτες καὶ πορίσματα ἀναγνωρισμένων διεθνῶς ἐπιστημόνων καὶ τὴν ἀποδεδειγμένα καταστροφικὴ ἐπίδραση τῶν μέτρων αὐτῶν (βλ. π.χ. οἰκονομία). Ἡ δὲ ἔξαρση δὲν ἄρχισε τώρα ἀλλὰ τὸν Μάρτιο καὶ ὑποτίθεται καταπολεμήθηκε μὲ τὰ βάναυσα μέτρα Μαρτίου-Μαΐου. Ὅσο γιὰ τὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων: δὲν σᾶς εἴδαμε νὰ βγάζετε τέτοια ἐγκύκλιο, ὅταν ἐξ αἰτίας τῶν μνημονίων ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦσαν κατὰ χιλιάδες, ἔμεναν ἄνεργοι καὶ στοὺς δρόμους, πεινοῦσαν,  ἀπελπίζονταν. Μᾶλλον ἐπιλεκτικὴ εἶναι ἡ «θλίψη» σας. Καὶ τὸ κυριότερο: ὅλα αὐτὰ δὲν θὰ συνέβαιναν, ἐὰν ἡ Ἐκκλησία ἔλεγε στὸν Καίσαρα-σύγχρονο Ἠρώδη τὸ «Οὐκ ἐξεστί σοι», δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται καμία ἐπέμβαση στὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ καλοῦσε τοὺς πιστοὺς πανελλαδικὰ νὰ προσέρχονται μὲ διάκριση στὶς ἐκκλησίες. Αὐτὸ θὰ τίναζε στὸν ἀέρα τὰ σχέδια τῶν Νεοταξιτῶν.

Βέβαια τά ἐρωτήματα διαρκῶς πληθαίνουν. Γιατί δοκιμάζεται ἡ ἀνθρωπότητα; Γιατί ὁ Θεός ἀργεῖ; Τί φταίει; Ὅσο ἡ ἀπάντηση ἀργεῖ, τόσο περισσότερο ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τοῦ διχασμοῦ καί τῆς ἀπόγνωσης.

Μὰ ἂν ἰσχύουν αὐτὰ ποὺ λέτε, τὴν ἀπάντηση ἔπρεπε νὰ τὴν δώσετε ἐσεῖς ὡς ἱεράρχες καὶ τύπος Χριστοῦ. Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία καὶ τὰ συγγράμματα τῶν Ἁγίων εἶναι γεμάτη ἀπὸ τέτοιες ἀπαντήσεις, καὶ τὰ γνωρίζετε, ἀλλὰ τὴν ἱστορία καὶ τοὺς Ἁγίους τοὺς θυμάστε μόνο γιὰ νὰ δικαιολογήσετε τὶς ἀπάτες σας. Ἔπειτα, πῶς νὰ δώσετε ἀπαντήσεις, ὅταν ἔχετε προδώσει πολλάκις τὸν Χριστό, ἀναγνωρίζοντας πολλὲς «ἐκκλησίες», συμπροσευχόμενοι μὲ τοὺς ὑβριστές του αἱρετικοὺς καὶ ἀλλόθρησκους, ἀναγνωρίζοντας αὐτοὺς ποὺ Αὐτὸς δὲν διάλεξε ὡς κανονικοὺς ἱεράρχες (βλ. οὐκρανοὺς σχισματικούς), σιωπώντας καὶ βραβεύοντας μασόνους, ὑποστηρικτὲς τῶν ἀμβλώσεων, σκανδαλοποιοὺς πλουσίους, ἐγκληματίες πολιτικούς κλπ.

Τό ἴδιο βασανιστικό ἐρώτημα ἀπηύθυνε καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρός τόν Θεό γιά νά λάβει τήν ἀπάντηση: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου. Ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» .

Πόσο ἔντεχνα διαστρεβλώνετε τὶς γραφές, ὥστε νὰ μὴν ντρέπεστε ἀκόμα καὶ τοὺς Ἀποστόλους -τῶν ὁποίων εἶστε διάδοχοι- νὰ παραχαράσσετε! Ὁ Παῦλος δὲν ἔθεσε «τό ἴδιο βασανιστικό ἐρώτημα» μὲ ἐσᾶς , δὲν ρώτησε, «γιατὶ ὁ Θεὸς ἀργεῖ», ἀλλὰ παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του, ἕνα προσωπικό του πρόβλημα. Ἐδῶ ὅμως, ἀντίθετα, στὸ ἐρώτημά σας πρόκειται γιὰ τὴν ἀντίχριστη προσπάθεια ποδηγετήσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ καταλύσεως τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα στὴν ἐρώτηση «Τί φταίει;» ὁ Παῦλος ἐν ἀντιθέσει μὲ ἐσᾶς ἀπάντησε: Φταίει ἡ ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό: «Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων, ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν, κωλυόντων γαμεῖν, ἀπέχεσθαι βρωμάτων, ἃ ὁ Θεὸς ἔκτισεν εἰς μετάληψιν μετὰ εὐχαριστίας τοῖς πιστοῖς καὶ ἐπεγνωκόσι τὴν ἀλήθειαν» (Α΄ Τιμ. δ, 1-3). Ποιους ἄλλους προλέγει ὁ Παῦλος, ἂν ὄχι ἐσᾶς ποὺ ὑποκριτικῶς ψευδολογεῖτε καὶ κλείνοντας τοὺς ναοὺς ἐμποδίζετε τὸν κόσμο νὰ κοινωνήσει, νὰ παντρευτεῖ κλπ.;

 Ὅσο κι ἄν φαίνεται ἀντιφατικό αὐτό, ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ φανερώνεται μέσα στήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορινθίους. Τρεῖς φορές παρεκάλεσε τόν Κύριο νά τόν ἀπαλλάξει ἀπό τήν ἀρρώστια καί ἡ ἀπάντησή του ἦταν: «Σοῦ ἀρκεῖ ἡ χάρη μου». Εἶναι δυνατόν, μέσα ἀπό τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου νά φανερώνεται ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ; Ὅσο κι ἄν αὐτό φαίνεται γιά τήν ἀνθρώπινη λογική ἀντιφατικό, στήν πραγματικότητα δίνει μία ἀπάντηση στό ἐρώτημα τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἡ λύση βρίσκεται στήν λέξη χάρη. «Σοῦ ἀρκεῖ ἡ χάρη μου». Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα νέο πρῖσμα, ὑπεράνω τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς, ἡ ὁποία θέλει ὅλα νά τά καταλάβει. Μέ τήν χάρη ὁ ἄνθρωπος βλέπει τόν πόνο ὡς δωρεά, τήν ἀρρώστια σάν εὐκαιρία γιά προσέγγιση τοῦ Θεοῦ, τίς ταλαιπωρίες σάν ἀνύψωση σέ μία σφαῖρα ἄλλης βιοτῆς. Ὁπωσδήποτε, αὐτό δέν εἶναι εὔκολο γιά τίς ἀνθρώπινες δυνάμεις, μᾶλλον ἀδυναμίες, ἀλλά εἶναι δυνατόν μόνο μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ὥρα νά μετατρέψουμε τήν δική μας ἀδυναμία σέ δύναμη.

Ἀπίστευτο! Τέτοια αὐθάδεια καὶ τέτοια ὑποκρισία! Ζητᾶτε ἀπὸ τοὺς πιστοὺς νὰ μετατρέψουν τὴν ἀδυναμία σὲ δύναμη, ὅταν ἐσεῖς δηλώνετε ἐπισήμως τὴν ἀδυναμία σας λόγῳ Κορονοϊοῦ καὶ σβήνετε τὴν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Μέ τήν χάρη νά αὐξήσουμε τήν πίστη μας στόν Τριαδικό Θεό. Νά συνδέσουμε συνειδητά τήν ζωή μας μέ τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Νά καλλιεργήσουμε τίς ἀρετές τῆς ὑπομονῆς, τῆς ταπείνωσης καί, κυρίως, τῆς μετάνοιας πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν λύτρωση. Ἡ προσευχή μας νά γίνει καρδιακή, ἔντονη, τακτική γιά ὅλους τούς συνανθρώπους μας, ἰδιαίτερα γιά τό ἰατρικό καί νοσηλευτικό προσωπικό πού βρίσκεται στήν πρώτη γραμμή τῆς μάχης γιά νά βοηθήσουν τόν πάσχοντα ἄνθρωπο. Ἄς προσευχόμεθα γιά τήν ἴαση τῶν ἀνθρώπων πού τούς ἐπισκέφθηκε ἡ ἀσθένεια, οἱ ὁποῖοι μπορεῖ νά εἶναι ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας. Ἄς προσευχόμεθα γιά ὅσους στερήθηκαν ἀγαπημένα πρόσωπα ἐξ αἰτίας τῆς πανδημίας. Ἄς προσευχόμεθα γιά τούς νέους μας, οἱ ὁποῖοι, μέσα ἀπό αὐτήν τήν δυσκολία τῆς πανδημίας, μποροῦν νά ὡριμάσουν συνειδητοποιώντας πώς τίποτε δέν εἶναι αὐτονόητο σέ αὐτόν τόν κόσμο. Ἄς προσευχόμεθα γιά τίς ψυχές ὅσων ἔφυγαν γιά τόν οὐρανό, λόγῳ αὐτῆς τῆς φονικῆς ἴωσης. Ἡ ἁγιαστική χάρη θά μᾶς βοηθήσει νά ἀναπτύξουμε ὑψηλό αἴσθημα ἀτομικῆς εὐθύνης, ἀλλά καί ἀπολύτου σεβασμοῦ στόν συνάνθρωπο.

Μά συγγνώμη, μέχρι τώρα τί κάναμε ὡς Ἐκκλησία; Δὲν προσευχόμασταν γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς, γιὰ τοὺς δοκιμαζομένους ἀπὸ ὁποιοδήποτε πρόβλημα (λιμούς, λοιμούς, καταποντισμούς κλπ.), γιὰ τὶς ψυχὲς ὅλων τῶν κεκοιμημένων, ὄχι μόνο λόγῳ ἀσθενείας, ἀλλὰ καὶ πάσης αἰτίας; Γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, δὲν βλέπετε, ὅτι μὲ τέτοιες ἐκφράσεις ἐκτίθεται ἡ Ἐκκλησία; Ἢ αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός σας, ἀφοῦ οἰκουμενιστικῶς διατείνεστε, ὅτι δὲν κατέχουμε ὅλη τὴν ἀλήθεια;

Οἱ πιστοί δικαιολογημένα ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό κάποια ἀσθένεια, ἀπό πόνο ἤ ταλαιπωρία. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ὡς ἀπάντηση μᾶς δίνει τήν δυνατότητα νά ἀντέξουμε. Ἀναζητοῦμε τήν ἀσφάλεια κοντά στόν Θεό, ἀλλά καί στήν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐνδιαφέρεται κυρίως γιά τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς, ἀλλά δέν ἀδιαφορεῖ γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματος τῶν πιστῶν. Τό σῶμα εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σέ αὐτό τό πλαίσιο, ἡ Ἐκκλησία δίνει μεγάλη προσοχή στά πορίσματα τῆς ἰατρικῆς, ἀναφορικά μέ δύσκολα διλήμματα βιοηθικῆς, ὅπως μεταμοσχεύσεις, ἀντιμετώπιση πανδημίας καί ἄλλα, τά ὁποῖα ἰατρικά πορίσματα σέβεται, ὅταν δέν στεροῦν ἀπό τούς ἀνθρώπους τήν σωτηρία.

Καὶ πάλι διαστρεβλώνετε ἀσυστόλως, σεβασμιώτατοι (ἔχετε τὸ ὄνομα, ἀλλὰ ποὺ μένει ἡ χάρη)! Τὸ σῶμα ὀνομάζετε ναὸς τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω» καὶ ὄχι γιατὶ εἶναι ὑγιές. Πολλοί μας Ἅγιοι εἶχαν περισσότερες ἀπὸ μία ἀσθένειες καὶ πολλοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ αὐτές, ἀλλὰ δὲν ἔπαψαν νὰ εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ. Μάλιστα ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ προϋποθέτει διακονία: «Οἱ γέροντες γονεῖς μας, ποὺ πάσχουν ἀπὸ χρόνιες παθήσεις, οἱ ἀσθενεῖς, οἱ κατάκοιτοι τῶν νοσοκομείων καὶ τῶν ἀσύλων, εἶναι καὶ αὐτοὶ ναοὶ τοῦ Θεοῦ, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ σεβώμαστε καὶ νὰ διακονοῦμε» (περ. «ΖΩΗ» , ἀρ. φ. 4228, 27.01.2011). Πῶς ὅμως θὰ διακονήσουμε π.χ. τοὺς ζῶντες στὴν μοναξιά, τοὺς γέροντες γονεῖς καὶ τοὺς ἐν οἴκῳ κατάκοιτους, ὅταν τὰ μέτρα τὸ ἀπαγορεύουν; Ποιό ἀπὸ τὰ δύο ἰσχύει παραπάνω; Ἐδῶ σιωπεῖτε ἐγκληματικῶς καὶ τὸ δράμα τῶν ἀπομονωμένων καὶ χρώντων βοηθείας ἀνθρώπων ἀποτελεῖ κόλαφο ἐναντίον σας.

Τό «ἀγκάθι» στό σῶμα τοῦ Παύλου, ὅ,τι κι ἄν ἦταν αὐτό, δέν ἐμπόδισε τό ἱεραποστολικό του ἔργο πού ἐκτείνεται σέ ὅλη τήν τότε οἰκουμένη, δέν σταμάτησε τήν συγγραφή τῶν ἐπιστολῶν του. Δέν τόν ἐμπόδισε νά ἐπισκεφθεῖ, ξανά καί ξανά, τίς Ἐκκλησίες πού ἵδρυσε. Δέν τόν ἐμπόδισε νά γράφει ἐπαινετικά λόγια γιά τούς χριστιανούς παραλῆπτες τῶν ἐπιστολῶν ἤ γιά τούς συνεργάτες του. Ὁ Παῦλος δέν ἄφησε τήν πικρία του γιά τόν δικό του πόνο νά ἐπηρεάσει τήν συμπεριφορά του πρός τούς ἄλλους.

Ἐδῶ σεβασμιώτατοι, ἀποδεικνύεστε ἐγκληματικὰ παραχαράκτες τῶν Γραφῶν, τὶς ὁποῖες ὀφείλετε νὰ γνωρίζετε. Ποιά πικρία τοῦ Παύλου κηρύττετε; Ἀντιθέτως μὲ ἐσᾶς ὁ Παῦλος ὄχι μόνο πικρία δὲν ἔνιωσε ἀλλὰ ἀντιθέτως ἀπέραντη χαρά: «διὸ εὐδοκῶ ἐν ἀσθενείαις, ἐν ὕβρεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν διωγμοῖς, ἐν στενοχωρίαις, ὑπὲρ Χριστοῦ· ὅταν γὰρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι: Δια τούτο δοκιμάζω εσωτερικήν χαράν και ευφροσύνην εις τας ασθενείας, εις τας ύβρεις, εις τας ανάγκας, στους διωγμούς, εις τας στενοχωρίας, τας οποίας υφίσταμαι και υπομένω δια τον Χριστόν. Διότι όταν ευρίσκωμαι υπό το κράτος αυτών των ασθενειών, τότε με την χάριν του Θεού γίνομαι και είμαι δυνατός» (Β΄ Κορ. 12, 10, μετ. http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/KD/08.%20KorB.htm). Μέγα χάσμα χωρίζει ἐσᾶς καὶ τὸν Παῦλο, διότι στὴν ἴδια ἐπιστολὴ γράφει ὁ μέγας Παῦλος καὶ τὰ ἑξῆς: «οὐ γὰρ δυνάμεθά τι κατὰ τῆς ἀληθείας, ἀλλ᾿ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας. χαίρομεν γὰρ ὅταν ἡμεῖς ἀσθενῶμεν, ὑμεῖς δὲ δυνατοὶ ἦτε· τοῦτο δὲ καὶ εὐχόμεθα, τὴν ὑμῶν κατάρτισιν: Και πράγματι δεν ημπορούμεν τίποτε και δεν έχομεν το δικαίωμα να κάμνωμεν χρήσιν της εξουσίας μας εναντίον εκείνων που ζουν σύμφωνα με την αλήθειαν του Θεού, αλλά εναντίον εκείνων που την καταπατούν, δια να τους παιδαγωγήσωμεν εις την μετάνοιαν. Διότι χαίρομεν, όταν ημείς μεν φαινώμεθα ασθενείς και χωρίς εξουσίαν, σεις δε είσθε ενάρετοι και δυνατοί. Αυτό δε και ευχόμενος τον καταρτισμόν σας εις την κατά Χριστόν ζωήν» (13, 8-9). Ἐσεῖς ὅμως, ἂν καὶ διάδοχοι τοῦ Παύλου, καταχρᾶστε τὴν ἐξουσία σας, διώκετε καὶ κατηγορεῖτε, αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ ζήσουν σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀντὶ νὰ ἐλέγχετε αὐτοὺς ποὺ τὶς καταπατοῦν, τοὺς ὑποστηρίζετε καὶ τοὺς τιμᾶτε. Δυστυχῶς ὅμως οὔτε κἂν ντρέπεστε μὲ τὴν πτώση σας. Ἀλλὰ συνεχίζετε τὸ κρεσέντο σας ὑποκρισίας καὶ διαστρέβλωσης:

Ἔτσι καί ἐμεῖς, μετατρέποντας τήν ἀδυναμία σέ δύναμη μποροῦμε νά μήν ἀφήσουμε τίποτα νά σταθεῖ ἐμπόδιο στόν δρόμο γιά τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συμπάσχουσα καί συναγωνιζόμενη μέ τούς πιστούς, ἐπαναλαμβάνει μαζί μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο: «τίς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται, καί οὐκ ἐγώ πυροῦμαι; εἰ καυχᾶσθαι δεῖ, τά τῆς ἀσθενείας μου καυχήσομαι. Ὁ Θεός καί πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τούς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι».

Τί νὰ πεῖ κανείς; Ὅλες οἱ τελευταῖες ἐγκύκλιοι ἀποτελοῦσαν τὸ ἀντίθετο ὅσων ἰσχυρίζεστε; Συμφωνήσατε στὶς κολυμπάριες κακοδοξίες, συμφωνήσατε στὶς οἰκουμενιστικὲς βλασφήμιες, σιγήσατε στὰ ἀντιχριστιανικὰ ψηφίσματα περὶ ὁμοφυλοφιλίας κλπ. Ἀφήσατε τὸ ποίμνιο ἕρμαιο τῶν μνημονιακῶν μέτρων. Σιγεῖτε στὴν ἐθνικὴ προδοσία ποὺ λαμβάνει μέρος, ἀπολαμβάνετε τίτλους, τιμές, πολυτελῆ αὐτοκίνητα, μέγαρα καὶ ἐπαύλεις, ἀφήνετε ἀτιμώρητους αἱρετίζοντες ρασοφόρους νὰ δηλητηριάζουν τὶς ψυχές, συμφωνεῖτε στὸ κλείσιμο τῶν ναῶν, ἀφήνετε τὸ ποίμνιο ἀκοινώνητο, ἐνῶ ἐσεῖς κοινωνεῖτε, ἀπαγορεύετε στοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους νὰ ποῦν τὸ τελευταῖο ἀντίο στοὺς κεκοιμημένους ἀγαπημένους τους καὶ παρόλα αὐτὰ ἰσχυρίζεστε ὅτι συμπάσχετε καὶ συναγωνίζεσθε. Τελικὰ ἀποδεικνύετε περίτρανα, ὅτι εἶστε πράγματι ψευδοποιμένες, λύκοι βαρεῖς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου, ἔμποροι πίστεως, μισθωτοί.

Λαέ τοῦ Θεοῦ ἠγαπημένε, «ἀνδρίζου, καί κραταιούσθω ἡ καρδία σου, καί ὑπόμεινον τόν Κύριον», γιά νά ἀκούσεις τήν στοργική φωνή τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς καί Τελειωτοῦ τῆς πίστεώς μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: «ἀπαλείψω πᾶν δάκρυον ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν» (πηγή: Ορθ. Τύπος).

Αὐτὰ γιὰ τοὺς ποιμένες. Ἀλλὰ κι ἐμεῖς, τὸ ποίμνιο δὲν είμαστε ἄμοιροι τῶν εὐθυνῶν μας. Ἂν συνεχίζουμε νὰ ὑπακοῦμε σὲ τέτοιους ἀνθρώπους, ἂν συγκοινωνοῦμε καὶ δικαιολογοῦμε καὶ ἔτσι δηλώνουμε τὴν ἔμπρακτη δήλωση ὁμοδοξίας μὲ τέτοιους μισθωτούς, ὅπως δίδαξαν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε ποιό δικαίωμα παραπόνου ἢ ἀγανάκτησης ἔχουμε; Ἂν μὲ τὴν στάση μας δὲν ἀπαιτήσουμε σύγκλιση Συνόδου (γιατὶ αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός μας καὶ ὄχι τὸ σχίσμα -ὅπως ψευδῶς κατηγοροῦν μερικοί- ἀκολουθοῦντες αὐτὸ ποὺ ἔπραξαν τόσους αἰῶνες οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας) ποὺ θὰ ἐπαναφέρει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ Ὀρθοπραξία στὴν Ἐκκλησία, πῶς θὰ γλυτώσουμε τὴν συμπόρευση στὴν πτώση καὶ στὴν προδοσία;

trelogiannis.blogspot.com

Η λέξη ντροπή έχει χάσει πλέον το νόημά της.

Θαυμάστε ένα από τα αποτρόπαια έργα της Ν.Α.Δ. ( = ΝΕΑΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ) όπως αποτυπώνεται σε σημερινή φωτογραφία που τράβηξε ο ρομαντικός ηλίθιος, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να ανάψει έστω ένα κεράκι στην μνήμη του Αγίου Νεκταρίου: Αλυσίδες προ της εισόδου του Αγίου Νικολάου επί της αθηναϊκής οδού (του θεραπευτή των νόσων!) Ασκληπιού με σύστημα συναγερμού, ώστε να μην τολμά ο πιστός να πλησιάσει ούτε καν τις θύρες του ιερού ναού. Μια ακόμη προσταδιακή απαγόρευση στην βάση της προληπτικής λογικής που διέπει συνήθως τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και σήμερα πλέον τον πόλεμο κατά του κορωνοϊού! Όσοι γνωρίζουν Ποινικό Δίκαιο, ας κρατήσουν αυτήν την εικόνα στο μυαλό τους για να την ανακαλούν όταν θα προβληματίζονται ως προς το φαινόμενο της προμετατόπισης του αξιοποίνου και την ποινικοποίηση του προσταδίου της εγκληματικής δράσης: Η αρχή εκτέλεσης θα ήταν η προσπάθεια για άνοιγμα της θύρας του ναού, ενώ το κατ’ εξαίρεσιν αξιόποινο προπαρασκευαστικό στάδιο το ανέβασμα των σκαλιών της εκκλησίας.Τούτο εστί το θέλημα του Κυριάκου, του Σωτήρη, του Ιερωνύμου και πολλών άλλων Σοφών (αλλά και όλων ημών που στο lockdown I σκύψαμε αδιαμαρτύρητα το κεφάλι). Ένα είναι σίγουρο: αυτό δεν είναι το θέλημα του Θεού.Το τρίτο όνομα εκ των ως άνω αναφερομένων, το οποίο συμπίπτει με την ιδιότητα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, θέτει επί τάπητος το έγκλημα της αδράνειας εκείνων που λόγω της θέσης τους έχουν ιδιαίτερη ηθική υποχρέωση να επέμβουν ενάντια σε ένα σύστημα χαρακτηριζόμενο από την «κατάφωρη αδικία της διαδικασίας και την απανθρωπιά της εκτέλεσης», για να θυμηθούμε τα λόγια του Κάφκα από την νουβέλα του “Στη σωφρονιστική αποικία” (μτφ. Βασίλη Τσαλή, εκδ. Κίχλη, Αθήνα 2017, σελ. 45). Στο ερμηνευτικό δοκίμιο με τίτλο “Οι δράστες κι οι αδρανείς”, που έγραψε γι’ αυτήν την νουβέλα ο Hans Dieter Zimmermann (δημοσιευμένη στην ανωτέρω ελληνική μετάφραση, σελ. 91 επ.), διατυπώνει μια θέση η οποία μας είναι γνωστή από το άρθρο 15 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο εξισώνει την ενέργεια με την παράλειψη, οσάκις ο παραλείπων έχει ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να αποτρέψει το αποτέλεσμα: «Δεν είναι μόνο οι δράστες οι οποίοι επιδόθηκαν στη συστηματική εξόντωση, αλλά και οι αδρανείς, που εξαιτίας λανθασμένων εκτιμήσεων, σε σχέση με τον εαυτό τους και τους άλλους, δεν έκαναν τίποτα για να την εμποδίσουν· και οι δύο μαζί έγιναν οι απαραίτητοι συντελεστές του εγκλήματος» (σελ. 98). Εδώ εντάσσεται η ηγεσία της Εκκλησίας που παρέμεινε αδρανής ή ακόμη χειρότερα συναινούσα, χωρίς να τολμήσει να διεκδικήσει την ανάκληση κάποιων αυτόχρημα παράλογων απαγορεύσεων που έπληξαν τον εορτασμό του Πάσχα (πρβλ. Garz H. Kah, Προς μια παγκόσμια δικτατορία, εκδ. Στερέωμα, χ.χ., σελ. 186: «Να θυμάσαι πως κάθε εκκλησία, αδιάφορο πόσο ισχυρή είναι, έχει το δικό της μερίδιο στην υποκρισία»), με αποτέλεσμα ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και η Διαρκής Σύνοδος να επιτρέψουν και στο “lockdown II” να κλείσουν για εμάς τους πιστούς τα “ιατρεία των ψυχών” μας, συμπράττοντας μάλιστα σε έναν ασύλληπτο εμπαιγμό: Να δέχονται να ανοίγουν οι θύρες των Ιερών Ναών “κατόπιν εορτής”, δηλ. μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, εξευτελίζοντας έτσι την έννοια αυτής:Χωρίς το πλήρωμα της εκκλησίας, δηλ. τους κληρικούς και τους λαϊκούς, δεν νοείται Θεία Λειτουργία και, συνεπώς, το μέτρο που εφάρμοσε η Ν.Α.Δ. αποτελεί χλευασμό και περιφρόνησή της, αφού αποκόπτει την κεφαλή της εκκλησίας, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, από το σώμα του, που είναι το σύνολο των κληρικών και των λαϊκών. Έτσι παράγεται ένας απευκταίος μεν, πλην όμως εκ των πραγμάτων επαληθευόμενος φρικτός παραλληλισμός ανάμεσα στον πρόσφατο αποκεφαλισμό του Γάλλου καθηγητή Σαμιέλ Πατί έξω από το σχολείο όπου δίδασκε με τον αποκεφαλισμό του Χριστού μας που συντελείται μέσα στον οίκο του διά της απομακρύνσεως των πιστών από τον ιερό χώρο του.Αλήθεια, ποιος έμφρων άνθρωπος θα διενοείτο να ισχυρισθεί αντιστοίχως ότι συνεχίζονται κανονικά οι αεροπορικές πτήσεις σε προορισμούς του εσωτερικού και του εξωτερικού, αν τα αεροσκάφη επιτρεπόταν να πετούν μόνο με τους πιλότους και τους αεροσυνοδούς; Ένας τέτοιος ισχυρισμός θα συνιστούσε παραχάραξη της λογικής, η οποία ως γνωστόν είναι μέθοδος των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Συνεπώς, η Ν.Α.Δ., με τις δαιμονικές ευλογίες της Ιεράς Συνόδου, γελοιοποίησε την ορθόδοξη πίστη μας, όπως θα την γελοιοποιούσε όποιος θα ήθελε να μας πείσει ότι νοείται αεροπορική πτήση με άδειο από επιβάτες αεροπλάνο! Ως εκ τούτου, η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου (εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 4.11.2020, σελ. 40) ότι «δεν θα συναινέσουμε, όμως, επ’ ουδενί λόγω σε ένα νέο κλείσιμο των ναών και σε καθολική απαγόρευση της τέλεσης της Θείας Λατρείας» διαψεύδεται εκ των πραγμάτων κατά τρόπον προκλητικό και εκκωφαντικό.Η λέξη ντροπή έχει χάσει πλέον το νόημά της. Κωνσταντίνος Βαθιώτης

www.nikosxeiladakis.gr

Αξιολογήστε Το

Facebooktwitterlinkedinmail
Loading...

Συναφή Άρθρα

Μπορεί να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *