Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ πόλεμος που έρχεται στηρίζεται στην ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑ και την Εικονομαχία.!!

5/5 (2)

==π.Δ…»Ὁ ΑΝΤΙΔΙΚΟΣ ΥΜΩΝ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΩΣ ΛΕΩΝ ΩΡΥΟΜΕΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ ΖΗΤΩΝ ΤΙΝΑ ΚΑΤΑΠΙΗ.»(Α΄Πέτρ.5,8).

Φώτο: Συνεργεία απολύμανσης μέσα στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ. Που να γνώριζαν για ποιους την ετοιμάζουν; αν και θα χρειαστεί ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ του χώρου.


Την στιγμή που η ανθρώπινη ιστορία θεμελιώνεται στο γνωστό «Ιησούς Χριστός Χθες και Σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας» κάποιοι με νύχια και με δόντια κτίζουν παγκόσμια κουλτούρα ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ και ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑΣ.


Οι προσπάθειες αυτές επικεντρώνονται περισσότερο στην ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΛΛΑΔΑ, όπου η πρεμούρα τους ήταν τέτοια, ώστε να απαγορέψουν ακόμα και το κτύπημα της καμπάνας και να λάβουν παρόμοια υπερβολικά μέτρα εν μέσω Μεγάλης Εβδομάδος.


Όμως όλοι αυτοί έδειξαν προθέσεις και που το παν το πράγμα.



Άλλο πράγμα είναι η επικινδυνότητα και μολυσματικότητα του Covid – 19 με τα προληπτικά μέτρα για την υγειονομική ασφάλεια του κοινωνικού ιστού και άλλο πράγμα είναι η υπερβολή και το πέρασμα στην ίδια την κοινωνία Εικονομαχικών και Εκκλησιομαχικών θέσεων.


Η επόμενη μάχη των σκοτεινών δυνάμεων θα δοθεί στο κέντρο και το θεμέλιο της Πίστεως της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, που είναι το Μυστήριο της ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ.


Το μυαλό του αλειτούργητου και ακοινώνητου ανθρώπου το σχετίζει με το σάλιο και την διάδοση μέσω αυτού της επιδημίας των ημερών μας.


Αντε καλά όλοι αυτοί οι συνάνθρωποι μας με το μυαλό τους αυτό λογίζονται, αλλά το να προσπαθούν να πείσουν τους άλλους εν Χριστώ αδελφούς, ότι κινδυνεύουν από τον ΧΡΙΣΤΟ (το ΤΙΜΙΟ Σώμα και ΑΓΙΟ Αίμα ΤΟΥ ) αποδεικνύει το μένος της εκκλησιομαχίας και της εικονομαχίας των ημερών μας.


Με δεκάδες άρθρα από τον Δεκέμβριο του 2019 και τους επόμενους μήνες μεταφέραμε το κλίμα της πανδημίας αυτής από την Κίνα και πολλές φορές τοποθετηθήκαμε με εκτιμήσεις και γνώμες Πάτερων, ότι το μαύρο πουλί που ξεκίνησε από την Κίνα στοχεύει ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και Ελλάδα.


Σήμερα ψηλαφούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις για την εποχή μας που μοιάζουν και μπορεί να υπερβαίνουν ακόμα τέτοιες άλλων ιστορικών περιόδων, όπου η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ κτυπήθηκε άσχημα.


ΕΡΩΤΗΜΑ



Άραγε μπορεί το αντίχριστο πνεύμα των ημερών μας με δικαιολογία την διασπορά της πανδημίας αυτής να αποσύρει ακόμα και τις ΕΙΚΟΝΕΣ από τους Ιερούς Ναούς, ώστε να μην μπορούν ακόμα και να τις προσκυνούν σεβαστικά οι Πιστοί;


Η εικονομαχία και η εκκλησιομαχία που εμπεριέχει αυτή δεν τελείωσε ποτέ , συνεχίζει και στις μέρες μας, να πατά και να καταστρέφει την ΕΙΚΟΝΑ του ΧΡΙΣΤΟΥ που είναι το κάθε πρόσωπο του συνανθρώπου μας ανεξαρτήτου θρησκείας και πεποιθήσεων που ματώνει επί της γης.


Μετά από αυτά πάντα έρχονται πόλεμοι, γεωλογικά , λοιμικά φαινόμενα , πείνα και κατατρεγμός μέχρι να λάμψει η ΑΛΗΘΕΙΑ και να ισορροπήσουν τα σύμπαντα από την διασάλευση που υπέστησαν από το αντίχριστο πνεύμα κάθε εποχής.


Να γιατί οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι είναι εικονομαχία και εκκλησιομαχία.


Να γιατί η εικονομαχία είναι ΧΡΙΣΤΟΜΑΧΙΑ.



Να γιατί πρέπει να γίνουμε γνώστες της ιστορίας που είναι το στρατηγικό εργαλείο, να δούμε τις ίδιες παγίδες που στήνουν σε όλους τους ιστορικούς κύκλους.


Επιστροφή στις ρίζες μας δια της μετάνοιας σημαίνει και γνώση της ιστορίας των προγόνων μας που μάτωσαν για μας.


Και τότε τα ίδια με εμάς έζησαν, όμως ομολόγησαν και ο ΧΡΙΣΤΟΣ τους χαρίτωσε με την ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ των ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ, των Εκκλησιών τους, του Πατερικού Ορθοδόξου Φρονήματος των, αλλά και της ίδιας της βιοτής τους.


Σήμερα ενόψει πνευματικών και παγκοσμίων μαχών έχουνε ανάγκη να γνωρίζουμε τους μάρτυρες και τα μαρτύρια ιστορικών περιόδων που μοιάζουν με τις δικές μας για να δούμε πως ξεκίνησαν και που έφτασαν.


Για να δούμε ότι η Νίκη είναι του ΧΡΙΣΤΟΥ.



ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ- ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑ



«Πρόδρομος τῆς εἰκονομαχίας ἦταν ὁ μονοφυσιτισμός, ἀποτέλεσμα τοῦ μονοφυσιτισμοῦ ἦταν ἡ ἐπικράτηση τοῦ ἰσλαμισμοῦ στίς χῶρες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, Συρίας, Περσίας.


Ὁ πρῶτος πού θεωρεῖται ὅτι ἔλαβε μέτρα ἐναντίον τῶν εἰκόνων εἶναι ὁ Χαλίφης Ἰζίδ (Yazid Β’ 720-724) σύγχρονος τοῦ Λέοντος Γ’ ὁ ὁποῖος ἐξέδωσε διάταγμά πού ἀπαγόρευε τήν ἔκθεση καί προσκύνηση τῶν εἰκόνων στίς χριστιανικές ἐκκλησίες τοῦ κράτους του.


Μεγάλη μορφή ἐκείνης τῆς περιόδου, σ’ αὐτή τήν περιοχή τῆς Συρίας ὁ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ πού ὑπερασπίσθηκε τήν ὀρθοπραξία μέ λογικά καί θεολογικά ἐπιχειρήματα.


Γνωστό εἶναι τό μαρτύριο του, θαυμαστή ἡ ὁμολογία του καί θησαύρισμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας οἱ ὑμνογραφίες του.


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ἦταν τό καταφύγιο του, ἔτσι σήμερα, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΧΕΡΟΥΣΑ ἀπό τό ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, εἶναι ἀπόδειξη των θαυμαστῶν σημείων πού ἔζησε αὐτός ὁ ὁμολογητής.


Δυστυχῶς ὅμως ἀπό αὐτή τήν περιοχή πού μαστιζόταν ἀπό τά ὑπολείμματα τοῦ μονοφυσιτισμοῦ προερχόταν ὁ Λέων Γ’ Ἴσαυρος (717-741) ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπό τήν Γερμανικεία τῆς Βόρειας Συρίας, ὅπως καί ὁ διάδοχος του Κωνσταντῖνος Ε’ (741-775) πού εἶχαν ἐπηρεασθεῖ ἀμφότεροι ἀπό τίς ἀνεικονικές (ἀντίθετες στήν λατρεία τῶν εἰκόνων) ἀντιλήψεις τῆς ἰουδαϊκῆς θρησκείας «ἰουδαιόφρων χαρακτηριζόταν ὁ πρῶτος» καί τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας «σαρακηνόφρων ὁ δεύτερος» καί γι’ αὐτό ἀπέρριπταν τήν λατρεία τῶν εἰκόνων ὡς ἐκδήλωση εἰδωλολατρική.


Οἱ ἀνεικονικές ἀντιλήψεις ἦταν πολύ διαδεδομένες στούς ἀγρότες τῆς γειτονικῆς μέ τό Ἰσλάμ Μικρᾶς Ἀσίας (Μωαμεθανισμός, κρυπτοϊουδαϊσμός).


Ἔτσι οἱ Ἴσαυροι εἶχαν κάθε λόγο νά εὐνοήσουν τούς πληθυσμούς αὐτούς (λόγοι πολιτικοί, στρατιωτικοί).


Αὐτό ἦταν ἡ αἰτία νά ἐμφανισθεῖ μία εἰκονοκλαστική κίνηση στήν Μ. Ἀσία, ὅπου σχηματίσθηκε ἕνα ἰσχυρό κόμμα μέ ἐπικεφαλῆς ἀνώτερους ἐκκλησιαστικούς ἀξιωματούχους τῆς περιοχῆς ὅπως ἦταν ὁ μητροπολίτης Κλαυδιουπόλεως Θωμᾶς καί ὁ ἐπίσκοπος Νακωλείας Κωνσταντῖνος, ὁ πραγματικός πνευματικός ὑποκινητής τῆς εἰκονομαχίας τόν ὁποῖο οἱ ὀρθόδοξοι ὀνόμασαν αἱρεσιάρχῃ.


Καί ἐνῶ τόν 6ο καί 7ο αἰῶνα ἡ γενίκευση τῆς λατρείας τῶν εἰκόνων εἶναι δεῖγμα τῆς βαθείας εὐλάβειας τῶν προγόνων μας Ρωμηῶν ὅλη ἡ αὐτοκρατορία τά ἑπόμενα χρόνια βρίσκεται ξαφνικά μέσα σέ μία ἀπερίγραπτη δίνη.


Τό 726 ἔχουμε τήν πρώτη ξεκάθαρη ἐχθρική στάσῃ στήν λατρεία τῶν εἰκόνων ἀπό τόν Λέοντα Γ’ μέ τήν ἀπομάκρυνση τῆς ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ἀπό τήν Χαλκή πύλη καί ταυτόχρονα ὁ ἴδιος προέβαλε τήν αὐτάρκεια τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας του διακηρύσσοντας ὅτι «Βασιλεύς εἰμί καί ἱερεύς».


Στην προσπάθεια ἀναζήτησης τῶν αἰτιῶν τῆς ἀφετηριακῆς κηρύξεως τῆς εἰκονομαχίας ἀξιολογήθηκε ἡ ἀρνητική γιά τίς εἰκόνες στάσῃ τῶν Ἀράβων καί τῶν Ἑβραίων μέ τούς ὁποίους ἦλθε σέ ἐπικοινωνία ὁ Λέων ὡς στρατηγός τοῦ θέματος τῶν Ἀνατολικῶν, πού εἶχε μάλιστα ἐπηρεασθεῖ ἀπ’ τά ὑπολείμματα τῆς ἀντιεικονικῆς στάσεως τῶν Μονοφυσιτικῶν ἐκκλησιῶν στήν Ἀνατολή.


Μάλιστα οἱ πρῶτοι ἐπίσκοποι ὑποστηρικτές τῆς εἰκονομαχικῆς πολιτικῆς τοῦ Λέοντα προερχόνταν ἀπό τήν ἐπαρχία τῆς Φρυγίας στήν ὁποία εἶχε δράσει ὁ μονοφυσίτης Φιλόξενος Ἱεραπόλεως.


Ἀντίθετα ὅλες οἱ εὐρωπαϊκές ἐπαρχίες μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ Μακεδονία εἶχαν εἰκονόφιλη διάθεση καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς εἰκονομαχίας.


Ὁ διάδοχος τοῦ Λέοντος Γ’, ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Ε’ (740-745) ὁ ἐπονομαζόμενος Κοπρώνυμος ἢ Καβαλλίνος ἀναλαμβάνει ἐκστρατεία τρομοκράτησης τῶν μοναχῶν καί καταστροφῆς ἱερῶν μονῶν πού ἦταν τά προπύργια τῆς ἀπόδοσης τιμῆς στίς ἱερές εἰκόνες.


Τό 742 ἔχουμε μία σύντομη ἀποκαταστάσῃ τῶν ἱερῶν εἰκόνων μέ τόν Ἀρτάβασδο (κόμη τοῦ θέματος τοῦ Ὁψικίου) πού ἀνακήρυξε τόν ἑαυτό του αὐτοκράτορα.


Ὅμως τόν Μάιο τοῦ 743 ὁ Κωνσταντῖνος μέ τήν βοήθεια εἰκονομαχικῶν στρατευμάτων νικάει τόν ἀντίπαλο του καί ἐκδικεῖται τόν Ἀρτάβασδο.


Ἔτσι τό 743 ἐπικρατοῦν πλέον οἱ εἰκονομαχικές ἀντιλήψεις καί στήν ἀνώτερη ἐκκλησιαστική ἱεραρχία τοποθετοῦνται πρόσωπα μέ ἴδιες ἀνεικονικές θέσεις, ὁ δέ αὐτοκράτορας ἐπιδίδεται σέ συγγραφική δραστηριότητα γιά τήν ὑποστήριξη τῶν θέσεων αὐτῶν.


Καί ἐνῶ οἱ εἰκονόφιλοι ὅπως ὁ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ καί ὁ Πατριάρχης Γερμανός στήριξαν τήν ἀπεικόνιση τῆς μορφῆς τοῦ Χριστοῦ στό γεγονός τῆς ἐνσάρκωσης του, ἀναλαμβάνοντας τήν θεολογική ἀντίκρουση τῆς αἵρεσης, ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Ε’ ἐπηρεασμένος ἀπό τίς μαγικές ἀνατολικές ἀντιλήψεις ὑποστήριζε τήν πλήρη ταυτότητα ἀκόμη καί τήν ὁμοουσιότητα τῆς εἰκόνας μέ τό πρωτότυπο καί ἀπέρριπτε τήν δυνατότητα τῆς πραγματικῆς ἀπεικονίσεως τοῦ Χριστοῦ ἐπιμένοντας μόνο στήν θεία του φύση.


Ἡ εἰκονομαχία «σάρωνε» τήν ἐπικράτεια τῆς αὐτοκρατορίας.



Οἱ καταστροφές τοῦ πνευματικοῦ μας πλούτου τεράστιες, οἱ διωγμοί καί τά μαρτύρια ἀπερίγραπτα.


Οἱ θαυματουργές εἰκόνες τῆς περιόδου ἐκείνης ὅπως ἡ ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑ τῆς Ι.Μ. Ἰβήρων, Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ Ι.Μ. Προυσσοῦ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΓΙΑΣΙΩΤΙΣΣΑ στήν Ἁγιάσσο τῆς Λέσβου κ.ἅ. ἱερά τέτοια θησαυρίσματα μέ τόν πόνο ζωγραφισμένο στήν ἱερά μορφή τῆς ΠΑΝΑΓΙΑΣ μας καί τοῦ ΘΕΙΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ, ἀλλά καί μέ τήν θαυμαστή διάσωση τους μᾶς μεταφέρουν νοερά μέσα σ’ ἐκείνη τήν ταραγμένη περίοδο.


Ἔτσι ἡ μακροχρόνια περίοδος τῆς εἰκονομαχίας (727-843) ἀνέκοψε τήν ἐξέλιξη τῆς ἁγιογραφίας γιατί ἐπέβαλε τόν ἀνεικονικό διάκοσμο σ’ ὅλους τούς κλάδους τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί μιμήθηκε διακοσμήσεις ἀραβικῆς τεχνοτροπίας.


Ὁ θάνατος τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Ε’ στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 775 (ἀνήμερα τῆς Ὑψώσεως τοῦ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ) ἦταν μιά ἀνάπαυλα γιά τό ταλαιπωρημένο ἐκκλησιαστικό πλήρωμα.


Λόγῳ τῆς ἄγριας πολιτικῆς του πῆρε τά προσωνύμια «Κοπρώνυμος» καί «Καβαλλίνος».


Ἡ περίοδος τοῦ υἱοῦ του Λέοντα Δ’ (775-780) ἦταν εἰκονομαχική ἀλλά ὄχι τόσο σκληρή.


Ὁ πρόωρος θάνατος του 8 Σεπτεμβρίου 780 ἔφερε στό προσκήνιο τήν εἰκονόφιλη Εἰρήνη σύζυγο του ἀπό τήν εἰκονόφιλη Ἀθήνα γόνο τῆς οἰκογένειας τῶν Σαρανταπήχων.


Ἡ Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία ἀφοῦ ἐξέλεξε νέο πατριάρχη στίς 25 Ὀκτωβρίου 784 τόν Ταράσιο, συνεκάλεσε ἀπό τίς 24 Σεπτεμβρίου ἕως τίς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 786 στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τήν Ζ’ οἰκουμενική σύνοδο στήν ὁποία προσῆλθαν 350 περίπου ἐπίσκοποι καί μεγάλος ἀριθμός μοναχῶν.


Ἡ σύνοδος αὐτή κατεδίκασε ὡς αἵρεση τήν εἰκονομαχία καί ἀποφάσισε τήν καταστροφή τῶν εἰκονοκλαστικῶν συγγραμμάτων καί ἀναστήλωσε τίς ἱερές εἰκόνες σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ.


(Περί εἰκόνων, Λόγος δεύτερος τοῦ Ἰωάννη Δαμασκηνοῦ κεφ. 19 Migne Patrologia Graeca τ.94 στήλη 1305 «ἐφ’ ὅσον προσκυνῶ καί σέβομαι τόν Σταυρό καί τήν Λόγχη, τόν Κάλαμο καί τόν Σπόγγο μέ τά ὁποῖα οἱ θεοκτόνοι Ἰουδαῖοι προσέβαλαν καί σκότωσαν τόν Κύριόν μου, γιατί ὅλα αὐτά στάθηκαν ὄργανα τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, πῶς νά μήν προσκυνήσω καί τίς εἰκόνες πού κατασκευάζουν οἱ πιστοί μέ ἀγαθή προαίρεση καί μέ σκοπό τήν δοξολογία καί τήν ἀνάμνηση τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ».


Μέ τήν Ζ’ οἰκουμενική σύνοδο τά ἐκκλησιαστικά πράγματα ἐπανορθώνονται καί τό χρονικό διάστημα ἀπό τό 787 μέχρι τό 813 ἔχουμε εἰκονόφιλους αὐτοκράτορες πού συμβαδίζουν μέ τίς ἀποφάσεις τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς συνόδου τῆς Νίκαιας [(Κωνσταντῖνος ὁ Στ’ ὁ υἱός τῆς Εἰρήνης τῆς Ἀθηναίας 780-802), ὁ Νικηφόρος Α’ (802-811), ὁ Μιχαήλ Ῥαγκαβές (811-813)].


Ὁ Χριστός κατά τόν ὁμολογητή Ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη (Ἀντιρρητικός λόγος 3, 417 Β) ὡς Θεός εἶναι ἡ φυσική καί ἁπαράλλακτη εἰκόνα τοῦ Πατρός, ἀλλά καί ὡς σαρκωμένος ἄνθρωπος εἶναι οὐσιωδώς (ὄχι ὑποστατικῶς-προσωπικῶς) ἡ φυσική ἀνθρώπινη εἰκόνα τῆς ἀσπόρως τεκούσης Μητρός Του, τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου.


Ένας ἄλλος Ἅγιος καί ὑπέρμαχος τῶν Εἰκόνων, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἔλεγε ὅτι «ἡ ἀπεικόνιση καί ἔκφραση τοῦ Πατέρα» (=ὁ Υἱός) κατοίκησε μέσα Της ἀπερίγραπτα τραβώντας ξανά πρός τά ἄνω τήν καταποντισμένη μας φύση στό ἄπειρο ὕψος τῆς ἀκατάληπτης θεότητος (ἐγκώμιον πρῶτον εἰς τήν Κοίμησιν)».


Στίς 11 Ἰουλίου τοῦ 813 ὁ Μιχαήλ Ῥαγκαβές ἀνατράπηκε ἀπό τόν στρατηγό τοῦ θέματος τῶν Ἀνατολικῶν Λέοντα τόν Ἀρμένιο (813-820).


Μέ τόν Λέοντα τόν Ε’ Ἀρμένιο ἀρχίζει ἡ δεύτερη φάση τῶν εἰκονομαχικῶν ἐρίδων.


Αὐτή τήν φορά ἡ εἰκονομαχία στηρίχθηκε σέ πολιτικά κίνητρα καί δέν εἶχε πνευματικό ὑπόβαθρο.


Ὁ Λέων ὁ Ἐ’ προσπάθησε νά στηριχθεῖ στό εἰκονομαχικό στρατιωτικό στοιχεῖο καί ἔγινε ἡ αἰτία νά ἀναβιώσουν οἱ παλαιές εἰκονομαχικές τάσεις.


Ἔτσι ἔχουμε διωγμούς, ἀλλά ἔχουμε τώρα τήν ἀντίδραση τοῦ πιστοῦ λαοῦ μέ ἐπικεφαλῆς τούς Στουδίτες Μοναχούς.


Ὁ διάδοχος του Μιχαήλ Β’ (820-829) ἀνέστειλε τούς διωγμούς χωρίς ὅμως νά ἐπιτρέψει τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων καί προσωπικά εὐνοοῦσε τίς εἰκονομαχικές ἰδέες.


Ὁ διάδοχος αὐτοῦ πού ἦταν καί ὁ τελευταῖος εἰκονομάχος αὐτοκράτορας ὁ Θεόφιλος (829-842) εἶχε λάβει εὐρύτατη γνώση ἀπό τόν περίφημο εἰκονομάχο διδάσκαλο Ἰωάννη Γραμματικό πού τόν ἐξέλεξε ἀργότερα καί Πατριάρχη τό 837.


Οἱ διωγμοί ἐναντίων τῶν ὀρθοδόξων ἐπαναλήφθηκαν μέ μένος ἐναντίων τῶν μοναχικῶν κύκλων, ὡστόσο ἡ εἰκονομαχία εἶχε χάσει πλέον τά ὁποιαδήποτε ἐρείσματα της στό λαό.


Μετά τήν μπόρα τήν δαιμονική τῆς εἰκονομαχίας ἦρθε λιακάδα θεϊκή.


Ἔτσι μετά τόν θάνατο τοῦ τελευταίου εἰκονομάχου αὐτοκράτορα ἡ ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΑΥΓΟΥΣΤΑ σύζυγος τοῦ Θεοφίλου καί ὁ Πατριάρχης ΑΓΙΟΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ στίς 11 Μαρτίου τοῦ 843 συνεκάλεσαν οἰκουμενική σύνοδο στόν Ναό ΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΟΦΙΑΣ μέ τήν ὁποία παύει ὁριστικά ἡ εἰκονομαχία, γίνεται ἡ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ καί λάμπει ὁ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.


Τό τέλος τῶν εἰκονομαχικῶν ἐρίδων σημαίνει τήν ἀρχή μιᾶς ἔνδοξης περιόδου τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας πού μαζί μέ τήν συνείδηση τῆς ἑνότητας καί τούς ἀδιάκοπους ἡρωικούς ἀγῶνες δημιουργεῖ καί μία περίλαμπρη ἐποχή σέ πολιτιστικά ἐπιτεύγματα.


Οἱ μεγάλες θρησκευτικές, πνευματικές, πολιτικές καί πολιτισμικές κρίσεις τίς ὁποῖες ἔζησε ἡ αὐτοκρατορία μέχρι τά μέσα τοῦ 9ου αἰῶνα εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τόν τελικό θρίαμβο τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ στοιχείου, τήν ἧττα τῶν κρυπτοϊουδαϊκῶν καί κρυπτοϊσλαμικῶν ἀνεικονικῶν ἀντιλήψεων τῆς ἀνατολῆς καί τελικά τόν ΘΡΙΑΜΒΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ μέ τό μεγαλεῖο τῆς αὐτοκρατορίας νά ἀναδεικνύεται κατά τήν περίοδο τῆς Μακεδονικῆς δυναστείας.»


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ από το ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ 2009 του Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα


Σήμερα αδελφοί κάθε παρά φύση νόμος είναι ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ και ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑ και να που μας οδηγεί …


Σε ένα τέτοιο περιβάλλον που είναι χειρότερο από τα παραπάνω αναφερθέντα, σε διωγμό και ομολογίες Πίστεως.


Ήδη τέτοια υφιστάμεθα και ήταν γνωστά σε Πατέρες, αλλά τότε δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε το πλάτος και το βάθος αυτών, όταν μας έλεγαν από το 2015 «οι δήθεν φίλοι σας ετοιμάζουν μεγάλα θηρία και θηριομαχίες.


Δείτε πως θα τα εκμεταλλευθείτε για να πάρετε εύκολα το διαβατήριο της ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ.


Αυτά τα θηρία θα είναι για λίγο, γιατί θα αναλάβει ο ΘΗΡΙΟΔΑΜΑΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ για να σώσει το πλάσμα του»

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδελφοί

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τό είδα>>> ΕΔΩ

Ισλαμιστικό show έξω απ’ την Αγιά Σοφιά κάνει σήμερα, στην μαύρη επέτειο του Ελληνισμού, ο Ερντογάν.. αλλά ξέρει πως σύντομα θα φάει στο κεφάλι Αστραπή!

Πολύ Δυνατό Μυθιστόρημα! Κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο:

Έβγαλα το δαμασκηνό σπαθί από το θηκάρι και το κράτησα με σεβασμό στα χέρια μου. Η ταλαιπωρημένη αλλά γεμάτη συμπόνια μορφή του βασιλιά όπως είχε χαραχτεί στη μνήμη μου την τελευταία νύχτα της Πόλης, τρεμόπαιξε μπροστά μου σαν απόκοσμη οπτασία…
Τύλιξα το σπαθί με πορφυρό ύφασμα και το απόθεσα στο μπρούτζινο κουτί. Ασφάλισα τα κλείστρα του και το κατέβασα με προσοχή στον λάκκο, μαζί με τα δάκρυά μου που κυλούσαν πάνω του…. Κατόπιν αρχίνισα να φτυαρίζω, ώσπου όλο το χώμα επέστρεψε στη θέση του…
Την ίδια στιγμή ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει. Σαν από θαύμα γινομένο, οι ακτίνες του έγλειφαν τις επάλξεις του κάστρου για να πέσουν κατόπιν στη γης, ανάμεσα στα πόδια μου…”

Για την οικογένεια Βαφέα, το χειρόγραφο Χρονικό του Μιχαήλ Ζαπαντιώτη, ενός από τους γραμματικούς του Κωνσταντίνου Δραγάση Παλαιολόγου, που το κατέχει εδώ και αιώνες, σημαίνει πολύ περισσότερα από μια ιστορική κληρονομιά ή ένα κυνήγι θησαυρού. Αναζητώντας το σπαθί του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα, οι ήρωες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με την ταραχώδη διαχρονική πορεία του ελληνισμού και τις -καλά κρυμμένες στο συλλογικό μας ασυνείδητο- ενοχές για την απώλεια της βασιλεύουσας. Όσο αγωνίζονται να υπερβούν και τα δικά τους προσωπικά τραύματα, διαπιστώνουν την ανάγκη ενός νέου ξεκινήματος που συνδέεται με την ταυτότητα των σύγχρονων Ελλήνων.

diodotos-k-t.blogspot.com

www.nikosxeiladakis.gr

Αξιολογήστε Το

Facebooktwitterlinkedinmail
Loading...

Συναφή Άρθρα

Μπορεί να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *