ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΒΙΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΙΤΣΟΤΑΚΗ- ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

5/5 (2)

ΠΡΙΝ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΤΟΝ … «ΓΙΟ ΤΟΥ», ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΚΡΥΨΑΝ. Ο βίος και η πολιτεία της οικογένειας Μητσοτάκη. ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

Ο εκ Χανίων ορμώμενος Μητσοτάκης ξεκίνησε την καριέρα του με «προσόντα» διαφορετικά από τους υπόλοιπους επαρχιώτες πολιτικούς. Δεν έφτασε στην Αθήνα όπως φτάνει ένας Φλωρι­νιώτης ή ένας Καστοριανός βουλευτής, που χάσκουν μπροστά στα μέγαρα της πρωτεύουσας. Δεν έφτασε με ένα ταγάρι και μια ζωντανή κότα, όπως ο Χατζηχρήστος στις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Μητσοτάκης στην Αθήνα έφτασε με τα «όπλα» του. Έφτασε με τα «κουμπούρια» του και αυτά ποτέ δεν τα αποχωρίζεται

Τι σημαίνει αυτό; Ότι τον Μητσοτάκη πάντα τον συνόδευαν στην «πορεία» του συστατικές επιστολές. 
Από ποιους; 
Από τους ίδιους ανθρώπους που προστάτευαν και χρηματοδοτούσαν τον θείο του τον Βενιζέλο. 
Από τους ανθρώπους, που, επειδή γνώριζαν τον θείο του, τον έψαξαν στην Κρήτη. 
Αυτούς τους ανθρώπους ο Μητσοτάκης τους γνώριζε και τον γνώριζαν στον καιρό της «αντίστασής» του στην Κρήτη. Άνθρωπος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν ο Μητσο­τάκης. 
Σύμφωνα με δικές του μαρτυρίες ήταν ο συνδετικός τους «κρίκος» με τις ελληνικές αντι­στασιακές οργανώσεις. Σ’ αυτούς έδινε αναφορά και αυτών τις εντολές εκτελούσε. Αυτή η σχέση ήταν η «προίκα» του και το «διαβατήριό» του για την επιτυχία. Αυτή η σχέση του άνοιγε τις «πόρτες» των αθηναϊκών μεγάρων.


Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να τον οδηγήσουν στην εξουσία. Η Αθήνα είχε αρκετό κηφηναριό με τα ίδια προσόντα και δεν ήταν δυνατόν να τους παρακάμψει. Αυτό το οποίο χρειαζόταν ήταν ένα μεγάλο «άλμα». Έπρεπε να ρισκάρει, για ν’ ανέβει στην κορυφή και αυτό δεν ήταν πρόβλημα για έναν άνθρωπο του οποίου δεν έλλειπε το ψυχικό σθένος να υποστηρίζει τις επιλογές του. 

Η ευκαιρία του δόθηκε μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου. Τα μεγάλα «αφεντικά» ήταν σφόδρα ενοχλημένα με τη μεγάλη νίκη των «κομμουνιστών» του Κέντρου. Σχεδόν είχαν πανικοβληθεί από μια Ελλάδα η οποία έδειχνε απείθαρχη, σε μια εποχή που οι Αμερικανοί επένδυαν στην πειθαρχία μέσα στην «αυλή» τους.


Άρα τι τους συνέφερε να γίνει; Να οδηγήσουν την Ελλάδα στην «ανωμαλία». Γιατί; Για να εφαρμόσουν την πάγια «φιλειρηνική» πολιτική τους. Γιατί με φόβητρο την εμφυλιοπολεμική σύγκρουση θα μπορούσαν να πουλήσουν «σωτηρία». Εκμεταλλευόμενοι τις νωπές εμφυλιο­πολεμικές αναμνήσεις του ελληνικού λαού, θα μπορούσαν να επιβάλουν στην Ελλάδα μια «εθνοσωτήρια» κυβέρνηση. 
Το μόνο το οποίο είχαν ως πρόβλημα ήταν η ταυτότητα εκείνου που θα εμφάνιζαν ως υπεύθυνου της «ανωμαλίας». 
Το πρόβλημά τους ήταν αρκετά σοβαρό, γιατί έπρεπε τόσο αυτοί όσο και οι λακέδες τους να βρίσκονται από τη «σωστή» πλευρά. Έπρεπε τόσο το «παλάτι» όσο και η «δεξιά» να παραμείνουν στη «σωστή» πλευρά. 
Οι καταστροφείς της δημοκρατίας έπρεπε να διατηρήσουν τη δημοκρατική τους εικόνα. Δεν έπρεπε να ξανακάνουν το λάθος του Λαμπράκη —ο οποίος συσπείρωσε τους πάντες εναντίον της δεξιάς— και αυτό ήταν το δύσκολο του όλου εγχειρήματος.


Από τη στιγμή που η Ένωση Κέντρου κέρδισε τη νίκη στις εκλογές, δεν μπορούσε να παυτεί από την κυβέρνηση. Αν επιχειρούσαν να την πάψουν, είτε από την πρεσβεία είτε από το παλάτι είτε από την ΕΡΕ, θα υπήρχε πρόβλημα. Γιατί; Γιατί οι υποτιθέμενοι δημοκράτες της δεξιάς θα έπρεπε ν’ αντιδράσουν αντιδημοκρατικά και αυτό θα προκαλούσε ζημιά σ’ αυτούς που εκείνη την εποχή παρίσταναν τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας. Επιπλέον, θα συσπείρωνε τους αντιπάλους τους και αυτό ήταν επικίνδυνο. 
Άρα τι ήταν το καλύτερο; Να ρίξουν από «μέσα» την Ένωση Κέντρου, ώστε οι «κομμουνιστές» να εμφανίζονται και πάλι σαν οι μη «αντιλαμβανόμενοι» τη δημοκρατική λειτουργία. Αυτοί να εμφανιστούν και πάλι σαν αντιδραστικοί και οι δεξιοί να βρίσκονται από τη σωστή πλευρά. Το ζητούμενο ήταν ν’ ανατραπεί η κυβέρνηση της Ε.Κ. και η ίδια να «χρεωθεί» την πτώση της και άρα την «ανωμαλία». 
Το ζητούμενο ήταν ν’ ανατραπεί η Ένωση Κέντρου και ταυτόχρονα να διχαστεί.
Άρα τι έπρεπε να κάνουν; Να βρουν αποστάτες. Να βρουν δηλαδή ανθρώπους, οι οποίοι θα προδώσουν τα πάντα. Που θα προδώσουν τη δημοκρατία. Που θα προδώσουν τους ανθρώπους που τους ψήφισαν. Που θα προδώσουν την παράταξή τους. Που θα προδώσουν δηλαδή το Σύνταγμα της εποχής εκείνης. 
Γιατί αυτό είναι προδοσία και όχι μια απλή πολιτική επιλογή; Γιατί, όταν κυρίαρχη είναι η παραταξιακή λογική, τα πράγματα λειτουργούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Γιατί ένας βουλευτής, ο οποίος διαφωνεί με τη λογική της ηγεσίας της παράταξής του, παραιτείται στο όνομα της δημοκρατίας. Παραιτείται της θέσης του βουλευτή, την οποία την κέρδισε ως μέλος μιας παράταξης και όχι ως άτομο. Όταν υπάρχει παραταξιακή λογική, η βουλευτική θέση ανήκει στην παράταξη και όχι στο πρόσωπο. 

Η διαφωνία οδηγεί στην παραίτηση του βουλευτή και όχι στην αποστασιοποίησή του. Απλά πράγματα. Όταν ένας παπάς διαφωνεί με την Ιερά Σύνοδο, παραιτείται και δεν παίρνει την εκκλησία —που λειτουργεί— για να εφαρμόσει το δικό του δόγμα. Η αποστασία είναι προδοσία του λαού. Είναι κλοπή ψήφων.

Οι Αμερικανοί γι’ αυτόν τον λόγο βγήκαν στους δρόμους και έψαχναν αποστάτες. Οι δολοφόνοι της ελληνικής δημοκρατίας έψαχναν Έλληνες συνενόχους. Τότε ήταν η μεγάλη ευκαιρία του Μητσοτάκη. Γιατί; Γιατί η συνενοχή με τους Αμερικανούς θα τον «έδενε» για πάντα στις επιλογές τους. Το έγκλημα πάντα συνδέει τους συνενόχους μεταξύ τους. Ο ένας μπορεί να εκβιάζει τον άλλο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αγνοεί ο ένας τον άλλο. Τη λογική του εγκλήματος τη γνώριζε ο Μητσοτάκης και σ’ αυτήν επένδυσε. Έτσι λειτουργούν οι συμμορίες. Με την ομαδική συνενοχή των μελών τους. 
Στη μαφία, για παράδειγμα, υπάρχουν μερικά «έθιμα», που διασφαλίζουν τη μόνιμη πίστη και την επίσης μόνιμη συνεργασία μεταξύ των μελών της συμμορίας. Ένα από αυτά τα «έθιμα» είναι ο εξαναγκασμός του κάθε νέου μέλους σε μια δολοφονία μπροστά σε μάρτυρες. Γιατί; Για να μπορούν ν’ απειλούν με καταστροφή αυτόν που θα επιχειρήσει να προδώσει τους «κάπο».

Το ανάλογο έγινε και σ’ αυτήν την περίπτωση. Ο Μητσοτάκης έκανε το «καθήκον» του απέ­ναντι στον υπερατλαντικό «κάπο» και «σκότωσε» την ελληνική δημοκρατία. Υποθήκευσε τη ζωή του, την καριέρα του, την οικογένειά του και «εκτέλεσε» μπροστά σε μάρτυρες την ελληνική δημοκρατία. Το μέγεθος της προδοσίας του ήταν τέτοιο, που του επέτρεψε να «προσπεράσει» πολλούς από τους μέχρι τότε αντιπάλους του. Πολλοί στην Αθήνα ανησύχησαν για την εύνοια που θα μπορούσε ν’ απολαύσει ο Μητσοτάκης, εξαιτίας της εξυπηρέτησής του προς τους Αμερικανούς. Πολλοί ανησύχησαν με τα «πήγαινε-έλα» του στην πρεσβεία.

Μετά από αυτήν την εξυπηρέτηση ο «κάπο» δεσμεύτηκε να τον προστατεύει και να τον βοηθά, όποτε υπήρχε αυτή η ανάγκη. Αυτό ήταν το ζητούμενο για τον Μητσοτάκη. Να συνδέσει τον εαυτό του με τα αμερικανικά συμφέροντα. Να γίνει ο «άνθρωπός» τους στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα οι πάντες ήταν δεσμευμένοι στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται ένα έγκλημα. Όταν συνέφερε τον Μητσοτάκη, θα τον φυγάδευαν από τη χώρα οι Αμερικανοί και όταν συνέφερε θα τον επανα­πάτριζαν. Όταν θα μοίραζαν «πίτες» στην Ελλάδα, θα έπρεπε πάντα να κρατούν μεγάλο «κομμάτι» και για τον Μητσοτάκη.

Από τη στιγμή που έγιναν όλα αυτά, ήταν πολύ φυσιολογικό να «αυτοεξοριστεί» ο αποστάτης. Δεν μπορούσε εκείνη την εποχή να παραμείνει στην Ελλάδα. Κινδύνευε από τον πρώτο Έλληνα που θα τον έβρισκε μπροστά του. Από τους πολίτες κινδύνευε και όχι από τη Χούντα, όπως ο ίδιος πάντα διατεινόταν. 
 Η Χούντα δεν είχε κανέναν λόγο να κυνηγάει τον «ευεργέτη» της και τον άνθρωπο που η μεγάλη μάζα των εχθρών της τον μισούσε θανάσιμα. Η Χούντα είχε συμφέρον να παραμείνει ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα, για να διχάζει την αντίπαλη παράταξη. Ευχής έργον θα ήταν για τη Χούντα να υπάρχει ο Μητσοτάκης και να προκαλεί εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις στο χώρο του Κέντρου.

Από αυτήν την πραγματικότητα προκύπτει κι ένα ερώτημα, το οποίο ακόμα δεν έχει απαντηθεί. Πού βρισκόταν ο Μητσοτάκης τη νύχτα του πραξικοπήματος; Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έπαιζε «πρέφα» με τους συγκρατούμενούς του. Κάποιοι όμως ισχυρίζονται —χωρίς να παίρνουν απάντηση— ότι ο Μητσοτάκης την κρίσιμη εκείνη νύχτα βρισκόταν στην αμερικανική πρεσβεία. 

Ποιο είναι το πιο πιθανό με βάση τη λογική; Να αφεθεί να συλληφθεί και να ρισκάρει να μπει στο ίδιο «κλουβί» με ανθρώπους που τον θεωρούσαν υπεύθυνο για τον πραξικόπημα και άρα τον μισούσαν θανάσιμα ή να πάει στους προστάτες του; Μέσα στο «κλουβί» θα έπαιζε «πρέφα» ή το «παιχνίδι των λυγμών»;

Το θέμα είναι ότι ο Μητσοτάκης έφυγε από την Ελλάδα σαν «αντιστασιακός». Την «κοπάνησε» από τη Χούντα και η Χούντα αντί να πιάσει και να «ρημάξει» την οικογένειά του —όπως ήταν η αγαπημένη της συνήθεια με τους αριστερούς— της έδωσε διαβατήριο για να μεταναστεύσει. Μέχρι και η Ντόρα τη διωκόμενη αντιστασιακή παριστάνει, εξαιτίας εκείνης της «φυγής». 

Ο Μητσοτάκης συνέχισε οικογενειακώς την πολυτελή «αντίστασή» του στο Παρίσι. Εκεί «διωγμένος» και σε μια εποχή κατά την οποία δεν υπήρχε δυνατότητα εξαγωγής συναλλάγματος, ζούσε πολυτελώς χωρίς να εργάζεται. Τα παιδιά του πήγαιναν στα καλύτερα σχολεία, προφανώς με υποτροφίες «αντίστασης». Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τα λογικά. Πού τα έβρισκε τα χρήματα γι’ αυτού του είδους τη ζωή; Ποιος του τα έδινε, εφόσον δεν τα διέθετε ο ίδιος; Εδώ δεν μιλάμε για «διακοπές» δεκαπέντε ημερών και για «μασούρια» κρυμμένα στις φόδρες. Μιλάμε για ένα διάστημα πολλών χρόνων και το οποίο κανένας δεν μπορούσε να υπολογίσει πότε θα τελείωνε.


Τα όσα ύποπτα όμως τον αφορούν δεν σταματούν εδώ. Το πρόβλημά του από ένα σημείο και πέρα ήταν το πώς θα μεθόδευε την επιστροφή του. Το να προσπαθήσει να επιστρέψει επί Χούντας δεν είχε νόημα, εφόσον θα ακύρωνε την προηγούμενη «δραπέτευσή» του. Αν προσπαθούσε να γυρίσει μετά την πτώση της, θα υπήρχε πρόβλημα, γιατί οι πάντες θα τον περίμεναν με ανοιχτές «αγκάλες». 
Τι έκανε; Το τέλειο. Παραμονές της πτώσης της Χούντας επέστρεψε, για να τον συλλάβει η Χούντα και να τον κλείσει δήθεν φυλακή, ώστε η πτώση της να τον βρει στις φυλακές της και να «περάσει» σαν αντιστασιακός. Να περάσει απαρατήρητος στο κρίσιμο διάστημα και να μπει η περίπτωσή του στη λογική της «συγχώρεσης». Να προστεθεί στο κόστος το οποίο έπρεπε να πληρώσει ο λαός στο όνομα της εθνικής συμφιλίωσης.


Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τα εξής: 
Πώς γνώριζε ότι η Χούντα επρόκειτο να πέσει σε σύντομο χρονικό διάστημα κι εγκατέλειψε την ασφάλεια του Παρισιού, για να επιστρέψει στην Ελλάδα ώστε να συλληφθεί και να φυλακιστεί; 
Πώς γνώριζε ότι επρόκειτο περί μιας βραχυ­πρόθεσμης κατάστασης, ώστε να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει την οικογένειά του στο εξωτερικό; 
Αν συνδυαστεί η πτώση της Χούντας με την κυπριακή τραγωδία, ευνόητο είναι ότι θα έπρεπε να γνωρίζει και για την Κύπρο. 
Ποιος τον πληροφόρησε;
 Ένα άλλο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: Συλλαμβάνεται ο διαβόητος Χανιώτης αποστάτης και φυλακίζεται. 
Πού είναι το πιο λογικό να φυλακιστεί από τους διώκτες του; 
Εκεί όπου θα είναι στη δυσχερέστερη θέση και άρα αδύναμος ν’ απειλήσει τους διώκτες του. 
Το λογικό δηλαδή ήταν να φυλακιστεί στον Έβρο ή στη Δράμα ή στη Φλώρινα. 
Πού φυλακίστηκε ο Χανιώτης αποστάτης; Στα Χανιά. Μάλιστα. Δεν γνωρίζουμε αν του δόθηκαν και τα κλειδιά από το κελί του.


Από τη στιγμή που μέσα στον «χαμό» επέστρεψε στην Ελλάδα, τα πάντα ήταν εύκολα γι’ αυτόν. 
Τα «αφεντικά» του δεν θα τον άφηναν έξω από την «πίτα» της μεταπολίτευσης. 
Από τη στιγμή που το «αριστερό» κομμάτι της «πίτας» το είχαν προορισμένο για τον Ανδρέα και ο χώρος μισούσε τον Μητσοτάκη, τι περίσσευε; 
Ο χώρος της δεξιάς. Αυτό το «κομμάτι» επέλεξαν να του δώσουν, εξασφαλίζοντας καί την ακεραιότητα της «πίτας» καί την ικανοποίηση του «σκύλου». 
Γιατί; Γιατί από την μία του βρήκαν στέγη και από την άλλη «φόρτωσαν» στη δεξιά την «πηγή» του κακού της άλλης πλευράς. Τους βόλευε να ελέγχουν καί τις δύο πλευρές. Τους βόλευε, για να ελέγχουν το τεχνητό κλίμα πόλωσης της μεταπολίτευσης. 
Γι’ αυτόν τον λόγο τον κάποτε τρομερό «διώκτη» της δεξιάς τον «βάπτισαν» δεξιό. Αυτοί τον «φόρτωσαν» στη ΝΔ. Αυτοί ανάγκασαν τη ΝΔ να τον συμπεριλάβει στα μέλη της. Αυτοί ανάγκασαν τη ΝΔ να του προσφέρει την ηγεσία της. Αυτοί ανάγκασαν σε ήττα τον Στεφανόπουλο και δεν γνωρίζουμε αν η Προεδρεία της Δημοκρατίας ήταν η «αποζημίωσή» του για εκείνη την ήττα.


Σ’ αυτό το διάστημα βέβαια προσπαθούσε ν’ «αποκαταστήσει» την τρομερά φθαρμένη εικόνα του. Τι έκανε; Ως γνήσιος αρχηγός συμμορίας, «θυσίασε» την κόρη του. Ως γνήσιος κερδοσκόπος «Αγαμέμνονας», θυσίασε την κόρη του για τα συμφέροντά του. Πάντρεψε την εικοσάχρονη τότε Ντόρα με έναν σχεδόν συνομήλικό του, αποδεικνύοντας ότι ο έρωτας εκτός από τυφλός έχει και άλλες παθήσεις. 
Πάντρεψε ένα μικρό κορίτσι με τον μεσόκοπο Παύλο Μπακογιάννη. Τον γεννηθέντα το 1935 παρακαλώ. 
Αν ζούσε σήμερα ο άνθρωπος αυτός, θα ήταν ένας εβδομηντάρης παππούλης. Γιατί το έκανε; Γιατί ο Μπακογιάννης είχε ένα καλό πολιτικό «προφίλ» και θα μπορούσε από πίσω του να «κρυφτεί» η συμμορία του αποστάτη. 
Η «αντιστασιακή» Ντόρα έγινε με αυτόν τον τρόπο η «Ιφιγένεια» της οικογένειας. 
Όπως συνέβη στα αρχαία Έπη, έτσι συνέβη και στα σύγχρονα «έπη» των Μητσοτάκηδων. 
Για να έχει αίσιο τέλος ο πόλεμος της συμμορίας, έπρεπε η «Ιφιγένεια» να θυσιαστεί και να παγιδευτεί με έναν πολλά υποσχόμενο γάμο.
Οι φήμες της εποχής λένε ότι εκείνος ο γάμος παρέμενε τέτοιος μόνον στα χαρτιά. Οι φήμες μιλάνε για «ντοράκια» και για ανεξήγητα θεαματικές προόδους νεαρών στελεχών μέσα στη ΝΔ.


Με τον τρόπο αυτόν φτάσαμε στο περίφημο «βρώμικο» 1989. 
Τι έγινε τότε; Η μισή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου και του αρχηγού της, βρίσκεται στα δικαστήρια με κατηγορίες περί διαφθοράς και ο «κουφός» τρομοκράτης πηγαίνει και σκοτώνει τον Παύλο Μπακογιάννη για διαφθορά. 
Η Ελλάδα «βοά» για τα «πάμπερς» της διαφθοράς και οι «τρομο­κρά­τες» πηγαίνουν και σκοτώνουν έναν άσχετο, που, ακόμα και διεφθαρμένος να ήταν, η απόστασή του από την εξουσία ήταν τέτοια, που δεν του επέτρεπε ν’ αποκτήσει «μέγεθος» για την πρόκληση τρομοκρατικού χτυπήματος. 
Έναν πολιτικό, ο οποίος είχε σταδιοδρομία μερικών μηνών στην ελληνική βουλή. Είναι σαν να πάει κάποιος σε μια μεγάλη φονική φασαρία, να αγνοήσει επιδεικτικά τους εχθρούς του και να πάει να σκοτώσει το «κατοικίδιο» τους. Σ’ αυτήν την περίπτωση δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Αυτός ο άνθρωπος ή είναι πολύ βλάκας ή είναι πολύ πονηρός και κάπου αλλού αποβλέπει και το οποίο προφανώς δεν είναι αντιληπτό.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:

http://www.eamb.gr/elliniki_politiki/kyp.htm

https://pp.userapi.com/c831209/v831209168/19b62f/Tr9RFGIoXss.jpg



www.nikosxeiladakis.gr


Αξιολογήστε Το

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Loading...

Μπορεί να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *